Leren van de vroege christenen

Tijdens de eerste lezing rond het thema ‘Smeulend vuur’ richt ds. Visscher de aandacht op de eerste christengemeenten. “Wat is een christen eigenlijk?” vraagt hij zich hardop af. “Er zijn naamchristenen, refochristenen, lichte christenen. Maar een echte christen is ieder die de zalving van Christus deelachtig is, die Christus toebehoort.” De naam christen werd voor het eerst gebruikt in Antiochië, vertelt hij. Christenen werden vaak gezien als mensen die eigenzinnig waren en nergens aan wilden meedoen. Voor de beeldvorming van de eerste christengemeenten is Handelingen 2: 42 een goed uitgangspunt, waar vier kenmerken naar voren komen. De leden van de gemeente volhardden in de leer van de apostelen. “Dat was de leer van zonde en genade, van de opgestane Zaligmaker.”

Als tweede kenmerk volhardden ze in de gemeenschap. Ze vormden een groep die omkeek naar elkaar, maar ook naar verschoppelingen in de maatschappij. Ook volhardden ze in het breken van het brood. En, laatste kenmerk, ze bleven bidden. “De christenen gingen biddend naar de brandstapel en de wilde dieren in de amphitheaters.” Na de pauze trekt ds. Visscher de lijn door naar 2009. De christenen uit de eerste eeuwen hebben geleden en zijn gemarteld, maar hun gemeenten bloeiden. De christen van nu kan veel leren van de eerste volgelingen van Jezus. De eerste christenen stonden in de eerste plaats midden in de samenleving van die dagen. Dat moet ook voor ons gelden. “Als je buurman je bij je roept en zegt dat hij moet sterven, misschien heb jij hem dan nog iets te vertellen. Of misschien zeg je iets als je in de trein zit en iemand ziet dat je in je Bijbel leest.” Christenen moet open zijn en eerlijk antwoord geven op vragen. Standvastigheid siert de christen, net als bewogenheid met de medemens. “Christenen namen vondelingen en weggestuurde slaven in huis en zorgden voor hen.” De vroege christen waren consequent en “hingen niet tegen het heidendom aan. Als je christen werd, nam je afscheid van de wagenrennen en gladiatorengevechten. De vroege christenen zeiden nee tegen de verleidingen. Zeg jij ook nee? Nu is er de zuigkracht van de sport en de muziek. Staat op jouw Ipod ook Coldplay en al die rommel meer? Doe het vanavond nog de deur uit.” De vroege christenen waren verwachtend. Ze wisten dat ze niet voor het hier en nu leefden. “Christenen boden mensen die in de blubber van de samenleving zaten een uitzicht. Ze wezen op Christus’ komst: Zie, Ik kom haastig. Dat krijgt waarde als je omkomt van de honger.” Het fundament voor een christen in deze eeuw ligt in de ankers wedergeboorte, Bijbel en gebed. Ook de kerkgang is voor een christen onmisbaar. “Koester het voorrecht dat je afgezonderd bent” dringt ds. Visscher aan. Als laatste anker noemt hij de doop. “Dat is geen zandgrond en geen rustgrond, maar een pleitgrond om de Heere te vragen wat we nodig hebben.” De christen zal pelgrim blijven op aarde. De dominee sluit daarom af met Johannes 16:33: In de wereld zult gij verdrukking hebben, maar hebt goeden moed, Ik heb de wereld overwonnen.


Meer foto’s: www.jbgg.nl/zin-in
---
Mieke Bal
“Tijdens de Zin-in-avond vertelde ds. Visscher hoe de eerste christengemeenten zich verdedigden tegen de boze, vijandige wereld. Ze waren volhardende. Automatisch ga je jezelf spiegelen? Ben ik een smeulend vuur of ben ik een brandend vuur? Volhard ik in het geloof? Hoe leef ik en hoe draag ik iets uit? Kun je nog wel zien dat ik gedoopt ben? Of is er eigenlijk geen onderscheid tussen de wereld en mij? Na de pauze kwam het heel dichtbij. Het ging niet meer over de vroege christelijke kerk, maar over mij. Wat is mijn fundament? En hoe draag ik mijn geloof tegenover de wereld uit? Daarin is de wedergeboorte, de Bijbel en het gebed het allerbelangrijkste. ‘Heere, maak mij toch tot een brandend vuur, om ook anderen te mogen wijzen op U.’ Daarnaast is het heel leuk ‘oude’ kampgenoten, klasgenoten en mensen van de Winterconferenties te ontmoeten. Het is goed elkaar te ontmoeten rondom Gods Woord, maar ook om je contacten te onderhouden.”

Marten Schalk
“De grote opkomst maakte weer duidelijk dat Zin-in voorziet in een behoefte van de doelgroep. Goed dat de Jeugdbond deze behoefte heeft gesignaleerd en er ook wat mee doet. De opzet van de avond was goed en de sfeer prima. Wat mij aansprak in de lezing was de oproep tot volharding in de leer: blijf bij de Schrift en leef daaruit! Volharden, ook in het gebed. Gebed om verbondenheid. De onderlinge verbondenheid bij de eerste christenen is iets waar wij veel van kunnen leren. Waarschijnlijk is het praktisch niet haalbaar om als gemeente dagelijks bij elkaar te komen, maar hebben wij als gemeente oog voor elkaar? Vormen wij één lichaam? Zin-in is goed voor de onderlinge band en we leven misschien ook wel ‘verbonden binnen onze zuil’, maar wat stralen we uit naar de omgeving? De eerste christenen leefden dicht bij de God van de Bijbel en hun omgeving merkte dat op: Zij prezen God, en hadden genade bij het ganse volk. En de Heere deed dagelijks tot de gemeente, die zalig werden. Laten we leren van deze christenen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen