Kiest dan heden!

“Waar gaan onze gesprekken over?” Zo begint ds. C.A. van Dieren zijn openingswoord. Adam en Eva verheerlijkten in het Paradijs altijd God in hun gesprekken. Dat hebben we door de zondeval verleerd. In Lukas 24 : 19b-21a lezen we van het gesprek van de Emmaüsgangers. Waarover spreken zij? Ze kennen Christus als Profeet: welke een Profeet was. Maar nu zijn ze Hem kwijt. En als ik Hem kwijtraak, dan houd ik de blindheid van mijn adamsbestaan over. Dan kan ik me met alles wat ik heb ervaren, niet meer redden.

Schuldige aangewezen
De Emmaüsgangers getuigen van de heerlijkheid van het koninklijk ambt van Christus: En wij hoopten dat Hij was die Israël verlossen zou. Ze hadden in de weg van het profetisch onderwijs hoop gekregen op een noodzakelijke verlossing. Daar hadden ze ook wat van gezien en ervaren. En ze hadden gehoopt dat ze door de bediening van deze Jezus de Nazaréner een keer verlost zouden worden. Bij alles wat ze geleerd en geschonken hadden, wisten ze dat ze niet verlost waren. Ze misten de priesterlijke bediening van de Middelaar. Want in vers 20 lezen we: En hoe onze overpriesters en oversten Denzelven overgeleverd hebben tot het oordeel des doods, en Hem gekruisigd hebben. In plaats van zichzelf als schuldigen aan te wijzen, zien ze de overpriesters en oversten als oorzaak van Christus kruisiging. Daarom verstaan ze de weg van de verlossing niet. Door het onderwijs van Christus maakt Hij hun schuld bekend. Opdat ze in die weg leren dat ze door Zijn priesterlijke arbeid eeuwig van die schuld verlost zullen zijn. Er is troost voor hen die leren dat ze geen profeet, geen priester en geen koning meer kunnen zijn en vinden. Want Hij, Die alles is, spreekt tot zulken: Zie Ik kom.

Afgod: van God af
Kiest dan heden, daarover spreekt ds. De Leeuw deze dag. Elia wekt het volk op (1 Koningen 18 : 21) om niet te kiezen voor de afgod Baäl, maar voor de levende God. In het Oude Testament zien we vaak dat de kinderen Israëls afgoden dienden. Denk aan de toren van Babel, of aan het gouden kalf. Dit wekt Gods toorn op. Maar toch verlaat Hij Zijn volk niet, want telkens weer zendt Hij Zijn knechten, om het volk te bewegen voor Hem te kiezen. Of Hij geeft standvastigheid aan bijvoorbeeld de drie jongelingen of Esther. In het Nieuwe Testament komen we de afgodendienst met name bij de heidenen tegen. De Efeziërs dienden Diana. Hoe is dat in onze tijd? Hoe staan wij tegenover de afgoden van vandaag? “Een afgod is van God af.” Met de Koning van de kerk werd geen afgoderij bedreven, maar met Zijn volk en knechten wel. Achting voor de ambten mag niet ontaarden in afgoderij. Welke aandacht geven we aan ons lichaam – conditietraining, sieraden, cosmetica of kleding? Laten we ons slaafs leiden door de modegod? Het mooiste sieraad is het beeld Gods. Hoe besteden we onze tijd en ons geld? We willen zo snel meedoen met de mensen om ons heen.

Kiezen hoe?
Hoe moeten we kiezen? Een vlucht in het kloosterleven kan geen oplossing zijn. Maar als Gods liefde in het hart wordt uitgestort, gaat de mens willen wat God wil. Dan wordt de hartelijke keuze voor Hem een vermaak. Dat is nooit slaafs, want: Uw volk zal zeer gewillig zijn op de dag Uwer heirkracht. De duivel heeft slaven in zijn dienst, maar de Heere vrijwilligers, door de onwederstandelijke werking van Zijn Geest. Christus bleef staande bij de verzoeking van satan in de woestijn met het Woord Gods. Daarom kunnen we staande blijven. In elke vorm van afgoderij blijft een tekort, er is alleen vervulling in Hem. Met de afgod zullen we voor eeuwig omkomen, maar met de ware God voor eeuwig behouden worden.

Eigen ‘ik’
Tijdens het slotwoord spreekt ds. Vermeij over De bevalligheid is bedrog en de schoonheid ijdelheid, maar een vrouw die den HEERE vreest, die zal geprezen worden (Spreuken 31 : 30). Bevalligheid is uiterlijk schoon. Dat begeren we van nature allemaal. En toch is het schijn. Het is een damp, die zo voorbij gaat. Wat kunnen we het moeilijk vinden als ons lichaam minder wordt. Het is goed dat de buitenkant er netjes uitziet, maar het is niet genoeg. De buitenkant wordt door de bijbel vergeleken met wit gepleisterde graven. De steen moet van het graf af. Het hart moet worden opengelegd, dan gaan we zien hoe we leven. Ontdekking leert dat ons hart niet deugt. Dan hoeven we niet boven onze kinderen te staan, want: Wie zal een reine geven uit een onreine? Niet één. Er is ook een innerlijke schoonheid: Een vrouw die den HEERE vreest. Ook in deze tijd zijn er vrouwen die de Heere vrezen. Niet vanuit een slaafse vrees, maar door Gods trekkende liefde mogen ze die hartelijke keuze doen. Die zien hoe ze altijd met de buitenkant bezig zijn geweest. Of altijd hun hart hebben gezet op een heel goede moeder te zijn, of de vrouw die het meeste aankan. Die ontdekken dat het van nature altijd om het eigen ‘ik’ gaat, altijd onszelf willen bedoelen.

Hem vrezen
Als de Heere in ons hart komt en ons vervult met de tere vreze van God, dan zien we dat we voor Hem niet kunnen bestaan. Dat vroegere leven wordt schuld. Of we nou leefden als een rijke jongeling of midden in de wereld: we zien Zijn grote verdraagzaamheid van al die achterliggende jaren. Wanneer je in de wereld geleefd hebt, zul je daarover altijd smart dragen. En toch kunnen ze Hem niet aan Zijn plaats laten, omdat ze God lief kregen en daarom die keuze voor Hem doen. Die zal geprezen worden. Boaz prees Ruth. De Heere prees Maria, omdat zij het goede deel –aan Zijn voeten- koos. Vraag uzelf af of u ook de Heere mag vrezen. We kunnen de Heere vrezen, omdat de Heere Jezus Christus als de Middelaar Gods en der mensen nog voort gaat in Zijn grote kracht. Hij trekt vijanden uit de duisternis tot Zijn wonderbaar licht. Gelukkig is die vrouw die de Heere vreest!

---
De zussen J. Averesch-Bakker uit Doetinchem en T. Eshuis-Bakker uit Rijssen ontmoeten elkaar bij de ingang van de kerk en geven een impressie van de Bondsdag. “Het is een gezellige drukte. Iedereen komt binnen en de kerk en de galerij stromen vol! Het is goed om samen te zingen:’k Zal met ‘d oprechten onderling, vereend in hun vergadering en raad, Hem plechtig eer bewijzen. Na de openingsmeditatie van ds. Van Dieren en de groet aan H.M. de Koningin zingen we staande het volkslied. Daarin voel je de verbondenheid met elkaar. Dat de dames ook heel stil kunnen zijn, valt op onder het referaat van ds. De Leeuw. Er wordt met grote aandacht geluisterd. Tijdens de pauze ontmoeten we veel bekenden. Buiten in de zon genieten veel dames van de soep, saucijzenbroodjes, koffie en thee. De vragenbeantwoording ’s middags is ook een boeiend onderdeel. In een half uurtje weet ds. De Leeuw een hele stapel vragen kort en bondig te beantwoorden. Daarna luisteren we naar enkele gedichten, afgewisseld door samenzang. Tenslotte een meditatie en ook deze Bondsdag is weer voorbij. Het was een goede en een fijne dag waarin we veel meekregen om over na te denken. Vooral over de keuze die de Heere van ons vraagt. Bij het weggaan spreken we af dat we bij leven en welzijn elkaar volgend jaar weer bij de ingang van de kerk zullen ontmoeten.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen