“Open en eerlijk praten”

Bij de familie Van Kalkeren uit Lienden worden geen speelfilms gekeken. Dat is een bewuste keus. Pa en ma: “De wereld van speelfilms is een ‘schijnwereld’ waarin het gaat over rijkdom, eer, aanzien, geweld én niet te vergeten erotiek. Verreweg de meeste films druisen in tegen Gods geboden. Als je er mee begint, waar ligt dan de grens? Bij de doop hebben wij beloofd onze kinderen op te voeden tot Gods eer. Daar hoort voor ons het kijken van speelfilms niet bij. We moeten wel eerlijk zeggen dat we in alles tekort schieten, zeker als het gaat om Gods eer.” De lijn van de ouders is helder, maar hoe kijken de kinderen daar tegenaan? Sven mist het niet, maar zou het wel leuk vinden als het zou mogen. Hij geeft ook aan dat voor hem de grens om een film te kijken lager ligt dan bij de anderen in het gezin. Thijmen accepteert de regels van zijn ouders. Janneke merkt op dat speelfilms veel onrust met zich meebrengen en waar moet je de grens trekken? “Gevloek in een film, daar wen je snel aan.” De andere kinderen vinden het niet erg en merken op dat het wel rustig is in huis. “Niet steeds die onrust van wat zullen we kijken?” De ouders sluiten hierbij aan: “Je haalt veel onrust in huis, want wie is in staat te bepalen wat nog net wel kan en wat niet? Kinderen nemen ongemerkt bepaalde normen en waarden die in films normaal zijn, over. Bepaalde vormen van geweld, drugsgebruik en liefde kunnen voor normaal aangezien gaan worden. Het is iedere keer weer een worsteling hoe wij hier als ouders mee om moeten gaan. Er wordt regelmatig met de kinderen over gesproken.”Pa Van Kalkeren zegt dat hij in zijn jonge jaren veel films heeft gezien: “Daar zitten beelden bij die nooit meer uit mijn geheugen zullen gaan. Dat maakt dat ik heel kritisch ben over het kijken van speelfilms.”

Vrienden
Maar betekent dit dat de kinderen helemaal geen speelfilms meer zien? Sven ,Thijmen en Daan geven toe wel eens bij vrienden te kijken. Sanne van 6 is nog te klein. En Hanno vindt het tijdverspilling. Janneke: “ Ik ben in het verleden weleens naar de bioscoop geweest, maar dat is verleden tijd. Ik heb dat toen niet tegen mijn ouders verteld. Ik wilde ze geen pijn doen.” Sven is het niet eens met de stelling ‘Een christen kijkt geen speelfilms’. “Mensen die zich christen noemen, hebben vaak een DVD-speler in huis en kijken daar speelfilms mee.” Janneke is het wel met de steling eens: “Je gaat de leegheid van de films, die meestal tegen Gods geboden ingaan, pas inzien als je werkelijk tot God bekeerd wordt. Dan wordt de behoefte films te zien door God weggenomen. Dat is noodzakelijk, want in het hart van de mens blijft toch de aantrekkingskracht tot de wereld van de speelfilms.” De ouders geven wel aan dat ze het erg jammer vinden dat er op dit terrein geen eenheid is binnen de reformatorische gezinnen. “De kinderen krijgen er ook een vertekend beeld van. We merken dat onder andere aan de vragen die ze stellen. Ze vroegen pas: ‘Werkt God dan anders als vroeger? Hoe kan het dan dat ouders die zeggen de Heere te kennen, toch toestaan dat hun kinderen films kijken?’” De ouders merken ook op dat hier een taak voor de kerk ligt: “De kerk moet deze vraagstukken open en eerlijk benaderen en behandelen. De jeugd is tegenwoordig erg mondig, ze nemen geen genoegen meer met vaders of moeders ja of nee en al helemaal niet met de opmerking ‘het hoort niet’. Jongeren moeten bagage meekrijgen vanuit de driehoek gezin, kerk en school. Maar dit kan ook door toerusting op de jeugdvereniging of catechisatie. De kerkenraad zou bijvoorbeeld een avond kunnen beleggen over dit vraagstuk, zodat ouders en kinderen voelen dat ze niet alleen staan.” Op de vraag of het niet lastig is dat je op school niet met anderen kunt mee praten over bepaalde films, geven alle kinderen aan dat hen dit echt niets uitmaakt.

Alternatieven
Bieden de ouders wel alternatieven aan, in plaats van films? “Die vraag suggereert dat onze kinderen iets tekort komen als ze geen films kijken. Als je de vraag stelt of het kijken naar films meerwaarde aan het leven geeft, dan denken wij zelf van niet. De kinderen worden wel gestimuleerd om een hobby uit te oefenen, denk aan boeken lezen, een instrument bespelen – er staat in huis een piano – of van jongs af aan buiten spelen. Ook mogen ze een aantal sporten beoefenen. Er worden concerten bezocht en ook open monumentendagen worden ieder jaar aangegrepen voor een bezoekje. De oudste jongens zijn druk met hun dieren. Denk aan ponykeuringen, showen van pony’s en fokkerij. We moeten er wel bij zeggen dat wij het voorrecht hebben dat we vrij wonen met veel ruimte om het huis. Onze kinderen hoeven niet op straat te hangen.” De kinderen herkennen dit: “Onze ouders proberen het thuis echt gezellig te maken en we worden ook gestimuleerd om werk te zoeken. Als je oud genoeg bent, kun je best folders of kranten rondbrengen. Dan ben je nuttig bezig.”

---
Voor veel jongeren is het kijken van speelfilms op DVD een regelmatig terugkerende vrije tijdsbesteding. Uit een eerder gehouden Jeugdbondonderzoek blijkt dat 44 procent van de jongeren twee uur per week DVD kijkt, 32 procent geeft aan twee tot zes uur per week speelfilms te kijken. Op de vraag welk genre er gekeken wordt, blijkt dat men met name actie- (67 procent), humor (66 procent)en romantische films (43 procent) kijkt. Uit deze cijfers van een aantal jaar geleden blijkt dat er bijna geen jongeren zijn die niet naar speelfilms kijken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen