Luisteren naar de echo bij de bron

Ze staan daar samen bij de put
Diep in het bos, vlak bij een hut.
Bemoste stenen maken rond
Een groene cirkel, open mond.

De oude vader kijkt er in.
Zijn jongen denkt aan het gezin.
De oude trilstem roept dan: “LEVEN”,
De echo komt, maar het is: “EVEN.”

Verweerd is zijn vergeeld gezicht.
Te lang hing er een groot gewicht
Aan zij aflopend’ levensklok
Als een zwaarwichtig blok.

Nogmaals roept d’ oude in de put.
Ze staan daar toch zo mooi beschut:
“Het meest aangrijpende is STERVEN!”
De echo kaatst, maar het wordt: “ERVEN.”

Hoe groot is nu, o God, Uw Goed
Dat Gij schenkt aan ’t bedrukt gemoed
Van hen die op U leren bouwen,
Ja, zich geheel aan U betrouwen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen