Op kousenvoeten de kerk uit

Een paar jaar geleden sprak ik kort voor de Kerst een juriste – moeder van twee kinderen, opgegroeid in een Gereformeerde Kerk. Ze was van plan met de Kerst ergens naar de kerk te gaan. Ze vertelde dat ze als meisje van 14 nog volop meedeed met de jeugdclub van de kerk. Toen ze 16 was, zag ze de kerkdiensten niet meer zo zitten. Eén keer naar de kerk op zondag, dat moest van haar ouders. Ze ging studeren en kreeg vrienden uit onkerkelijke kring. Toen ze 24 was, ging ze samenwonen met een Roomse jongen die “er niets meer aan deed”. Zes jaar later kreeg ze haar eerste kindje - het werd niet gedoopt. Haar vader was toen nog ouderling en gaf wel aan dat hij dat betreurde. Toen hun tweede werd geboren, was vader geen ambtsdrager meer. Intussen was in zijn gemeente de tweede dienst afgeschaft en gingen haar ouders niet elke zondag meer naar de kerk. Over de doop van de tweede werd niet gepraat. Er is in Nederland sprake van een omvangrijke kerkverlating. De leegloop van de kerken is nergens in de westerse wereld zo snel is gegaan als in het vanouds zo godsdienstige Nederland. Vooral de grote kerken lopen massaal terug. In de Protestantse Kerk van Nederland (PKN) is sprake van een groot verlies van jongeren. Maar ook de kleinere kerken
hebben te maken met verlies van doopleden. Bij de kleinere kerken horen ook de Gereformeerde Gemeenten met ruim 100.000 leden en doopleden.

Voetbalveld
De prognoses van het Sociaal Cultureel Planbureau geven aan dat er in 2020 in Nederland nog maar 8 procent van de bevolking naar de kerk gaat. Er zijn dan 13 miljoen onkerkelijken en 1,4 miljoen moslims in Nederland. Dat cijfers een gezicht krijgen, blijkt uit de benoeming van staatssecretaris Ahmed Aboutaleb tot burgemeester van Rotterdam. Het laat zien hoe Nederland in godsdienstig opzicht verandert. Kerkverlating is geen noodlot. Eeuwen geleden waarschuwde de profeet Jeremia het volk van Israël vanwege hun zonden met de woorden: O land, land, land! Hoor des HEEREN woord (Jeremia 22 : 29). Volgens sommige wetenschappers valt het wel mee: het einde van de religie is nog niet in zicht. Behoudende protestantse kerkgenootschappen groeien nog. In Barneveld worden twee grote kerken geopend. En nog steeds gaan er elke zondag meer mensen naar de kerk dan naar het voetbalveld. Toch is de trieste werkelijkheid dat miljoenen Nederlanders zich niet meer begeven onder de prediking van wet en Evangelie. De Bijbel blijft dicht.

Betrokkenheid
Ook in de gereformeerde gezindte vertrekken jongeren. Een flink percentage gaat in gezinsverband mee naar een andere kerk. Voor de Gereformeerde Gemeenten zijn de verliezen aan andere kerken, zoals de PKN en Hersteld Hervormde Kerk (HHK), groter dan de verliezen aan de onkerkelijkheid. Er zijn ook jonge mensen die belijdenis doen in de Gereformeerde Gemeenten, maar daarna vertrekken naar een andere kerk. Uit onderzoek dat namens de Generale Synode is gehouden, blijkt het vooral vast te zitten op de prediking en de levensstijl. De prediking is te moeilijk, te weinig aansprekend en niet gericht op deze tijd. De levensstijl die in de Gereformeerde Gemeenten wordt bepleit, is te beperkend. Vandaag komt daar nog bij dat jongeren weggroeien van de eigen gemeente omdat zij zich niet betrokken voelen. Ouders die pleiten voor betrokkenheid bij de eigen kerk – “Jouw kerk, waarin de Heere je een plaats gaf” – krijgen snel het verwijt dat zij kerkistisch zijn. “U denkt toch niet dat onze kerk beter is dan…” Er zijn ook jongeren die de kerk helemaal verlaten. Dat aantal neemt de laatste jaren toe. Vanaf 2004 zijn dat er jaarlijks zo’n 275. Wat is erg: ze zijn eenmaal door hun ouders ten doop gehouden. De naam van God werd in de doop aan hun naam verbonden. Toen heeft de Heere gezegd: ‘Ik wil ook jouw God zijn’.

Verloren zoon
Misschien heeft jouw broer of zus, jouw vriend of vriendin de kerk verlaten. Vaak kun je alleen nog voor hen bidden. Maar vergeet dat niet. God kan wonderen doen. En onlangs hoorde ik van iemand: “Mijn ouders gaven me van tijd tot tijd een bandje mee met een preek. Het opmerkelijke was: regelmatig zat er een preek bij over de verloren zoon.” Op kousenvoeten de kerk uit? Het zou niet mogelijk moeten zijn dat jongeren ongemerkt de kerk verlaten. Het is goed te bidden voor die jongeren die de kerk hebben verlaten of op het punt staan dat te doen. Dan kan het niet zijn dat je geen oog hebt voor de ander. Dan kun jij niet – zoals een jongere eens zei – als een ‘marsmannetje’ aan je leeftijdsgenoten voorbij gaan. Dan is het goed als je met Kerst een broer of zus, vriend of vriendin meeneemt naar de kerk. Ik hoop dat jij zo in liefde met je medejongeren mag spreken. En dat er iets van de geur van Christus mag worden verspreid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen