“Soms zijn de mensen heel lief”

Aliene van der Graaf en Nelleke van Weenen lopen allebei stage in Nebo, één van de locaties van Cedrah – de nieuwe naam voor de SGZZH. Woongroep ‘De Tjalk’, waar de twee stagiair zijn, is een gesloten afdeling. De bewoonsters kunnen er zonder hulp niet in of uit. Toch valt dat niet op: de woongroep ziet er uit als een huiskamer en is zo huiselijk mogelijk ingericht. Het personeel draagt ook niet de gebruikelijke witte uniformen, maar gewoon eigen kleding. “Het is wel onhygiënisch,” vindt Aliene, “maar het creëert een huiselijke sfeer en dat geeft de bewoners rust. Dat is erg belangrijk.” Het is maandag en maandag betekent wasdag. Daarom zitten de bewoners in de huiskamer van ‘De Tjalk’ de was op te vouwen. Eén van de dames vouwt keurig een handdoek op, doet het nog eens over en strijkt hem herhaaldelijk glad. Een ander houdt het allemaal nauwlettend in de gaten en lacht: “Ik zou er even op gaan zitten, dan wordt het vast nog gladder!” Nelleke leest voor uit het boekje Maandag wasdag en knoopt een gesprekje aan met de mevrouw die naast haar zit. Hoe men vroeger waste, blijkt een interessant onderwerp. De dames weten nog goed wat een zwaar werk dat was.

Bijzonder
Als alles is opgevouwen, stelt Nelleke voor om nog even voor het eten een spelletje te doen: “Doe de spreekwoorden maar.” Aliene pakt een bak met kaarten en leest het begin van een spreekwoord voor: “Het verstand komt…?” “Met de jaren!” roept een bewoonster vliegensvlug. “Dan mag ik wel opschieten,” roept een ander. Nelleke en Aliene schieten in de lach. Hoe triest de ziekteverschijnselen ook kunnen zijn, de mensen zijn soms verrassend ad rem. Wie dit werk doet, moet er ook wel met humor instaan. Moeilijke situaties worden makkelijker. Waarom zouden jongeren nu voor dit beroep moeten kiezen? Nelleke: “Het is zulk mooi werk, want je kunt de bewoners blij maken, hen helpen en dat geeft hen, maar ook jezelf een goed gevoel.” Werken in de zorg is werken met mensen en dat maakt het heel bijzonder. Eén mevrouw zakt steeds verder onderuit op haar stoel. Nelleke vraagt aan haar: “Wilt u weer rechtop zitten?” “Nee hoor, ikke niet, ga zelf maar rechtop zitten,” antwoordt de dame. Ze wordt boos als Nelleke en Aliene haar toch overeind helpen, maar als ze goed zit, is het weer voorbij.

Dutje doen
Het omgaan met de emoties van de bewoners, vindt Aliene interessant: “Soms zijn de mensen heel lief, maar ze kunnen ook onverwacht heel boos worden. Het omgaan met die emoties moet je leren. Als ze kwaad zijn, moet je er heel rustig op reageren, want het is meestal gewoon een uiting van onmacht.” Tijdens het eten vraagt een dame: “Zuster, denkt u dat ik morgen een dagje vrij kan krijgen?” Aliene antwoordt: “Ja hoor, dat denk ik wel. Waar wilt u naar toe?” “Nou, ik wou maar eens bij m’n moeder gaan kijken,” reageert de vrouw. Volgens Aliene leer je vanzelf hoe je met zulke situaties om moet gaan. “Bij de één moet je echt duidelijk zijn en zeggen dat haar moeder niet meer leeft en bij een ander kun je beter meepraten, omdat zij het toch weer zo vergeten is en anders van streek raakt.” Na de maaltijd is er de mogelijkheid even een dutje te doen. Niet iedereen wil dat: “Naar bed? Dat is voor ouwe wijven!” De dames die niet willen slapen, blijven in de huiskamer. Aliene zet een cd op en even later zingen er vier dames uit volle borst mee met Psalm 42: ‘Maar de HEER’ zal uitkomst geven’.


www.cedrah.nl

---
Aliene van der Graaf, 17 jaar
Tweedejaars verpleegkundige (niveau 4), stagiaire op de afdeling psychogeriatrische zorg

Wat zijn de leuke kanten aan deze stage?
“Het contact met de bewoners is erg leuk. Je bouwt echt een band op met de mensen. Het is heel anders dan ‘somatiek’, want op dat gebied heb je te maken met mensen die alleen lichamelijk niet in orde zijn en daarom hulp nodig hebben.”
Wat is minder leuk?
“Als één van de bewoners heeft gebraakt of aan de diarree is. Maar zo erg is het nu ook weer niet: je gaat diegene dan gewoon lekker douchen. Wel vind ik jammer dat sommige bewoners je niet herkennen.”

---
Nelleke van Weenen, 19 jaar
Tweedejaars Helpende Welzijn (niveau 2), stagiaire op de afdeling psychogeriatrische zorg

Wat zijn de leuke kanten aan deze stage?
“Het leukste is de omgang met de bewoners. En je kunt de mensen de hulp bieden die ze nodig hebben. Dat geeft een goed gevoel. Ook de activiteiten, die ik met de bewoners onderneem, zijn erg leuk.”

Wat is minder leuk?
“Ik hoef geen mensen te douchen of te begeleiden naar de wc, anders zou dat een minpunt geweest zijn. Ik vind eigenlijk alles leuk om te doen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen