Uit Taiwan, Sri Lanka of Ethiopië

Wianter, zou je iets over jezelf kunnen vertellen?
“Ik ben Wianter Maaijen. Ik woon in Nieuw-Lekkerland. Ik zit in groep 8 van de ds. Petrus van der Veldenschool in Nieuw-Lekkerland, bij meester Baan. Na de zomervakantie hoop ik naar de Driestar in Lekkerkerk te gaan en ik ga dan naar havo/vwo. Later wil ik graag iets in de handel gaan doen. Ik ben geboren op 30 november 1996 en ik ben dus 12 jaar oud.”

Heb je broers of zussen?
“Ik heb een zus, Gerline van 17 jaar. Ze is ook geadopteerd. Ze komt uit Sri Lanka. Ook heb ik een pleegbroertje, Stephan. Die is 5 jaar.”

Waar ben je geboren?
“Ik ben geboren in Taiwan in de hoofdstad Taipei.”

Hoe oud was je toen je ouders je in Taiwan konden halen?
“Mijn ouders hebben me niet gehaald in Taiwan. Dat deden een paar mensen van de stichting, die dat wel vaker doen. Zij hebben mij naar Nederland gebracht met nog andere kinderen. Mijn vader, moeder en zus haalden mij op Schiphol. Toen was ik nog maar acht weken oud.”

Wat weet jij van je adoptie?
“Dat ik in het ziekenhuis ben geboren en na een paar dagen naar het kindertehuis ben gebracht.”

Hoe vind je het om geadopteerd te zijn?
“Ik denk wel dat je daar blij mee moet zijn, want als je wel eens ziet en hoort hoeveel kinderen daar honger lijden en nooit in aanmerking komen om geadopteerd te worden, ben ik blij dat ik hier ben. En zeker omdat ik in een christelijk gezin ben gekomen.”

Praat je daar ook wel eens met je ouders over?
“Ik praat daar wel eens over, ja. Over hoe het met mijn biologische ouders zou zijn. Dat je alles erft van je biologische ouders, hoe lang je wordt, je verstand, je karakter en hoe je eruit ziet.

Ben je al wel eens in Taiwan geweest?
“Nee, maar ik hoop daar als ik 14 jaar ben naar toe te gaan. Ik wil er graag heen omdat ik wel wil weten hoe de mensen zijn, hoe de cultuur in elkaar steekt en hoe het eten daar is. Mijn oom heeft mij er al veel leuke dingen over verteld en foto’s laten zien. Hij is een paar keer in Taiwan geweest voor zijn werk. Maar foto’s zijn anders dan hoe het er in het echt daar ziet, dus wil ik daar heel graag naar toe. Mijn zus vond het ook heel erg leuk in haar geboorteland op vakantie te zijn.”

Krijg je wel eens vragen of opmerkingen van mensen om je heen, over het feit dat je geadopteerd bent?
“Ik krijg van ouderen wel eens vragen daarover. Waar ik vandaan kom en of ik mijn biologische ouders ken. Kinderen schelden mij wel eens uit voor ‘Turk’. Ik ben geen Turk en dan zijn ze dom als ze dat zeggen. Als ze zeggen: ‘Ga terug naar je eigen land’, dan zeg ik gewoon niks, dan hebben ze ook geen lol.”

---
Drie wonderen van de Heere

Meneer en mevrouw Vos
vader en moeder van Marjolein (8) uit Nederland, Mattian (5) en Marc (2) uit Ethiopië, vertellen hoe ze hun kinderen kregen.

“We dachten dat we geen kinderen konden krijgen. Na lang nadenken en nadat we de Heere gevraagd hadden of het mocht, besloten we een kind te adopteren. Eerst moet je dan een heleboel formulieren invullen en een cursus doen. We hadden alle formulieren ingevuld en deden de cursus, toen we erachter kwamen, dat we een kindje verwachtten. De adoptie kon toen niet doorgaan. Als je in verwachting bent, mag je pas weer adopteren als je kind een jaar oud is. Nadat Marjolein geboren was, wilden we nog steeds graag een kindje adopteren. Er zijn zoveel kinderen die een vader en moeder nodig hebben. Wij wilden graag voor één van die kinderen zorgen. We hoorden dat we Mattian op mochten halen, maar hij werd heel erg ziek. Het leek erop dat het niet door zou kunnen gaan. Gelukkig werd hij beter en mochten we hem toch halen. We hebben dat als een wonder van God gezien. Na Mattian wilden we nog een kind adopteren. Marc komt uit hetzelfde dorp als Mattian. Maar weer leek het mis te gaan. Er was iets verkeerd gegaan met de papieren. Iedereen zei: ‘Zet het maar uit je hoofd; dit lukt nooit.’ Toch kwam het goed. We geloven dat we onze twee zoons, net als onze dochter, van de Heere gekregen hebben. Toen we in Ethiopië waren, hebben we genoten van het land daar, maar we wilden ook graag terug. Vooral om hen te laten dopen. Dat is voor ons nog wel het belangrijkste: dat Mattian en Marc ook het teken van Gods verbond mochten ontvangen. Dat zij ook de boodschap van de Heere mogen horen. We hebben voor Mattian en Marc een fotoboek gemaakt over hun adoptie. Elke keer vertellen we hen iets meer. Soms is er een aanleiding om over de adoptie te praten. Dan hebben we het er ook over met hen. We willen ook graag een keer met hen naar Ethiopië. Voor ons is er geen verschil tussen onze kinderen. We houden van alledrie evenveel en zijn met alledrie even blij. Marjolein kwam onverwacht, terwijl we niet meer op een zwangerschap rekenden. Maar ook Mattian en Marc kwamen, terwijl het onmogelijk leek. Onze kinderen zijn voor ons drie wonderen van de Heere.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen