Kiezen voor elkaar

Wat is de Bijbelse basis voor het huwelijk?
“De rode lijn die door de Bijbel heen loopt, is die van Genesis 2: Daarom zal de man zijn vader en zijn moeder verlaten, en zijn vrouw aankleven, en zij zullen tot één vlees zijn (vers 24). Er is hier sprake van een duidelijke driedeling: ‘verlaten’, ‘aankleven’ en ‘één-zijn’. Deze drie werkwoorden vormen de Bijbelse basis voor het huwelijk. Natuurlijk is liefde een basis voor het huwelijk, maar niet de enige. In het Hebreeuwse woord voor ‘aankleven’ zit iets van trouw Het wijst op het bij elkaar blijven, het voor elkaar kiezen, blijven kiezen. Het huwelijk is niet iets wat je erbij doet. Het is een heilige staat, waarin God je heeft geroepen. ‘Eén vlees zijn’ wijst niet alleen op de lichamelijke eenheid tussen man en vrouw binnen het huwelijk. De lichamelijke gemeenschap is de uitdrukking van een totale, wezenlijke eenheid tussen man en vrouw in geest, ziel en lichaam. Het is daarom belangrijk elke keer weer tijd te maken voor elkaar, niet langs elkaar heen te gaan leven. Dat staat haaks op de egoïstische en individualistische houding van deze tijd. Maar een goed huwelijksleven vraagt zelfverloochening, want de liefde zoekt zichzelf niet (1 Korinthe 13: 5). Als je niet bereid bent tot zelfverloochening, moet je niet trouwen. Ten diepste kun je het huwelijk alleen verstaan wanneer je mag zien op Christus, zoals Paulus zegt (Efeze 5: 32). In onze tijd van ‘ik vind’, ‘ik voel’ en ‘ik wil aan m’n trekken komen’ wordt het aspect van trouw zijn helemaal weggeduwd. Maar God vraagt trouw van ons, ook op momenten dat je denkt: het hoeft toch niet allemaal van een kant te komen? Christus Zelf was Zijn bruidskerk trouw tot in de dood. De trouw was er alleen van Zijn kant. De band met Hem is de basis die fundamenteel inhoud geeft aan een huwelijk. Als je Christus kent, weet je hoe je je moet gedragen tegenover je man of vrouw. Wat een geweldig diepe inhoud krijgt een huwelijk dan.”

Wat is er zo verkeerd aan samenwonen? Als je van elkaar houdt en denkt dat je bij elkaar past, is het toch prima bij elkaar te gaan wonen?
“Het valt me op dat er tegenwoordig gesproken wordt over samenwonen als een soort oefenschool voor het huwelijk. En inderdaad vraagt de beslissing met wie je samen je leven zult gaan delen om goede voorbereiding. Daar ben je allereerst samen verantwoordelijk voor, maar ook de kerk en de maatschappij spelen daarbij een belangrijke rol. In de chaotische zestiende eeuw besloot de kerk dat twee jonge mensen die wilden trouwen eerst bij de dominee en kerkenraad moesten komen om onderwijs te ontvangen over het huwelijk. Als nu, vijf eeuwen later, de kerk haar taak hierin niet verstaat, is ze zelf medeschuldig aan scheefgroei rondom het huwelijk. Daarom bevestig ik geen huwelijk als er geen onderwijs is ontvangen over het huwelijksformulier. Dat hoeft niet allemaal door huwelijkscatechese, maar kan ook door gemeenteavonden of tijdens de belijdeniscatechisatie. Van een voorbereidingstijd op het huwelijk wordt tegenwoordig steeds minder gebruik gemaakt. Maatschappelijk is dat te zien aan het gemak waarmee twee jonge mensen bij elkaar intrekken. Maar ook op kerkelijk gebied zie ik ontwikkelingen: Steeds minder jonge mensen zien de waarde in van het verloven. Juíst een verlovingstijd kan dienen als oefenschool voor de trouw en zelfverloochening die later in het huwelijk zo heel belangrijk zal zijn. In zekere zin beloof je elkaar trouw als je met elkaar verlooft. De vrijblijvendheid heb je achter je gelaten. Sinds de kerstening werd de verloving belangrijker als oefenschool op weg naar het huwelijk; door de ontkerstening dreigt de verloving langzamerhand – ook onder ons –te verdwijnen. Het is een heilzaam iets. Je besluit officieel in het midden van de familie – en vriendenkring verantwoordelijkheid te gaan dragen voor elkaar, voor een leven samen. De verloving is het voorportaal van het huwelijk. Het leert je trouw te zijn aan de ander, aan jezelf en aan je gegeven woord. Bij samenwonen ontbreekt het element van trouw. De wortels van samenwonen liggen in een geweldig stuk vrijblijvendheid, het geen verantwoordelijkheid willen dragen voor elkaar en voor een gezin. Je belooft elkaar geen trouw. Samenwonen heeft alles te maken met egoïsme en ongebondenheid.“

U waarschuwt tegen vrijblijvendheid en egoïsme. Maar iedereen krijgt daar als kind van deze tijd toch iets
van mee?
“Er heerst in onze samenleving een geweldige onverdraagzaamheid richting de ‘spruitjesgeur’ van het gezin. Het gezinsleven wordt belachelijk gemaakt. Het draait in de wereld van nu om drie dingen: ik, geld en seks. Maar ook in onze eigen, kerkelijke kring worden huwelijk en gezin bedreigd. Weelde, wellust en wereldzin, daar zitten wij allemaal vol van. We zijn kinderen van onze tijd. Het is daarom zo belangrijk dicht bij de Schrift en dicht bij elkaar te leven binnen de huwelijksband. Om het heilzame van Gods geboden te onderwijzen en voor te leven in je gezin. Een leven dicht bij de Heere bewaart voor veel zonden en scheefgroei. Dat blijkt uit het leven van Abraham. De teerheid die zijn leven over het algemeen tekende, de vertrouwelijke omgang met de Heere die hij kende, werd gezegend in zijn huwelijks- en gezinsleven. Als je het leven van Jakob, ook een kind van God, daarnaast legt, zie je dat het in zijn leven geestelijk vaak donker is geweest. Dat was zijn eigen schuld. Jakob luisterde teveel naar zijn eigen ik en naar de geest van de heidenwereld om hem heen. Hij wilde zelf uitmaken wat goed voor hem was. Hij koos voor Rachel, terwijl Lea de vrouw was die God voor hem had bestemd. Wat een gezinsconflicten had dit tot gevolg! En toch, ondanks dat Jakob soms zo ver bij God vandaan leefde, bouwde de Heere Zijn kerk dwars door al dat gekronkel heen. God koos Juda, een zoon van Jakob, uit als voorvader van de Messias. Dat is het wonder! De verkeringstijd en het huwelijksleven kun je niet los van elkaar zien. Op weg naar het huwelijk ga je steeds meer samen delen. Als het goed is, ga je geleidelijk aan steeds meer dingen samen doen, op allerlei gebied. Zuiver binnen de grenzen van de Schrift. Vóór alles is het belangrijk te weten dat je de weg gaat van Gods gebod. Het huwelijk is Zijn instelling. Het is belangrijk dat dit gesloten wordt met medeweten van kerk en ouders. Als je op deze basis een huwelijk sluit, mag ik je als dienaar van God Zijn hulp toezeggen. Juist ook als je een kruis moet dragen, als je huwelijk misschien moeilijk is of gaat worden. Als je op de weg van Zijn geboden wandelt, mag je altijd naar Hem terug met de bede: ‘Heere, het huwelijk is toch Uw inzetting. Wilt u mij trouw en liefde geven, ook wanneer dat moeilijk is?’”

Stel dat een familielid na een aantal jaren samenwonen gaat trouwen. Is het dan goed naar zijn bruiloft te gaan?
“We kunnen niet duidelijk genoeg zijn waar de Heere ook duidelijk is in Zijn Woord. Heb de waarheid en de vrede lief, zegt God. Dit geldt voor je woorden, je daden en ook voor wat je bij voorbeeld schrijft. Als je naar zo iemand toegaat en hem alleen maar feliciteert, ben je niet op je plek. Ik zou de voorkeur geven aan een felicitatie per brief, waarin je twee dingen zegt: ‘Fijn dat je trouwt, hartelijk gefeliciteerd en ik hoop dat Gods vergevende en vernieuwende genade over verleden en toekomst mag blijken. Want naar Gods Woord zijn de jaren die voorbijgegaan zijn, toch zonde geweest.’ Als je die twee dingen niet noemt, werkt je mee aan volledige acceptatie van het leven als samenwonend stel. In dergelijke gevallen is het belangrijk op een liefdevolle, bewogen wijze duidelijk te maken: dit mag en kan niet volgens het Woord van God. Hier rust Gods toorn op. Maar laat ook merken: ik wil jou als persoon niet kwijt! Dat moet onze houding zijn. En vraag dan maar op je knieën om vindingrijkheid om in elke situatie de juiste weg te bewandelen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen