“Koel volk, die Russen”

maandag 30 maart - 13.30 uur
Lelystad ligt aan mijn voeten. Naast me zit Peter van der Dool, oudleerling en nu bureaumanager bij Friedensstimme. Aan de verre horizon, ver boven de poolcirkel, ligt Тикси, oftewel Tiksi, het doel van de reis. Ik voel me in deze Boeing van Aeroflot nu best een beetje opgewonden. De reis is begonnen. Uitgenodigd door Friedensstimme mag ik namens de Jeugdbond kennismaken met het evangelisatiewerk in Siberië. De acties tijdens de Kinder- en Zomerkampen zijn bestemd om dit werk te steunen. Overigens zullen we vandaag niet verder komen dan Moskou.

dinsdag 31 maart – 12.15 uur
Ik slenter als een echte toerist door de straten van Moskou, op weg naar het Rode Plein. Naast me Andrej, een gelovige broeder uit St. Petersburg. Hij spreekt gelukkig Engels. Hij vertelt over zijn zes kinderen. Ieder van hen heeft verschillende instrumenten leren bespelen op de muziekschool. Nu spelen ze in de diverse orkesten die de christelijke gemeente van St. Petersburg rijk is. Deze orkesten dienen ter ondersteuning van het evangelisatiewerk. In metrostations of op de hoeken van de straten spelen ze met viool, schuiftrompet of gitaar de melodieën van christelijke liederen. Er wordt gezongen. Aan het toegestroomde publiek legt een evangelist vervolgens uit wat wordt gezongen. Ik mijmer over het pas opgerichte orkest in onze gemeente van Gorinchem en over alle andere kerkelijke koren en muziekgroepen. Misschien een idee om zich ook op evangelisatiewerk te gaan richten?

woensdag 1 april – 16.25 uur
Door het kleine ronde raampje van het sterk verouderde vliegtuigje zie ik het landingsgestel uitklappen. Beneden ligt Tiksi in een wit, heuvelachtig landschap. We zijn om half twee opgestegen op het vliegveld van Yakutsk, waar we vanmorgen vroeg aankwamen. Bij het passeren van de poolcirkel hebben we alle bomen en de meeste vogels achter ons gelaten. Plotseling schuift het landingsgestel weer naar binnen. We maken een grote draai en vliegen terug naar het zuiden. We landen ruim anderhalf uur later op een klein vliegveldje. Na een half uurtje terug aan boord en zo bereiken we Tiksi om negen uur in plaats van half vijf. De officiële reden was: harde wind. Maar het is de hele tijd prachtig weer geweest… Hoe dan ook: de Russen maken zich er absoluut niet druk over. Gelaten laten ze het over zich heen komen. Koel volk, die Russen.

donderdag 2 april – 9.30 uur
Vanmorgen was het -31. Krijg je weer iets meer begrip voor de onderkoelde levenshouding. Boven in een vervallen flatgebouw ontbijten we bij Igor en Ina, één van de twee evangelistenechtparen in Tiksi. Samen met Andrej en Irina werken ze hier nu al zes jaar. Igor en Ina vertellen aan tafel hoe ze hier aankwamen. Igor was vooruit gereisd. Ina was zes maanden zwanger van een tweeling. Ze mocht niet meer dan twintig kilo bagage meenemen. Toen ze kwam, was er geen huis. Igor en Ina moesten ergens inwonen. De kamer zat vol ongedierte. Eén van de baby’s overleed. Als we vragen of ze de hulp van de Heere in dat alles heeft ervaren, kijkt ze verbaasd: “Zonder de hulp van de Heere zouden we het hier geen ogenblik uithouden!” Zes jaar werken ze er nu. Op de samenkomst komt naast hun gezinnen nog een ander gezin. Maar als Peter de suggestie doet om dan maar ergens anders te gaan werken, zijn ze vastberaden: Ze blijven. Ze voelen dat de Heere hen hier roept.

zaterdag 4 april - 01.55 uur
Ik heb het koud. Ongemakkelijk zit ik op de bijrijdersstoel van een landingsvoertuig naar de maan te kijken, boven het ijzige schotsenlandschap van de Laptevzee. Gisteren zijn we op weg gegaan naar Naiba. Het is het eerste traject op weg naar de rendierherders. Van Tiksi naar Naiba is 130 kilometer. Met een gewone auto anderhalf uur rijden. Als er wegen waren tenminste. Hier zijn geen wegen, dus ook geen gewone auto’s. Samen met Peter en de tolk Eduart heb ik inmiddels ruim tien uur doorgebracht achter in het landingsvoertuig. Geen raampje en geen ruimte om te zitten. Dat is dus de hele tijd liggen. Terwijl vijftig centimeter hoger je adem zich in ijskristallen tegen het ijzeren dak afzet, heb je genoeg tijd om na te denken. Bijvoorbeeld over de vraag wie op het idee komt om zo’n hortend, stotend, brullend en oncomfortabel voertuig een rups-voertuig te noemen. Met de aaibaarheidsfactor kan het niet te maken hebben. Of om te bedenken hoe de gelovigen in de tijd van de vervolging werden vervoerd. Een alternatief voor het verblijf in de gesloten cabine was trouwens boven op het landingsvoertuig plaatsnemen. Prachtig uitzicht. Maar met een temperatuur van min 20 en een snelheid van plus 20 zijn je gedachten na een paar uur voldoende uitgekristalliseerd om weer vol overtuiging te kiezen voor de gesloten cabine.

zaterdag 4 april - 23.50 uur
Het was een teleurstellende dag. We hadden in Naiba aangekondigd dat we daar morgen een bijeenkomst wilden houden in het clubhuis. Dat was geen probleem. Daarna vroegen we waar de rendierherders zich ophielden. Het was maar een uurtje rijden. Vol goede moed gingen we om 13.00 uur weg. Niet nadat we gebeden hadden om een voorspoedige reis. Nu is het bijna twaalf uur later. Geen herder gezien. Zo’n lange tocht , de herders zouden zo dichtbij zijn, enkele malen samen gebeden, en dan onverrichte zake terug…

zondag 5 april - 8.10 uur
Steunend klimt Peter uit het landingsvoertuig. De zon is al weer op. Prachtig weer en niet zo koud als de vorige dagen. Ineens blijft hij stil staan. Hij ziet een rookpluim. Aan de andere kant van een lage heuvel, zo’n 300 meter bij ons vandaan. En jawel, daar zijn de rendierherders. We lopen de hut binnen. De gitaar wordt op schoot genomen. Maar nog voor het eerste lied uit is, zie ik de herders één voor één de hut verlaten. Ze moeten naar de kudde. Bovendien is er een rendier zoek. Ik ben verbijsterd. Dan zie ik hoe er in een donkere hoek nog een jonge herder zit. Hij is geïnteresseerd en wil graag over de Bijbel horen. Igor vertelt het verhaal van de Herder van het verloren schaap. Zijn jullie ook wel eens een dier kwijt? En hoe vinden jullie het als het weer gevonden is? Een mooie vertelling voor deze ene herder. Aantallen tellen niet in het Koninkrijk der hemelen. Er is blijdschap over één zondaar die zich bekeert.

zondag 5 april – 18.00 uur
Vlak voor het podium staat Andrej. De Bijbel in de hand. Vers voor vers lezen en uitleggen. Over de stokbewaarder. Lieve heren, wat moet ik doen opdat ik zalig worde? In het zaaltje ongeveer 30 mensen. Sommigen twijfelden bij de deur en zijn weer weggegaan. Vanmiddag waren we met folders in onze hand van deur tot deur gegaan. Ik denk aan de gemeente van Gorinchem. Daar begint op dit moment de dienst. Hetzelfde Woord, hetzelfde appel, dezelfde God. Het zal worden één kudde en een herder.

maandag 6 april -12.00 uur
Terug bij de herders: we waren een thermoskan vergeten. Nu waren alle herders er wel. Opnieuw wordt er gezongen en gesproken over het Evangelie. Zouden we daarom de thermoskan zijn vergeten? Wat is God geduldig. Gisteren hadden ze geen tijd om te luisteren naar de blijde boodschap, nu komt God opnieuw met zijn Woord. Zo is Hij! Barmhartig, lankmoedig, genadig en groot van goedertierenheid.

dinsdag 7 april 19.00 uur
We zitten in een klein zaaltje, waar de samenkomst van de kleine gemeente bezig is. Het woord gaat open, er wordt gezongen, er wordt gebeden. In een sfeer van verbondenheid en liefde. Nog maar een half uurtje geleden, verkeerden we in een totaal andere wereld. Toen zat een militair tegenover me. Vier sterren. Hij keek steeds weg, terwijl hij in druk Russisch praatte. Achter hem zaten nog vier militairen. In een kamertje van 3 bij 6. Vruchteloze poging om ons te intimideren. Wat denken zulke mannetjes tot stand te kunnen brengen in een strijd tegen het Koninkrijk van God? Vanaf half vier moesten we plaats nemen. Verklaringen afleggen. Twintig handtekeningen zetten op allerlei verschillende papieren. Er was iets niet goed met de vergunningen. Later begreep ik dat er vanuit Naiba gebeld was naar de grenspolitie. En vanuit hen weer naar de FSB, de veiligheidsdienst. Je mag rond Tiksi niet zomaar een bijeenkomst beleggen. De tolk, die ook evangelist is, kende de grenzen. Toen een militair vroeg hoe we de mensen in Naiba uitgenodigd hadden, zei hij: ‘Is dit een verhoor? Moeten we hierop antwoorden?’ en ‘Als u zo negatief insteekt op de godsdienst, heeft het geen zin er verder over te praten.’ Om half zeven konden we gaan. Morgen terugkomen voor de uitspraak. Het werd een boete van 300 roebel, vijf euro, de man… Honderd meter verder was de samenkomst. Alsof je vanuit het ene koninkrijk het andere binnenstapt. Tijdens de dienst bidden Igor en Eduart voor Tolja, het half jaar oude zoontje van Andrej en Irina. Een plechtig moment. De beide ouders lagen geknield en deden ook hardop een gebed voor hun kind.

Woensdag 8 april – 23.00 uur
Drie uur geleden landden we op het vliegveld van Yakutsk. De terugreis is begonnen. Nu zitten we aan tafel bij Wolodja en Galina. Ze vertellen beiden over hun leven en over de vele teleurstellingen die ze ervaren hebben tijdens het evangelisatiewerk. Maar ook over de hulp van de Heere. Ze vertellen hoe ze zich van jongsaf geroepen weten voor het evangelisatiewerk. Het is een bijzonder gesprek. Ondanks het feit dat we er de volgende morgen om vijf uur uit moeten, blijven we tot lang na twaalven zitten.

Donderdag 9 april – 20.00 uur
Weer thuis bij vrouw en kinderen. Een tas vol wasgoed, een hoofd vol indrukken. In de mailbox zit de vraag van de eindredacteur van Daniël om een kort verslag, liefst in de vorm van een dagboek.


Kijk voor meer foto’s op: www.jbgg.nl/fotospecial

---
Vervoer het Woord
Stel: je gaat met de auto van Utrecht naar Groningen. Er is geen snelweg, geen gewone weg. Onderweg is er niets dan ruige leegte. Je komt niemand tegen, maar moet wel tien keer een rivier oversteken. Halverwege krijg je pech met je motor. Een garage is nergens te bekennen. Het is ijskoud en je stookt met wat hout een vuurtje om warm te blijven. Na vijf uur heb je de auto weer aan de praat. Vijftien uur later kom je in de buurt van Zwolle. Met een lege maag, maar een brandend hart. Je hebt de mensen hier namelijk wat te vertellen… ‘Raar verhaal’, zeg je misschien. Toch niet zo vreemd als jij denkt. Veel evangelisten in Siberië kijken er niet vreemd van op. Zij weten wat het kost om ‘boodschapper van het Evangelie’ te zijn. Sommigen van hen waren begin twintig en net getrouwd, toen de Heere hen riep in Zijn dienst. Ze gaven hun zekerheden en comfort op en verhuisden duizenden kilometers, om hun landgenoten in Jakoetië of Evenkië met het Evangelie te bereiken. In deze gebieden zijn de afstanden groot. Grote delen van het jaar ligt er sneeuw en zijn dorpen alleen met vierwiel aangedreven auto’s of sneeuwscooters te bereiken. In de zomermaanden zijn evangelisten aangewezen op het gebruik van motorboten. Deze zomer organiseert de Jeugdbond een actie voor Friedensstimme: ‘Vervoer het Woord’. Tijdens deze kampactie zullen de deelnemers aan Kinder- en Zomerkampen meer zien en horen over het leven en werk van de evangelisten in Siberië. Stichting Friedensstimme ondersteunt hen met levensonderhoud en reiskosten. Met de opbrengst van de zomerkampactie kunnen investeringen worden gedaan in diverse vervoermiddelen zoals een auto, boot, bootmotor en sneeuwscooter. Maar wat is een evangelist met boot of auto zonder het tastbare Woord van God? Daarom investeren we tegelijkertijd in een forse oplage van het Nieuwe Testament in het Russisch. Peter van den Dool van Friedensstimme: “De wetenschap dat jongeren in Nederland tijdens de zomer van 2009 actie voeren, is nu al een grote bemoediging voor de evangelisten in Siberië. We hopen dan ook op enthousiasme en betrokkenheid bij dit actiedoel. Gezien de creativiteit van deelnemers op voorgaande kampen hebben we daar tegelijk alle vertrouwen in.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen