Groepen graaiers

Vroeger waren er krakers. Dat was een groep Nederlanders die zomaar in een leegstaand huis trokken. Punkers liepen er ook rond. Dat waren mensen die er niet al te verzorgd uitzagen. En al eerder - in de jaren zestig - had je de provo’s. Vandaag dus de graaiers. Het gaat om de mensen van het ‘grote geld’. Mensen dus die per jaar meer dan een miljoen euro verdienen. Sommigen ervan verdienen vele miljoenen euro’s per jaar. Ze krijgen salaris, bonussen, opties en zo meer. Wat moet een gewoon mens toch met al dat geld? Onlangs stond in een krant een vraaggesprek met zo’n man. De dingen die hij zei, zijn al opmerkelijk genoeg. Hij zou niet graag minister-president van Nederland zijn. “Want de betaling ervan is natuurlijk idioot laag: 176.000 euro… Hoe denken ze daarmee nou goede mensen te kunnen binnenhalen”. Kennelijk bestaat de wereld voor zo’n man in goede en slechte mensen. De goede mensen zijn voor hem mensen die veel geld verdienen. De domme mensen zijn diegenen waarvoor het ook wel met wat minder kan. Geen aardige opmerking voor al die mensen die voor weinig geld toch heel belangrijke dingen doen, huizen bouwen en muren metselen bijvoorbeeld. En ook niet voor het leger van vrijwilligers die, gratis en voor niets, bezig zijn om anderen te helpen. Kennelijk lopen er in dit land heel veel slechte mensen rond… Je moet het maar zo durven zeggen. Geld verblindt kennelijk niet alleen, maar het maakt mensen ook buitengewoon arrogant.

Hoe ziet trouwens het wereldbeeld van een dergelijke ‘waardevolle’ man eruit? Hoe denkt hij over anderen? ‘s Zondag gaat hij golfen, zo las ik in de krant. Maar als vrijwilliger iemand “in een rolstoel rondrijden of fruithapjes voeren, dat zit niet in zijn systeem”. En mensen die achter een rollator moeten lopen, zijn ook niet best af. “Als ik naar mijn schoonmoeder van 93 kijk, die achter een rollater door het bejaardenhuis schuifelt: echt helemaal niks aan. Zo oud wil ik niet worden.” De goede man doet er alles aan om het zichzelf zoveel mogelijk naar de zin te maken. Kortom, het gaat om een erg plat wereldbeeld. Wie veel geld bij elkaar haalt, is geslaagd en gelukkig en wie helaas met weinig rond moet komen, is een minder waardevolle kneus. Vreemd eigenlijk zo’n wereldbeeld. Het doet denken aan het apostolische vermaan. Doch die rijk willen worden, vallen in verzoeking, en in den strik, en in vele dwaze en schadelijke begeerlijkheden, welke de mensen doen verzinken in verderf en ondergang (1 Timotheüs 6: 9). ‘Graaiers’ klinkt niet aardig, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Maar laten we eens in de spiegel kijken! Hoe denken wij over geld? Het graaigedrag komt helaas breder voor. Ik hoor ook heel wat jongeren en ouderen soortgelijke opmerkingen maken. Verenigingen hebben een reëel probleem omdat er op zaterdag en vrijdagavond moet worden gewerkt. Gewerkt voor het geld. Keer op keer kom je jonge mensen tegen die helaas ook helemaal in de ban zijn geraakt van geld verdienen en geld uitgeven. De graaimentaliteit vind je niet alleen bij bankdirecteuren en managers van grote ondernemingen. Je komt die mentaliteit ook onder jongeren en ouderen tegen. Geld is een machtig middel. Veel draait er in de samenleving om geld en goed. Helaas velen laten zich er door meeslepen. De graaicultuur zit in ons! Wat moeten we ertegen doen? Ik denk aan de Heere Jezus. De satan verzocht Hem. De Heere kon toch makkelijk broden maken? Doch Hij, antwoordende, zeide: Er is geschreven: De mens zal bij brood alleen niet leven, maar bij alle woord, dat door den mond Gods uitgaat (Mattheüs 4: 4). Het Woord is de doodsteek voor de graaicultuur. Ook in deze eeuw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen