“Uitzien naar bekering”

Sinds wanneer woon je in Nederland en waarom zijn je ouders naar Nederland gekomen?
“Ik woon sinds december 1998 in Nederland. Mijn ouders hebben elkaar leren kennen in de kibboets Ruchama in de Negev in het zuiden van Israël, waar mijn vader woonde en mijn moeder als vrijwilligster kwam werken en zich later vestigde. Na de moord op Rabin verloren zij langzamerhand de moed om in Israël te blijven. Ze kregen steeds meer moeite met het idee dat hun kinderen – mijn zus en ik – in een land met zoveel problemen moesten opgroeien. Vlak voordat ik in militaire dienst zou moeten, zijn we naar Nederland verhuisd. Mijn moeder is Nederlandse en we zijn in de buurt van haar familie gaan wonen. Israël is nog steeds mijn land. Ik bèn Israëli. Als er nieuws is over raketbeschietingen op Sderot dan komt dat heel dichtbij. Ik heb altijd in die buurt gewoond en ben er met al mijn vezels aan verbonden.”

Hoe ben je dan met het Evangelie in aanraking gekomen?
“Toen ik 16 was, brak bij mij het besef door dat er een God moest zijn. Hoewel in de kibboets religie afwezig was, zag ik bijvoorbeeld aan de schepping dat er een hoger Wezen moest zijn, Dat alles bestuurt. Ik begon een zoektocht via allerlei religies. Uiteindelijk vond ik bij ons thuis een Hebreeuws Nieuwe Testament. Toen ik dat las, en met name de Evangeliën, besefte ik dat het waar is dat Jezus leerde als machthebbende en niet als de schriftgeleerden. Hoewel veel nog onduidelijk was - de begrippen zonde en genade hadden nog niet veel betekenis voor me - was daarmee wel mijn zoektocht naar religie ten einde. Ik was er van overtuigd dat de Bijbel de waarheid is. Via een bijbaantje, kwam ik in aanraking met de gereformeerde leer. Nadat ik me aanvankelijk sterk verzette tegen deze leer, werd ik er langzamerhand voor ingewonnen. Op allerlei manieren kwamen er steeds weer mensen op m’n pad waardoor ik veel leerde. Via internet kwam ik de geschriften van de puriteinen op het spoor, waar ik me zeer mee verbonden voel. Via de website van de Grace and Truthgemeente ben ik met ds. Baruch Maoz in contact gekomen. Hij raadde me aan om me in verbinding te stellen met het Deputaatschap voor Israël.”

Ondanks alle problemen kunnen we dit jaar herdenken dat Israël zestig jaar als staat bestaat. Hoe kijk jij tegen die herdenking aan?
“Met gemengde gevoelens. Ik ben natuurlijk ook blij. Israël is mijn vaderland. Israël heeft voor mij een gezicht. Het is mijn kibboets, de woestijn, de steden, de mensen: het is allemaal mijn Israël. Dat de staat Israël er is en nog steeds is, daar zie ik Gods hand in. Maar achter die werkelijkheid is nog een andere werkelijkheid. Er is nog de noodzaak van bekering. Dat is het bijbelse perspectief waarin we de staat Israël moeten zien.”

Is volgens jou de moderne staat Israël een vervulling van de Bijbelse profetie van de terugkeer van het volk naar het land?
“Dat de staat Israël er is, gaat natuurlijk niet buiten Zijn bestuur om. Het is Zijn werk. Maar vervulling? Hoe kan die vervulling er zijn als er geen bekering tot God is? Terugkeer en bekering gaan in de profetieën altijd samen. Ik mis die bekering. Israël houdt ons net als vroeger in de Bijbel een spiegel voor. Israëls hardnekkigheid laat zien wie wij zijn tegenover een goeddoend God. Van onze kant zal er nooit bekering komen. Ook de bekering moet Hij schenken. Daarom zegt Hij in Ezechiël 36: Ik doe het niet om uwentwil, het zij u bekend, maar om Mijn heilige Naam.”

We lezen in de Schrift van een toekomstige bekering van Israël. In het Oude Testament lezen we regelmatig dat de Heere verdrukking zendt en dat het volk zich daarop verootmoedigt…
“Ja, bijvoorbeeld in de geschiedenis van Josafat (2 Kronieken 20). Als Juda van drie kanten bedreigd wordt, gaan koning en volk door de knieën en de Heere geeft uitkomst. Ook in onze tijd kan de Heere grote verdrukkingen aan Israël geven, misschien groter dan wat in de afgelopen zestig jaar in Israël is voorgevallen. Misschien zelfs een nieuwe diaspora. Dat zou verschrikkelijk zijn. Maar zolang Israël zich niet bekeerd, kan er geen rust en vrede zijn.

Veel mensen springen als het ware over die bekering heen. Maar buiten Christus is geen bekering. Hij alleen is de Vredevorst. Israël heeft veel geleden, maar dat lijden kan nooit de oorzaak van de bekering en verlossing van Israël zijn. Die oorzaak kan alleen Christus zijn. Ook dat is voor christenen uit de heidenen een spiegel. De moeilijkheden in ons leven, zullen ons geen redding geven. Het moet alles van Christus komen. Wie bekering voor Israël of voor zichzelf niet nodig acht, bedriegt zichzelf en anderen. De staat Israël is niet het eind van de profetie. Bekering is nodig. Dan is er pas echte vervulling. Ik zou zeggen: Wees daarom betrokken op Israël. Denk aan Israël in je gebed. Vraag om bekering voor Israël en vergeet jezelf daarbij niet.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen