JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Zuurpruimerigheid

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Zuurpruimerigheid

4 minuten leestijd

Toen wij als nieuw zendingsgezin in december 2005 uitvlogen naar Latijns-Amerika, namen we node afscheid van de familie. Ook het afscheid van goede vrienden behoorde niet tot de gemakkelijkste zaken.

Van andere dingen deden we echter afstand als een boer van z´n zere kies. Van de file´s op de A12 bijvoorbeeld. Van ijzige stormwinden ook. Of wat te denken van vandalisme langs de weg en obscene gebaren in het verkeer? Maar je blijft Nederlander, ook in den vreemde. Na verloop van tijd begint het op de raarste plekken te kriebelen. Een voorbeeld? Die oerhollandse zuurpruimerigheid. Het gemauw en gemekker van ontevreden burgers op de radio en in kranten. Zus niet goed en zo verkeerd! Blij dat we daar van af waren... dáchten we. Totdat we het plots gingen missen. Hier in Ecuador is geen debat, geen publieke discussie. Wie in campagnetijd het best de burger paait, wint de verkiezingen en vermoeit zich vervolgens niet met eindeloos geparlementeer. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en dus komt het moment dat je via de elektronische snelweg terugbladert naar Nederland. Nu bieden sommige Nederlandse kranten het lezerspubliek op de website gelegenheid te reageren. Pas op voor de torenhoge zuurgraad! Zus niet goed en zo verkeerd! Met enige regelmaat ziet de redactie zich genoodzaakt overdreven reacties te verwijderen. Enfin, op zoek naar enig Hollands zuur, vond ik onlangs een interessant bericht met daaronder een nog veel boeiender discussie over de vondst van een rij kolossale pootafdrukken in Bolivia. Afkomstig van een dino die er 144 miljoen jaar geleden langs was gewandeld, meldde de redacteur. In de reacties verdedigden sommigen het bijbelse scheppingsgeloof, terwijl veel anderen er de vloer mee aandweilden. Ik kon het niet laten voor deze ene keer ook even aan de discussie deel te nemen. Zoals bijna iedereen deed ik dat anoniem: Pedro, Zuidelijk Halfrond, meer niet. Ik schreef dat het mij toch veiliger leek te vertrouwen op het bijbelse getuigenis dan om een krantenbericht. Zéker waar het gaat om een krantenbericht dat een verkeerde stad tot hoofdstad van Bolivia bombardeerde én de wetenschappelijke naam van een dinosauriër verkeerd citeerde. Bovendien wekte de foto van de voetsporen de nodige argwaan. Je zou haast denken dat de betrokken dino een nauwe rok aanhad toen hij langskwam, zo beschaafd was het loopje. Zou de Boliviaanse boer die de voetsporen vond er meer van weten? Een heel andere vraag is of het goed is je in dergelijke discussies te mengen. Dat de bijbel het scheppingsgeloof niet verdedigt, maar vanaf Genesis 1 als volledig waar en werkelijk verondersteld, is een belangrijk gegeven. Toch heb ik groot respect voor mensen die zich inspannen om apologetiek te bedrijven, dat wil zeggen: om het christelijk geloof met kracht van argumenten te verdedigen. Onlangs verscheen het boek Gefundeerd geloof van Rob van de Weghe, met “zinnige argumenten om een christen te zijn”. Ik zou het in de handen van al die eenzijdig kritische krantenlezers wensen. Niet dat een apologie of rationele overtuigingskracht een mens tot geloof beweegt. Dat doet de prediking van zonde en genade, onder de toepassende bediening van de Heilige Geest. Toch is het belangrijk dat het christelijk geloof wordt verdedigd tegen de aanvallen. We zijn geen kunstelijk verdichte fabelen nagevolgd. Mijn respect voor apologetiek heeft misschien ook wel te maken met mijn voorliefde voor discussie. De reacties doorlezend, moet ik vaststellen dat het wellicht toch niet de zuurpruimerigheid is waarnaar ik terugverlang. Zeker ook niet het gebrek aan respect, de intolerantie en de platvoersheid die daarmee gepaard gaat. Wat ik in Latijns-Amerika mis, is de discussie, het publieke debat zoals dat in West- Europa en Noord-Amerika sterk is geworden. Juist in kerken en op kerkelijke verenigingen! Want daar werd begrepen dat we het nodig hebben om zo nu en dan te worden tegengesproken, te worden aangevochten. Dat voert ons, als het goed is, telkens weer terug naar het Woord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 januari 2009

Daniel | 36 Pagina's

Zuurpruimerigheid

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 januari 2009

Daniel | 36 Pagina's