Conferentie in Koersk

Heel wat jaren geleden werd aan vrouwenverenigingen gevraagd voor de vervolgde christenen in Rusland te bidden en ze ter bemoediging kaarten te sturen. Via Friedensstimme kregen we informatie over kerkdiensten die verstoord werden, mannen en vrouwen die in strafkampen of gevangenissen werden opgesloten, kinderen die door de politie uit huis werden gehaald. In juli was het vijf en veertig jaar geleden, dat in Rusland de Verwantenraad werd opgericht. Deze raad bestond uit vrouwen van gevangengenomen voorgangers. Zij zorgden ervoor, dat waardevolle informatie over verstoring van samenkomsten, gevangenneming en vrijlating van mannen en vrouwen het westen bereikte. Zo werden christenen in Nederland goed ingelicht. Verder had de Verwantenraad ook een diaconale taak. Men probeerde zoveel mogelijk de gezinnen en families van gevangen kostwinners te helpen.

Hulp vanuit Nederland
Het Comité Vrouwenbonden had al snel contacten met deze Verwantenraad. Lydia Vins kwam in 1983 naar Nederland en sprak met Comitéleden over het lot van de gevangen mannen en vrouwen. In antwoord daarop stuurde het Comité de Russische regering een telegram met het dringende verzoek om vrijlating. Voor Serafima Joedintseva is in Nederland veel actie gevoerd. Zij was moeder van dertien kinderen en moest, zodra haar jongste kind vijf jaar zou zijn, naar een strafkamp. Haar man zat al jaren in Siberië gevangen. De Heere heeft de actie willen zegenen: Serafima mocht bij haar gezin blijven. Nog één naam: Nadezjda Matjoechina, een zwaar gehandicapte vrouw. In haar huis kwam de verboden, niet-geregistreerde Baptistengemeente samen. Door de politie werd ze uit haar huis gezet, waarna bulldozers hun vernietigende werk deden. Ook hier heeft de Heere alle inspanningen willen zegenen. De situatie in Rusland is in de jaren negentig sterk veranderd. Na de ‘Wende’ was er geen geloofsvervolging meer. In vrijheid mag men nu in meer dan duizend gemeenten samenkomen.

Uitnodiging Koersk
Ter gelegenheid van het 45-jarig jubileum van de Verwantenraad vond in Koersk een bijzondere conferentie plaats. Daar sprak men onder andere over al het werk, dat door de Verwantenraad gedaan is voor hen die vanwege hun geloof werden vervolgd. Samen met anderen ben ik - als lid van het Comité Vrouwenbonden - uitgenodigd deze herdenkingsdienst op 11 en 12 juli jongstleden bij te wonen. In het buitengebied van Koersk, 700 kilometer onder Moskou, zijn grote tenten geplaatst. Het krioelt er van de mensen. De ruim vierduizend aanwezigen komen niet alleen uit Rusland, maar ook uit Oekraïne, Siberië, Duitsland, Nederland en Amerika. Gezeten op smalle planken luisteren we negen uur lang (!) aandachtig naar de vele, vele sprekers. Van het Russisch begrijpen we niets. Gelukkig worden voor ons, Nederlanders, de toespraken in het Duits vertaald. Via een koptelefoon luisteren we mee.

Tijd van vervolging
Op het podium zitten de mannen van de Broederraad, de leiders van de niet-geregistreerde Baptistenkerk. Velen van hen hebben zelf in het strafkamp gezeten. Poesjkov bijvoorbeeld, een bekend violist. Tijdens de laatste periode in het strafkamp werden zijn vingers verbrijzeld om hem het musiceren onmogelijk te maken. Terwijl hij spreekt, moet ik denken aan de angst, de pijn, de ellende die deze man heeft meegemaakt. “God heeft Zijn Woord waar gemaakt en voor ons gezorgd”, zegt hij. “Wij moeten onze vijanden vergeven. Als zij tot Christus komen, is ons dat tot grote vreugde.” Dan neemt Germanjoek het woord. Deze man heeft lang gevangen gezeten. Ook zijn vrouw en zoon zaten in het strafkamp. Zijn vrouw Oeljana is er zelfs overleden. En toch zegt hij: “Onze gebeden werden verhoord.” Een van de oudste broeders, M.I. Chorev, bracht 21 jaar in strafkampen door. Tijdens de laatste periode werd hij langdurig en ernstig mishandeld. Hij spreekt de vergadering dan ook zittend toe. Op zeker moment mogen de vrouwen van de vroegere Verwantenraad naar voren komen en tot onze vreugde zien we zowel Serafima Joedintseva als Nadezjda Matjoechina. Hartelijk worden ze toegesproken. Ook twee Nederlanders krijgen het woord en vertellen over hun werk voor de Russische christenen in een tijd van de vervolging. De heer M.J. Uijl, oprichter en beleidsfunctionaris van Friedensstimme, geeft een terugblik. Mevrouw C.A. Meijwaard- Fuite, vroegere presidente van de Hervormde Vrouwenbond, vertelt over het bezoek dat ze bracht aan toen nog ondergronds levende christenen in Rusland.

Ontmoeting
Na afloop van de conferentie zoeken we de vrouwen op. Wat een hartelijke begroeting volgt dan. Het is of jaren wegvallen en we elkaar nog maar pas gezien hebben. Vooral voor mevrouw Meijwaard is het een ontroerend ogenblik, omdat zij Serafima en Nadezjda vele jaren geleden in zulke moeilijke omstandigheden had ontmoet. Wie had dit kunnen denken? De Heere regeert! Ook Galina Viltsjinskaja, over wie in Daniël van 27 augustus 2009 geschreven werd, is aanwezig. In de gesprekken komt verschillende keren naar voren hoe belangrijk toch de kaarten waren, die vanuit Nederland gestuurd werden. “Boven alles mochten we ervaren, dat er een muur van gebed was, toen we vervolgd en gevangen waren. De Heere gaf ons kracht. Hem alleen zij alle eer!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen