Laagdrempeligheid

In Apeldoorn werd kortgeleden een congres gehouden rond een wat businessachtig aandoend thema: “‘Sluiten of doorstarten’. Het ging niet over bedrijven, maar over christelijke kerken. Alarmerende cijfers waren de aanleiding: maandelijks verlaten vijfhonderd mensen de PKN en in tien jaar tijd zullen waarschijnlijk niet minder dan duizend kerken definitief hun deuren sluiten. De ontkerkelijking zet door, ook in de gereformeerde gezindte. Als kerkverband zagen we bijvoorbeeld hoe de kanselbijbel in Almelo werd gesloten. Ook in Haarlem gingen de deuren dicht. In grote steden als Amsterdam, Rotterdam en Den Haag zit het aantal leden al decennialang in de min en zijn er gemeenten opgeheven. Gelukkig worden er vanuit het kerkverband andere initiatieven ontplooid: een evangelisatiepost, een inloophuis... En nieuwe gemeenten zijn ontstaan, bijvoorbeeld in Ede en Barneveld-Zuid. Over het geheel genomen loopt het aantal leden van de Gereformeerde Gemeenten niet terug. Maar we weten, kijkend naar de doopcertificaten in de kerkelijke archieven, hoeveel meer het er hadden kunnen zijn. Ook onder ons is er sprake van ontkerkelijking. Om het over secularisatie – veroppervlakkiging, wereldgelijkvormigheid – nog maar niet te hebben. Wordt het tijd voor drastische maatregelen? Kortere en makkelijkere preken? Vlottere muziek en gezangen? Koffie na de kerkdienst? Geen zwarte pakken meer? Het is gemakkelijk dit soort suggesties direct van de hand te wijzen zolang we kunnen opgaan naar een stevig gevulde kerk. Waar de kerk leegloopt en het evangelisatiewerk maar vruchteloos lijkt, wordt vanzelfsprekend meer nagedacht over de kloof en hoe die te overbruggen. Want dát er een kloof is, daar zullen we het over eens zijn. Hoevelen weten niet meer hoe een kerkbank voelt, waar Pasen over gaat, waar het Oude Testament eindigt en het Nieuwe begint? Hier in Portoviejo, rond de zendingsgemeente, is die kloof menselijkerwijs gesproken minder diep. In de eerste plaats is de omgeving niet doordrenkt van openlijk atheïsme. Gesprekken over God en mens, over zonde en genade, stuiten niet automatisch op verzet. Een aantal kerkelijke hoogtijdagen krijgt in de media inhoudelijke aandacht. Gods geboden zijn door de uitwendig-roomse meerderheid nog niet ondersteboven gekeerd. Niet dat men zich eraan houdt, helaas, maar zaken als abortus en homo huwelijk heten nog gewoon zonde. In de tweede plaats is de zendingsgemeente nog erg jong en daarom alleen al laagdrempelig. Mensen die pas belijdenis hebben gedaan, nemen nieuwsgierige familieleden mee. Belijdenis catechisanten worden door oude vrienden bevraagd op de veranderingen in hun leven(sstijl). De kerkdiensten verlopen in vergelijking met Nederland nog erg rommelig. Een mens verandert nu eenmaal niet van vandaag op morgen van wereldling in trouwe kerkganger. Op tijd arriveren blijkt sowieso een culturele onmogelijkheid.

Een kind huilt, een gitaar kreunt door matige bespeling. Wel een herkenbaar instrument trouwens. Het orgel doet de mensen denken aan de paapse mis en afgezien daarvan lopen pogingen het orgelspel goed aan te leren tot nog toe vast. Een man in korte broek loopt de dienst binnen. Leden stoten elkaar aan: roepen we hem tot de orde? Ach, laten we zelf het goede voorbeeld maar geven… hij draait wel bij. Laagdrempeligheid, of het nu strategie is of uit de nood geboren, maakt het voor buitenstaanders gemakkelijker aan te haken. Als me echter in vier jaar zendingswerk íets is opgevallen, is het dat je met aantallen voorzichtig moet zijn. God ziet het hart aan. De kerk kan vol zitten, maar… zijn er vruchten? Werkt het Woord wat uit? Komen mensen tot verandering? Komt er werkelijk een buigen onder God, een verliezen van het leven, een nieuwe liefde en gehoorzaamheid? Laagdrempeligheid draagt ook risico´s in zich. Aansluiten bij een cultuur kan leiden tot te diepe buigingen. Dan ga je het de mensen zo naar de zin maken, dat ze overal in meedoen, maar met behoud van het oude. Dan worden er twee heren gediend, twee levens gecombineerd. Vergeten wordt dat het evangelie vaak ook haaks staat op de cultuur. Op die momenten is nodig dat noch boodschap noch zijn verpakking worden aangepast. Zo wordt tenminste duidelijk dat de ware zegen is dat de mens door het evangelie wordt “aangepast”. En die hoge drempels in Holland? Daar moeten we over blijven nadenken. Maar… mocht in ons leven nu echt eens het goud van de genade uitblinken, zou dan de drempel van onze kerk niet vanzelf slijten door de toeloop van belangstellenden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen