Kerk en muziek

Eindelijk breekt de dag aan van de inwijding van de tempel. Wat zal Israël naar deze dag gehunkerd hebben. We zien in gedachten de inventaris vanuit de tabernakel overgebracht worden naar de tempel. En het laatste wat plaats heeft, is de ontsluiting van het heilige der heiligen om de ark te ontvangen. Heel Israël, vertegenwoordigd in zijn oudsten, is getuige van deze plechtigheid. Een plechtigheid die iets afstraalt van de hemelse heerlijkheid. Uitnemend heerlijk moet de muzikale begeleiding zijn geweest, toen de ark werd binnengedragen en de priesters daarna naar buiten traden. Daar stond het door God afgezonderde tempelkoor uit de Levieten onder leiding van Asaf, Heman en Jeduthun met hun cimbalen, luiten en harpen tegen het oosten van het altaar. Daarnaast bevonden zich dan nog honderdtwintig trompetters. En het geluid dat die zangers en spelers voortbrachten is – hoe kan het anders? – Godverheerlijkend! Dat bleek uit wat zij zingen en de manier waaróp zij zingen. En wat zingt die Kerk bij de voltooiing van Gods huis? De HEERE is goed en Zijn weldadigheid is tot in eeuwigheid. Nee… dat hebben ze niet zomaar één keertje uitgeroepen: als ze Psalm 136 hebben gezongen, dan is dat 26 keer geweest. De HEERE is goed. Waarom? Omdat Hij in Zijn eeuwig welbehagen en verkiezende liefde heeft willen omzien naar nameloos slechte mensen, die dood zijn in de misdaden en de zonde. En daaraan ontdekt zijnde, wordt zonde zonde en schuld schuld. De overtuiging door de Heilige Geest geeft een smartelijke beleving tegen die goede God gezondigd te hebben. Ken je er wat van? Want voordat de Kerk muzikaal wordt in Psalm 136, hebben ze eerst Psalm 130 beleefd: Uit de diepten roep ik tot U, o HEERE. Zo Gij, HEERE, de ongerechtigheden gadeslaat, Heere, wie zal bestaan?

De echte vreugde en blijdschap worden nooit buiten het recht om beleefd. En wat wordt daarin die meerdere Salomo noodzakelijk! Het is om Christus’ wil dat de Kerk beleeft en mag roemen: De HEERE is goed en Zijn weldadigheid is tot in eeuwigheid. Heeft Hij niet uitgeroepen: Het is volbracht? Daarom hebben de hemelkoren en -muzikanten uitgejubeld: Ere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de mensen een welbehagen. Als God in Christus genade gaat bewijzen, wordt Hij goed voor een slecht mens. De hel verdiend en de hemel open! Uit die geopende hemel ontvangen ze Gods weldaden: Gij hebt gaven genomen om uit te delen onder de mensen; ja, ook de wederhorigen om bij U te wonen, o HEERE God! Daarin wordt God alles en de mens niets. De oorzaak van zalig worden is een eeuwige oorzaak. Daarom klinkt het in de eeuwige muziek van de Kerk: ‘Het is door U, door U alléén, om het eeuwig welbehagen.’ En wat is dan de manier van hun zingen? De tekst zegt: Eénparig! Zeker, de Kerk is eenparig: ‘Ik geloof een heilige, algemene, Christelijke Kerk’. Maar toch… wat een dissonanten! Hoe goed is het als hier bij ogenblikken onderlinge vereniging in het stuk van de heiligmaking mag worden genoten. Wat is het dan waar: ‘Ai ziet, hoe goed, hoe lieflijk is ‘t, dat zonen en dochters van ‘t zelfde huis, als broeders en zusters samenwonen…’ Weet je wanneer er ‘eenparigheid’ is? Als Gods Kerk Gods eer bedoelt! Maar omdat we zoveel onze eigen eer zoeken, zijn we zo vaak van de juiste plaats. Dan weten we niet op de juiste wijze met elkaar te luisteren, te zingen en te spelen. Wat moet de Heere er toch aan te pas komen! Maar als de Heere komt, zoals in de tempel van Salomo, wat is dan de Kerk met heerlijkheid vervuld! Dat doet roemen, híér ten dele en stráks volmaakt: ‘Want Zijn gunst, alom verspreid, Zal bestaan in eeuwigheid.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen