“Geef mij maar de NAVO”

Bijna drie jaar is de Task Force Uruzgan (TFU) nu in het zuiden van Afghanistan. In augustus 2006 begon voor Nederland “de gevaarlijkste missie sinds de oorlog in Korea” en de vaderlandse krijgsmacht zal tot de zomer van 2010 in Uruzgan blijven. Ruim 10.000 Nederlandse militairen hebben er hun tour van vier maanden Afghanistan inmiddels op zitten. Sommige soldaten van de genie zijn al twee of drie keer geweest. Al honderden keren kwam er op de ‘dirt-strip’ bij Kamp Holland in Uruzgan een vliegtuig vol verse militairen aan. De eerste kennismaking met de armste provincie van Afghanistan is er voor de militairen en bezoekers iedere keer weer een van stof en hitte. Het kamp doet in omvang en voorzieningen niet onder voor een Nederlandse kazerne op de Veluwe. Alles is er, van sportzaal tot telefooncellen, van winkeltjes tot eetzaal. Het eten op de basis is uitstekend: salades, vis, vlees, toetjes en fruit; het is er allemaal. Op zondag als surprise een echte Magnum, ingevlogen uit Nederland. Wat dat kost? Geen idee. Weet wel dat eten een van de weinige momenten van afleiding is voor de militairen op het kamp en goed moet zijn om het moreel van de mannen en vrouwen hoog te houden.

Slagen
Nederland zit niet alleen in Afghanistan, maar maakt deel uit van de International Security Assistance Force (ISAF), zoals de NAVO-missie in Afghanistan officieel heet. In totaal gaat het om ruim 56.000 militairen uit 41 landen. Nederland speelt een prominente rol. Naast de militairen in Uruzgan zijn er ook Nederlanders gelegerd in Kandahar en Kabul. De NAVO is in het land actief op uitnodiging van de Afghaanse regering. Succes bij de missie in Afghanistan is cruciaal voor het voortbestaan van de NAVO. Het bondgenootschap, dat dit jaar het 60-jarig bestaan viert, moet gewoon slagen voor deze klus.

Landen
In 1949 werd in de Amerikaanse hoofdstad Washington de Noord Atlantische Verdrags Organisatie (NAVO) opgericht door de Verenigde Staten van Amerika, Canada en tien Europese landen: België, Denemarken, Frankrijk, IJsland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Portugal en het Verenigd Koninkrijk. In 1952 werden Griekenland en Turkije lid van de NAVO, gevolgd door de Bondsrepubliek Duitsland in 1955 en Spanje in 1982. In 1999 zijn ook Polen, Tsjechië en Hongarije toegetreden. In 2006 kwamen Estland, Letland, Litouwen, Slowakije, Roemenie, Bulgarije en Slovenië erbij. Hiermee is het aantal lidstaten gekomen op 26. Het ‘hoofdkantoor’ van de NAVO staat in Brussel. Aan de top van de organisatie zit de secretaris-generaal. Op dit moment is dat de Nederlander Jaap de Hoop Scheffer. De oprichting van de NAVO in 1949 werd ingegeven door de ontwikkelingen in Midden- en Oost-Europa. De West-Europese landen en de Verenigde Staten waren bezorgd over de opmars van het communisme en het militaire overwicht – tanks, artillerie en troepen – van de toenmalige Sovjet-Unie.

Oude vijand
De belangrijkste taak van het bondgenootschap is de gemeenschappelijke verdediging van het grondgebied van de lidstaten. Een aanval tegen één (of meer) van de lidstaten wordt beschouwd als een aanval tegen alle lidstaten! De laatste keer dat die maatregel uit de kast werd gehaald was na de aanslagen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten. Omdat na de val van de Berlijnse Muur de oude vijand niet meer bestond zocht de NAVO nieuwe ‘werkvelden’. Die zijn elders op de wereld gevonden, zie bijvoorbeeld Afghanistan. De NAVO beschouwt zichzelf dan ook als een militair bondgenootschap dat wereldwijd orde op zaken kan stellen.

---
Feestje
De NAVO bestaat 60 jaar. Het feestje wordt op 3 en 4 april gevierd in Straatsburg (Frankrijk) en Baden-Baden (Duitsland). De plaatsen liggen vlakbij de Frans-Duitse grens die hier wordt gevormd door de Rijn. Op een brug over de rivier zal er een ontmoeting zijn met jongeren. Alle 26 regeringsleiders van de landen die lid zijn van de NAVO en hun ministers van defensie en buitenlandse zaken ontmoeten elkaar tijdens de top. Het is voor de nieuwe president van de Verenigde Staten, Barack Obama, zijn eerste optreden in Europa. Er zal tijdens het feestje vooral worden gesproken over Afghanistan. Obama, die zijn troepen weghaalt uit Irak, stuurt meer Amerikaanse militairen naar Afghanistan. Hij wil tegelijkertijd ook meer inspanning van de (grote) NAVO-landen zien. Vooral Frankrijk en Duitsland houden zich afzijdig. Verschillende zogenaamde vredesbewegingen kondigden aan ook naar Straatsburg te verkassen. Ze willen duidelijk maken dat de NAVO er na 60 jaar beter aan doet om zichzelf op te doeken.

Gevaarlijk
Europa en de VS moeten in de NAVO goed blijven samenwerken, vindt Bas Belder, lid van het Europees Parlement voor de ChristenUnie/SGP. “Geef mij maar de NAVO.” De SGP kiest voor de NAVO omdat die veel verschillende, grote en langdurige operaties aan kan. Bovendien is de band met de Amerikanen belangrijk. Belder bezocht verschillende keren het grote land aan de overkant van de oceaan. “Militair samenwerken is van groot belang.” De Europarlementariër citeert met instemming een uitspraak van oud-premier Blair van Groot-Brittannië: “Het gevaar met de VS van vandaag is niet dat ze te betrokken zijn. Gevaarlijk is als ze de brug ophalen en zich terugtrekken. We willen dat ze betrokken zijn. De realiteit is dat geen van de problemen die ons kwellen, opgelost of zelfs overdacht kunnen worden zonder hen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen