Ontmoeting in Rusland

Friedensstimme Nederland berichtte sinds haar oprichting in 1979 regelmatig over de vervolgde christenen in Rusland, de nietgeregistreerde initiatief-baptisten. Ook (jeugd)verenigingen besteedden hier aandacht aan. Er werden onder andere kaarten met Bijbelteksten naar gevangenen gestuurd. Dit gebeurde ook op de -16 jeugdvereniging in Middelburg-Zuid. Mijn vader, de heer J. de Kraker, was in die tijd jeugdleider. Hij vertelt hierover: “We vonden het belangrijk jongeren bewust te maken van het grote voorrecht dat wij hier in het vrije westen hebben. Wij kunnen de Bijbel in vrijheid onderzoeken, in tegenstelling tot Russische geloofsgenoten. Die moesten vaak vanwege het Bijbelse getuigenis in gevangenissen en werkkampen verkeren.” Friedensstimme Nederland zorgde voor de adressen. “We voelden persoonlijk de nood van deze geloofsgenoten en het was bij ogenblikken een opgebonden zaak. Naast het opdragen in het gebed, behoorden we ook de middelen tot daadwerkelijke ondersteuning te gebruiken,” vertelt hij verder. “We stuurden regelmatig kaarten naar gevangenen in de overtuiging dat de Heere deze mensen altijd kan bereiken, ondanks de tegenstand van de duivel.” Hij haalt hierbij Mattheüs 10: 42 aan: En zo wie één van deze kleinen te drinken geeft alleen een beker koud water in de naam eens discipels, voorwaar zeg Ik u, hij zal zijn loon geenszins verliezen.

Geweigerd
Eind 1981 bericht Friedenstimme over Galina Viltsjinskaja. “Galina, een 23-jarig meisje uit Brest (Wit- Rusland) zou in de herfst van 1979 trouwen. In plaats van bruid werd zij gevangene. Haar ‘misdaad’ was het begeleiden van een groep kinderen van gevangenen tijdens een Bijbelstudieweek.” Tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld, is ze naar een strafkamp in Siberië gebracht. Galina zwijgt hier niet over het werk van de Heere. Dit roept veel vijandschap op bij de kampleiding. Friedensstimme roept er toe op om kaarten te sturen. De kans bestaat dat de kaart wordt geweigerd, maar de contacten in het westen blijven hierdoor niet onbekend. Op 4 mei 1982 stuurt mijn vader een kaart. Wanneer die aankomt in Siberië drukt de kampleiding er een stempel op: ‘retour réfusé’, geweigerd! Twee maanden later wordt de kaart weer bezorgd in Nederland. De kaart krijgt een plekje in de kast, omdat inmiddels wordt bericht dat Galina is vrijgelaten.

Toch ontvangen
Het is hartje zomer als ik me voorbereid op de reis met de Jeugdbond naar Siberië. Het kriebelt wel een beetje; hoe zal het allemaal gaan? Vlak voor mijn vertrek komt de kaart voor Galina aan de orde. Is het een idee hem mee te nemen naar Rusland? Het is het proberen waard en bij Friedensstimme in Moskou weten ze mogelijk of Galina nog leeft. De kaart gaat mee in mijn handbagage.

Op woensdag 1 juli vertrekken we vanaf Schiphol. Wanneer we in Moskou aankomen, ontbreekt de gelegenheid om over de kaart te beginnen. ‘s Avonds vliegen we naar Novosibirsk, de hoofdstad van Siberië. Afgedraaid komen we ’s morgens bij onze gastgezinnen aan, waar we gelijk gaan slapen. De volgende dag horen we van een zuster uit de gemeente een indrukwekkend verhaal over vele jaren christenvervolging. Na de lezing schiet ik haar aan. Ik laat de kaart zien en probeer in het Duits mijn vraag duidelijk te maken. Galina Viltsjinskaja? Ja, Galina leeft nog. Ze is getrouwd en heeft vijf kinderen. “Gaan jullie naar Prokopjevsk?” Vragend kijkt ze me aan. Met een kleine groep hopen we daar zaterdag heen te gaan. Het blijkt dat Galina er dichtbij woont. Mogelijk kunnen we haar bezoeken. Een beetje verbaasd hoor ik dit aan. Zullen we haar ontmoeten? Dat had ik niet verwacht. Menselijk gezien is het een speld in een hooiberg dat de kaart bij Galina zou aankomen.

Op zaterdag splitsen we als groep, een deel gaat naar Prokopjevsk. Na een aantal uren rijden komen we ‘s middags aan. Pavel, onze gastheer, regelt gelijk maar een bezoekje aan Galina. Onder zijn begeleiding gaan we op pad. Een beetje spannend is het wel. Wat moet je zeggen? Hoe zal ze op de kaart reageren?

Vrij snel komen we bij haar huis aan. Galina wacht ons al op. Gelijk worden we uitgenodigd aan de tuintafel plaats te nemen, waar we ook volgens Russische gewoonte allerlei eten krijgen voorgeschoteld. Via onze tolk maken we duidelijk met welk doel we op bezoek komen. Ze neemt de kaart aan. Aan haar blik zien we dat het adres haar niet vreemd is. Het lijkt erop dat ze de ontvangst van deze kaart alsnog, na zoveel jaar, een beetje moet verwerken. Met elkaar praten we over hoe de kinderen het nu op school ervaren in Rusland, er komen ook foto’s op tafel van een bezoek aan Nederland. Als we weer opstappen, bedankt ze ons hartelijk voor het bezoek. Het was een bijzondere ontmoeting. De Heere bestuurde het zo dat de kaart bij haar werd bezorgd. Pa ziet hierin ook Gods voorzienige leiding. Hij bestuurt alle dingen naar Zijn Raad en zorgt voor Zijn kinderen. Later in Moskou ontmoeten we Galina onverwachts nog een keer. Hartelijk komt ze ons tegemoet en steekt haar gevouwen handen in de lucht...

Opdracht
De tekst op de kaart luidde: Doet aan de gehele wapenrusting Gods, opdat gij kunt staan tegen de listige omleidingen des duivels (Efeze 6: 11). Misschien is deze tekst juist nu nodig. Als vervolging ophoudt, kan wereldgelijkvormigheid of vervlakking van de kerk een gevaar zijn, ook voor Russische gemeenten. Efeze 6: 11 blijft nodig, evenals gebed om deze wapenrusting Gods te mogen ontvangen en beoefenen. Uit deze gebeurtenis mogen we opmerken dat de Heere nooit laat varen wat Zijn hand begon. Mag dit ook voor jongeren anno 2009 tot bemoediging zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen