Een zwijgende minderheid

Enkele weken geleden alweer deed het idee van Pro Gay, de organisator van de Gay Pride in Amsterdam, om een kerststal in te richten met afwisselend twee Maria’s en twee Jozefs met een roze Jezus, veel stof opwaaien. Christenen en nietchristenen, homo’s en niet-homo’s keerden zich tegen dit godslasterlijke en aanstootgevende initiatief. Velen lieten hun afschuw blijken… Toch was het protest en de verontwaardiging relatief gering.Wat zou er gebeurd zijn als een dergelijk initiatief gekoppeld zou worden aan een islamitisch feest?Wat als bijvoorbeeld tijdens het Suikerfeest twee homoseksuele Mohammeds in de hoofdstad te bezichtigen zouden zijn? Het protest zou overweldigend zijn. Niet alleen burgers zouden afstand nemen van deze actie, maar ook de politiek zou hierover vallen. Sterker nog, het zou mij niets verbazen als de minister-president in hoogsteigen persoon zijn excuses zou maken aan de moslimgemeenschap en zelfs misschien nog wel een bezoek aan een moskee zou brengen. Een ene minderheid is nu eenmaal de andere niet. Christenen vormen een geplaagde en gewraakte minderheid. Daarover hoeven we ons trouwens niet te verbazen. Johannes heeft gezegd: Verwondert u niet, mijn broeders, zo u de wereld haat.We vormen echter ook een zwijgende en passieveminderheid. We laten ons zo weinig horen als het gaat om zaken die ons toch aan het hart zouden moeten gaan. Christelijke politiek, en daarmee een bewogenheidmet ons land en onze overheid, hebben we uitbesteed aan onze gereformeerde volksvertegenwoordigers in Den Haag. We leven ons leven in onze veilige zuil en vanuit dat beschermde bastion kijken we naar alles wat er om ons heen gebeurt. Maar waar zijn de massale protesten van christenen tegen de gruwelijke praktijken van abortus en euthanasie? Waar zijn de acties tegen het homohuwelijk, tegen het afschaffen van het verbod op godslastering en tegen andere liberale verworvenheden? Waar is het voortdurend gebed voor onze overheid, voor ons land en voor onzemaatschappij? Laten we nog wel eens van ons horen in de maatschappij, in de kerk én in de binnenkamer? Niet omdat wij het nu zo goed weten. Niet omdat wij gelijk willen hebben. Maar omdat het de eer van onze God betreft!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen