Zo zal uw zaad zijn...

Het is donker geworden in het leven van Abram. Jaren geleden heeft de Heere hem zaad beloofd, bij Sichem: Uw zaad zal Ik dit land geven (Genesis 12: 7). Opvallend, de Heere heeft op dat moment nog niet gezegd: “u”, maar “uw zaad”. Later zal Paulus in de Hebreeënbrief uitleggen dat het land Abram heeft gewezen op een plaats bij de Heere in de eeuwigheid. Maar dat zal blijkbaar niet kunnen zonder “zaad”. Abram zal een zoon krijgen en uit zijn geslacht zal Christus geboren worden. Zonder Hem is het onmogelijk ooit weer terug te keren bij de Heere. En nu? De jaren zijn voorbij gegaan. Maar er is geen zoon gekomen. Saraï is onvruchtbaar (Genesis 11: 30). Wat zal dat een verdriet gegeven hebben. Toch is er hoop gekomen in de tent van Abram: er zal zaad komen! Het wachten duurt echter zo lang. Abram is ook al oud geworden. Het wordt na hoop gekregen te hebben, zo donker, zo onmogelijk: Heere, HEERE, wat zult Gij mij geven, daar ik zonder kinderen heenga… Diepe smart, want zonder zaad, waaruit Christus geboren zal worden, heengaan, betekent voor eeuwig omkomen. Wat een nood! Ken jij die nood? Heeft de Heere je door wederbarende genade weggeroepen uit het diensthuis der zonde? Heb je wel eens met de God der heerlijkheid van doen gekregen, zoals Abram? Dan leer je het zo tot in het diepst van je ziel, dat je met zo’n hart en zo’n leven nooit bij de Heere terug kan komen en de eeuwige dood rechtvaardig verdiend hebt. We zijn zo onvruchtbaar! Zo dood in onszelf. Wat kan voor zo een het Woord van het Zaad hoop geven! Dan kan het nog in een Ander! Maar zie hier: met het Woord der belofte is Abram in de onmogelijkheid terechtgekomen. Abram zoekt een weg in Eliëzer. Maar nee, de Heere snijdt die weg radicaal af: Die uit uw lijf voortkomen zal, die zal uw erfgenaam zijn. De Heere doet meer. Hij leidt Abram naar buiten… de nacht in. En in die donkere nacht laat Hij Abram omhoog kijken. Zie je hem staan? Want waar het van zijn kant nooit (meer) kan, laat de Heere zien: het moet van Boven komen. Hij krijgt een opdracht: tel de sterren, indien gij ze tellen kunt. En dat kan Abram niet. Wat een plaats. Als het licht is, zie je geen sterren. Maar als het aardedonker is, dan blinken de sterren zo mooi, en zo véél. Niet te tellen. Uitgeteld staat Abram daar omhoog te kijken. En hoor de stem van de Verbondsjehovah: Zo zal uw zaad zijn. Hier staat iets heel moois: heel veel sterren – en het Woord spreekt van het ene zaad! Heel veel sterren in één Zaad, Christus! Wat een Woord van het onwankelbaar genadeverbond. In het ene Zaad, Christus, het Hoofd van het genadeverbond, is heel veel zaad vertegenwoordigd, Zijn kinderen Hem van de Vader in de eeuwigheid gegeven. En Abram geloofde. Hij zonk op dat vastgestaafd verbond. Daar rekent de Heere gerechtigheid toe. Daar mag Abram voor eigen hart en leven weten: zó zal het zijn! In die gerechtigheid van Christus zal Hij en al zijn geestelijk zaad (Galaten 3: 29) eens terugkeren bij de Heere. Later, op de Pinksterdag horen we de echo uit de mond van Petrus: Want u komt de belofte toe, en uw kinderen, en allen die daar verre zijn, zovelen… Wat een ruimte ligt er toch in het genadeverbond. Dat is toch niet: “zo weinigen”? Petrus zegt er ook iets bij: …als er de Heere onze God toe roepen zal. Jonge mensen, dat is nodig, dat je net als Abram in je hart geroepen wordt. Dan word je kind gemaakt en zal de Heere Zelf je leren… in de donkere nacht van je leven, opblikkend naar Boven: zo zal uw zaad zijn! En weet, in deze donkere tijd waarin wij met jullie leven, laten juist de sterren zien: het welbehagen Gods in Christus zal gelukkiglijk voortgaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen