Op de bank in een gezellig gezin
Veel jongeren kampen met eenzaamheid
Je kent het wel, dat gevoel dat je alleen bent. Misschien heb je na een Zomerkamp iets van een ‘after-kamp-syndroom’ gehad. Het gevoel van eenzaamheid. Als je nu terugkijkt, was het na twee dagen al minder en nu ben je het vergeten. Toch zijn er veel jongeren en ook ouderen die dat gevoel van eenzaamheid heel vaak hebben. Wat is eenzaamheid?
Veel en vaak vluchtige contacten: dat is kenmerkend voor de jongerencultuur. Eigenlijk telt je pas mee als het hele adresboek van je mobiel vol staat en je massa’s vrienden hebt op Hyves. Als je mee kunt doen in de ‘snelle’ wereld van vandaag en succesvol bent in je studie of je beroep, dan hoor je er helemaal bij. Maar wat nu als je niet mee kunt met het bovenstaande, als je adresboek van je telefoon niet vol staat, als je studie niet zo lukt, als een handicap je leven beheerst, als er thuis spanningen zijn, als je gepest wordt op school? Ik hoor een meisje nog zeggen dat het leven haar zwaar viel. Haar ouders waren gescheiden, haar moeder had een nieuwe vriend. Eigenlijk voelde ze zich nergens thuis. Toen ik haar vroeg wat ze nu het liefst wilde, was haar antwoord: “Een plaatsje op de bank in een gezellig gezin.”
Teveel
Er zijn verschillende mogelijke oorzaken voor eenzaamheid onder jongeren. Een daarvan is internet. Ruim 10 procent van de jongeren tussen 12 en 18 jaar geeft aan dat zij eenzaam zijn. Bijna drie uur per dag zitten die jongeren achter de computer, ze hebben veel digitale vrienden en toch lost MSN de eenzaamheid niet op. In een aantal gevallen leidde de eenzaamheid zelfs tot zelfdoding. Een andere reden voor eenzaamheid is de echtscheiding van ouders. Wat ziet het leven er ineens anders uit: kiezen voor vader of moeder, maar niet kunnen kiezen. Soms een gedwongen verhuizing. Je schaamt je voor je omgeving en bent bang voor de vragen. Misschien willen vrienden of vriendinnen niet meer met je omgaan. Nog een oorzaak is het hebben van een handicap. De helft van Nederlandse jongeren met een lichamelijke handicap of chronische ziekte is eenzaam. En één op de vijf van de ondervraagde jongeren met een beperking vindt het leven niet prettig. De eenzaamheid kan ontstaan doordat gezonde jongeren het vaak moeilijk vinden met ziekte en handicap om te gaan.
Rust
Er zijn meer oorzaken aan te wijzen. Maar een laatste belangrijke oorzaak van eenzaamheid is de diepste oorzaak: de zondeval. Ieder mens is na de val in het paradijs eenzaam geworden. De band met de Heere is moedwillig – opzettelijk – doorgesneden en daardoor zijn mensen nu zonder God in de wereld. Wat eenzaam…
Het meest ingrijpende is dat je dat van jezelf niet voelt. Dat je het zo goed zonder de Heere kunnen stellen. Dat wordt anders als de Heere in je leven komt. Dan ga je zien dat je buiten God leeft. Dan ga je je haasten om de Heere te zoeken. Eenzaamheid wordt pas echt opgelost als je met de Heere gemeenschap mag hebben. Als je mag ervaren wat de profeet Jeremia zegt: De Heere is mij verschenen van verre tijden. Ja, Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde , daarom heb Ik u getrokken met goedertierenheid (Jeremia 31: 3). Als je weet dat de Heere van je afweet, wat geeft dat een onuitsprekelijke rust en vervulling in je leven.
Trouw
Ben je wel eens eenzaam? Zoek in de eerste plaats de Heere en vraag Hem om Zijn genade in je lege hart. Zoek ook andere jongelui op, wees niet tevreden met virtuele vrienden. Jeugdverenigingen en andere kerkelijke verenigingen zijn een goede ontmoetingsplaats voor jongeren. Denk ook aan de ander, dat stille meisje of die terugtrokken jongen of die eenzame oudere. Ook jij hebt een taak die de Heere zelf op je schouders heeft gelegd: Draagt elkanders lasten en vervult alzo de wet van Christus. Jij kunt veel betekenen voor de ander en de ander voor jou. Het is echt niet nodig om heel veel vrienden of vriendinnen te hebben: een aantal goede vrienden waar je goed contact mee hebt, is genoeg. Wees ook trouw in je vriendschappen en laat de ander zien dat je er voor hem of haar wil zijn.
---
“Een heel verhaal”
Oké, ik geef het toe, hoe lastig dat ook is. Ik ben eenzaam! Dat betekent niet dat het bij mij ontbreek aan relaties, maar het is een gevoel. Een gevoel dat je soms je zo bespringt, als een tijger die recht op zijn prooi afrent. Op zulke momenten isoleer ik me en heb ik huilbuien. Dan ‘snak’ ik naar warmte, aandacht, aanraking en erkenning. Dit is niet iets dat van het ene moment op het andere moment gekomen is. Het is eigenlijk een eindresultaat van een proces dat zich over een langer tijd afspeelt, en daar zit een heel verhaal achter. Op dit momenten probeer ik de eenzaamheid tegen te aan, door de goede contacten die belangrijk voor mij zijn goed te onderhouden. Ook praat ik over wat mij al die tijd heeft bezig gehouden. Want je vereenzaamt niet zomaar! Uiteindelijk zijn mensen sociale wezens, die slechts kunnen bestaan door met anderen verbonden te zijn. Dus ook ik!
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 september 2008
Daniel | 32 Pagina's