Een baby in de auto

Bijzonder, een mannelijke verloskundige. Nederland telt slechts zo’n vijftig mannen in het vak van verloskundige. Jij bent er één van. Hoe ben je er toe gekomen aan de opleiding tot verloskundige te beginnen?
“Al in mijn vroege jeugd wist ik dat ik verloskundige wilde worden. Waarom precies? Ik weet het niet. Op de middelbare school heb ik er nog wel over nagedacht. Ook een beroepentest gedaan, want voor verloskunde moet je ingeloot worden. Dus als dat niet ging lukken, moest ik op zijn minst een alternatief hebben. Maar ook de beroepentest bevestigde mijn keuze voor verloskundige. Ik denk dat het vak me aansprak omdat je aan de goede kant van de gezondheidszorg zit. Je hebt veel te maken met blijde mensen. Verder werk je als verloskundige heel zelfstandig. Je bent eigenlijk een zelfstandig ondernemer. Ook sprak het onregelmatige, het ongewisse van het vak me aan. Je weet nooit hoe je dag eruit gaat zien. Dat houdt het spannend.”

Werd je meteen ingeloot voor de studie verloskunde?
“Dat is bijzonder gegaan. Ik kwam namelijk op de wachtlijst terecht. Op de elfde plaats. Een telefoontje met de opleiding maakte duidelijk dat ik er absoluut niet op hoefde te rekenen aan de opleiding te kunnen beginnen. Andere jaren konden hoogstens drie mensen van de wachtlijst alsnog starten met de opleiding. Op plek elf was mijn kans dus verkeken. Hoe verrassend toen ik enkele dagen voor de opleiding startte, bericht kreeg dat ik ook mocht beginnen. Ik heb dat echt als leiding van de Heere ervaren.”

Je noemde net al enkele mooie kanten van je vak. Zijn er nog meer dingen die je werk tot een vreugde maken?
“Het ontstaan en de groei van leven is een groot wonder en een gave van God. Dat blijft iedere keer verwonderen. In het dagelijks werk is het leuk om in zoveel verschillende gezinnen te komen. In het ene huis hangt bij wijze van spreken een bordje ‘schoenen uit’ anders wordt het witte tapijt vies. En in het volgende huis plak je bij elke stap vast aan de smoezelige plavuizen, die officieel ook wit heten. Wat het werk ook mooi maakt, is het intensieve contact met kraamverzorgsters, gynaecologen, huisartsen en het consultatiebureau.”

Nadelen, zijn die er ook?
“Het onregelmatige vind ik ook weleens een schaduwkant hebben. Je kunt natuurlijk te allen tijde gebeld worden. Als je net op één oor ligt, als je in de kerk zit of als je op bezoek bent. Dan stroop je niet altijd vrolijk je mouwen op om aan de slag te gaan. En de andere kant is dat je soms dagen dienst hebt en geen één telefoontje krijgt, terwijl je wel voortdurend in je achterhoofd hebt, dat je eruit geroepen kan worden. Verder brengt het hebben van een praktijk veel administratie met zich mee.”

Jij begeleidt als man een zwangerschap, bevalling en kraambed. Is dat te merken?
“Ik kan natuurlijk nooit uit eigen ervaring spreken, in tegenstelling tot veel vrouwelijke verloskundigen die zelf een kind gebaard hebben. Maar dat brengt wel het voordeel met zich mee dat ik objectiever kan kijken naar een bevalling.

Heb je weleens te maken met ethische vragen als bijvoorbeeld een abortuswens?
“Nagenoeg nooit. Als mensen ongewenst zwanger zijn, gaan ze naar de huisarts. Wel merk je weleens dat men moeite heeft met de komst van een volgende kleine. Dat is wel iets wat je bespreekbaar probeert te maken. Eventueel kun je dan doorverwijzen naar de VBOK.”

Er wordt momenteel best veel gesproken over de 20-weken echo? Hoe kijk jij daar tegen aan?
“Ik heb het idee dat er in onze kringen een onjuist beeld bestaat over deze echo. De gedachte leeft dat de 20-weken echo alleen bedoeld is om bij eventuele afwijkingen alsnog een abortus te laten doen. Deze echo is echter bedoeld om elk kind die zorg te geven die het nodig heeft. Als bijvoorbeeld een hartafwijking wordt geconstateerd, is een thuisbevalling niet meer aan te raden. Of als een kindje een hazenlip blijkt te hebben, kan reeds in de zwangerschap contact gezocht worden met een logopedist, zodat ouders meer voorbereid zijn op de complicaties die het voeden straks met zich mee zullen brengen. Ik vind het belangrijk dat ouders goede voorlichting krijgen over de echo, zodat ze onder biddend opzien tot de Heere, een verantwoorde keus kunnen maken om de echo wel of niet te doen.”

Heb je weleens te maken met vragen over gezinsvorming?
“Ja, in toenemende mate. Sliedrecht is een behoorlijk christelijk dorp. Je merkt dat juist bij mensen uit onze kring hierover vragen leven. Vanuit de kerk wordt leiding gegeven, maar vaak niet concreet. Er wordt gezegd dat je niet hoeft te streven naar het maximale aantal kinderen, maar dat je ook niet zelf de dienst uit moet gaan maken. In dit spanningsveld moeten echtparen dan hun weg zien te vinden. Dat vind ik jammer. Hier ligt echt een roeping voor de kerk.”


www.verloskundige.info
www.vbok.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen