Dagboek uit Bethlehem

Zaterdag 27 december 2008
Vanmiddag toen ik thuis kwam, hoorde ik dat er oorlog is tussen Gaza en Israël. Het verbaast niemand hier… Israël wordt al lang dagelijks bestookt met raketten vanuit de Gazastrook. Ik zoek snel een paar nieuwssites op om te kijken wat er aan de hand is. Op een Israëlische nieuwssite vertelt minister Livni dat haar land het niet langer kan verdragen dat burgers in het zuiden voortdurend onder een raketten regen moeten leven. Israël zal nu de terroristische acties stoppen in het belang van haar burgers. Vandaag is het Israelische leger begonnen met bombardementen op de belangrijkste Hamas voorzieningen – ‘Operation Cast Lead’ is gestart. Op een Arabische site lees ik een bericht van de dag ervoor: Israël heeft net heel wat vrachtwagens met goederen binnen gelaten in de Gaza. Verder nog een bericht dat er weer zoveel raketten zijn afgevuurd op het zuiden. Voor vandaag staat er dat Israël is begonnen met bombardementen en dat er al veel doden zijn gevallen. Hoewel ik begrijp dat Israël iets wil doen, is het toch moeilijk te lezen dat er al zoveel burgers zijn omgekomen. Oorlog is echt erg.

Dinsdag 30 december 2008
Vandaag ontmoette ik Hiyaam. Zij heeft familie in Gaza wonen. Zij leven al maanden voornamelijk binnen, omdat ze bang zijn voor de moslims. Rond Pasen heeft deze familie al geprobeerd weg te komen. Israël geeft rond de christelijke feestdagen soms vergunningen om de grens over te gaan. Helaas… Rond de Kerstdagen probeerden zij opnieuw vergunningen aan te vragen. Nu kregen alleen de mensen ouder dan 45 jaar een vergunning. Vader en moeder zouden wel kunnen vertrekken, maar zij durfden hun kinderen niet achter te laten. Nu duurt de oorlog al weer drie dagen. Hiyaam leeft in spanning… vandaag was alles nog goed met hen, maar morgen?

Zondag 4 januari 2009
Ruim een week geleden begon de oorlog. Vanavond hadden we een Bijbelstudie met Nederlanders in Jeruzalem. Vooraf deelden we wat ervaringen. Jonathan vertelde hoe zijn collega’s wel heel vaak nieuwssites op het scherm hebben staan. Naast de Joodse collega’s werken er ook Arabische schoonmakers in het bedrijf. “Absurd,” volgens hem, “hoe er gewoon gedag gezegd wordt en grappen gemaakt worden. Iedereen weet hoe Israëli’s en Palestijnen met elkaar in oorlog zijn, maar tegelijkertijd moeten we in het bedrijf wel gewoon verder met elkaar. We doen alsof er niets aan de hand is.”

Maandag 5 januari 2009
“Tijdens de Libanonoorlog in 2006 konden we de oorlog van de kinderen weghouden, maar nu lukt dat niet.” Esther vertelt hoe haar kinderen op school in Jeruzalem worden betrokken bij de oorlog. De kinderen maken tekeningen en pakketjes voor soldaten. Esther vertelde hoe moeilijk het voor haar en haar man is aan de kinderen het doel van de oorlog uit te leggen. Natuurlijk, die raketten moeten stoppen. Maar hoe leg je aan kinderen uit dat er zoveel burgers onschuldig sterven?

Dinsdag 6 januari 2009
Vandaag moest ik met een Arabisch kindje naar Jeruzalem. Ze kreeg spalkjes aangemeten. Terwijl ik zat te wachten, kwam er een Joodsorthodoxe vrouw binnen. Ze zag het kind en begon een praatje. Ze bleek zelf een gehandicapte dochter te hebben. Het gesprek ging al snel over politiek. “Is dat huis waar jij werkt anti- Israël? Nederlanders waren toch altijd heel pro-Israël?” Ik begon behoorlijk te zweten, want ja, hoe legde ik nu even uit waar ik sta? Ik zat helemaal niet op een gesprek voor of tegen te wachten. Voor mij heeft ieder kind met een handicap zorg nodig! Ik vertelde dat we christen zijn en dat we graag vrede willen. De houding van de vrouw veranderde wat en ze begon weer over haar dochter. Aan het eind van het gesprek vertrouwde ze me toe dat, als er sprake is van ziekte of handicaps, alle politieke verschillen wegvallen. Inderdaad, wat dat betreft kunnen wij veel van mensen met een handicap leren. We blijven bidden voor vrede, zei deze vrouw. Ik bad dat zij de Vredevorst mag leren kennen.

Woensdag 7 januari 2009
Gisteren is een neef van Hiyaam in Gaza overleden. De familie is ook hun huis kwijt door de bombardementen. De jongen was 20 jaar. Het leed is zo groot. Het deed pijn over dit verlies te horen. Er zijn veel meer mensen die zoveel rouw kennen. Een schoonmaakster kwam vanmorgen bij me langs en vertelde dat er negen mensen uit haar familie zijn omgekomen. Moeilijk om mee te leven. Ik wist dat haar familie moslim is en mogelijk waren het allemaal Hamas-voorstanders. Ik ben tegen de Hamas, maar het waren wel mensen die zijn omgekomen en voor God moesten verschijnen… Wat kon ik anders doen dan al dit leed en deze vragen voor de Heere neer leggen?

Donderdag 8 januari
Vandaag was ik bij Joodse vrienden en ik vertelde ze over de jongen van 20 jaar. Ik zag tranen in de ogen van de Joodse man komen. Ook hij leed door dit verdriet. “Gelukkig mogen we geloven dat God alles in Zijn handen heeft, anders zouden we de hoop opgeven,” was zijn reactie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen