Onzeker over seksuele voorkeur

Onzekerheid over je seksuele voorkeur tijdens de puberteit is niet vreemd. Sommigen kunnen diepe gevoelens van vriendschap of bewondering hebben voor een leeftijdgenoot. Dat hoeft niet gelijk te betekenen dat zo’n jongere verliefd op de ander is. Het kan er mee te maken hebben dat hij of zij zich met die vriend of klasgenoot identificeert; graag zo wil zijn als die ander. Of met onzekerheid: zou de ander het niet gek vinden dat je hem of haar leuk vindt? Onzekerheid betekent dus niet gelijk dat je homoseksueel geaard bent. Toch zijn er ook jongeren die steeds weer merken dat de voorkeur naar iemand van het eigen geslacht uitgaat. Ze proberen wel verliefd te worden, zoals hun leeftijdgenoten, gaan soms zelfs een relatie aan, maar het lijkt niet te helpen. Ds. W. Silfhout uit Capelle aan den IJssel merkt in de praktijk dat jongeren en ouderen vaak lang met hun vragen worstelen, voordat ze durven aankloppen voor een gesprek. “Ik kom niet zo vaak vragen van jongeren of ouderen tegen die worstelen met hun seksuele geaardheid. Als ik ze tegen kom, vind ik dat vaak heel ingrijpend. De betrokkene worstelt er al een heel lange tijd mee, voordat hij er over spreekt.”

Welke vragen komt u tegen?
“Uiteraard komt de vraag aan de orde hoe de Bijbel spreekt over homoseksualiteit. Verder: hoe moet het naar mijn directe relaties, ouders, broers en zussen? Zijn er mogelijkheden om door therapie van de andere geaardheid af te komen, er mee om te gaan of er mee te leven? Eén van de vragen waar iemand mee kan lopen is: moet ik dan altijd, mijn hele leven, alléén door het leven?”

Hoe probeert u met deze vragen om te gaan?
“We moeten altijd beginnen met elkaar te luisteren naar wat Gods Woord zegt. Dat is niet tijdgebonden. Wat in het Oude Testament en ten tijde van Paulus gold, is ook nu van toepassing. Het aanwijzen van de zonde mag niet achterwege blijven. Ik probeer samen met betrokkene te zoeken naar antwoord op de vragen. Als er sprake is geweest van homoseksuele praktijken, dan mag gewezen worden op de mogelijkheid van vergeving bij God vandaan. Ook mag ik er op wijzen dat alleen door het leven gaan, niet alleen een weg is die in dit verband open staat. Er zijn ook anderen die om andere redenen niet tot een huwelijk komen. De Heere kan ook deze alleengaanden een plaats geven en soms zelfs in bijzondere zin gebruiken om anderen bij te staan.”

Wat vindt u belangrijk in het pastoraat aan gemeenteleden die met vragen over homoseksualiteit komen?
“Dat hen een mogelijkheid geboden wordt om er op een open en vertrouwelijke manier over te spreken en hun gedachten en gevoelens te uiten. Een luisterend oor kan al zoveel betekenen. Belangrijk is dat we, hoe dan ook, de Schrift laten spreken. We moeten er voor oppassen meegezogen te worden in het kielzog van degenen die pleiten voor erkenning van hun homofiele geaardheid en levensstijl. Dat kan de weg niet zijn. Ga ik dan voorbij aan de pijn en de moeite van hen die met hun homofiele geaardheid geen raad weten? Nee, ik hoop van niet. Maar het ‘alzo spreekt de Heere’, mag en moet het richtsnoer voor ons handelen zijn en blijven. Laten we samen zoeken naar mogelijkheden om die pijn weg te nemen of er zo mee om te gaan, dat het draagbaar is. De Schrift wijst ons daarvoor de weg. Van een christen wordt gevraagd zichzelf te verloochenen. Hoe moeilijk dat ook is.”

De laatste tijd is er een roep om meer openheid over dit onderwerp in de gereformeerde gezindte. Wat vindt u daarvan?
“Ik ben geen voorstander van meer openheid. Ik ben wel eens bang dat meer openheid gaat werken als een katalysator waardoor gevoelens die misschien nog sluimerend aanwezig zijn, worden opgewekt. Dat we, met een beroep op de liefde, de instelling van God, Die man en vrouw heeft geschapen, zo gaan bijschaven, dat praktiserende homo’s en hetero’s een gelijkwaardige plaats gaan krijgen in de christelijke gemeente.”

Wat zou u jongeren die worstelen met homoseksuele gevoelens willen adviseren?
“Niet te snel te concluderen dat deze gevoelens blijvend zijn. Er zijn voorbeelden genoeg bekend waarbij deze gevoelens na kortere of langere tijd verdwenen. Worstel er biddend mee aan de troon van Gods genade. De Heere kan wonderen doen en geven dat we van die gevoelens worden verlost of worden bewaard voor het uitleven in de praktijk van homofiele gevoelens. Als het je zelf niet lukt om deze gevoelens een plaats te geven in je leven, probeer er dan met iemand over te spreken, die je kunt vertrouwen. Dat kan de dominee zijn of een ouderling. Zij kunnen je ook wijzen op mogelijkheden van therapie.”

---
“Als een bom”
Ouders over hun lesbische dochter:
“Het was totaal onverwacht, toen onze dochter vertelde dat zij lesbisch was. Zij vertelde dit op de vraag of er iets bijzonders was, omdat ze nogal in de put zat. De boodschap sloeg bij ons in als een bom. Wij begrepen dat er iets moest zijn. Maar wij hadden geen enkele aanwijzing, dat zij een andere seksuele geaardheid had. De neerslachtigheid bij onze dochter was na het gesprek met ons, vrijwel direct verdwenen. Na jaren van worsteling gaf het haar een enorme bevrijding het niet meer alleen te hoeven dragen. Bij ons gaf het een enorme verslagenheid. Nadat de eerste emoties waren gezakt, hebben wij het aan de andere kinderen in het gezin verteld. Bij hen gaf het dezelfde verslagenheid en (soms heftige) emoties. Nadat de verslagenheid was gezakt, dachten wij: ‘Misschien valt het mee, als ze goede hulp krijgt’. Deze hoop is vervlogen nadat – na enkele hulpverleningsgesprekken – helder was, dat haar lesbische geaardheid zo duidelijk was, dat hulp hierin geen verandering zou brengen. Inmiddels gaat zij naar een andere kerk, omdat zij ervaart dat er binnen onze gemeenten geen plaats is voor haar. Dat het een moeilijk bespreekbaar onderwerp is, blijkt uit het feit dat nadat zij onze gemeenten heeft verlaten, niemand van de kerkenraad met ons contact heeft opgenomen. Dat hebben wij altijd erg moeilijk gevonden.”

---
“Uren lang gepraat”
Een jongere over zijn worsteling:
“Zo ongeveer sinds m’n twaalfde jaar weet ik dat ik homo ben. Dat is geen constatering die je koud laat. Integendeel, het was het begin van een erg onzekere periode in mijn leven. Je ziet dan al heel snel in wat voor consequenties dat meebrengt. Zoals niet trouwen, geen verkering. En wat gaan andere mensen van je denken? Voor mijn gevoel stond ik in die tijd echt alleen. Ik had wel vrienden, maar hierover praten durfde ik met niemand. Ik was in die tijd vooral bezig met mezelf een masker aan te passen, waarachter ik me kon verschuilen. Niemand had het in de gaten, daar deed ik erg m’n best voor. Eigenlijk was ik altijd bezig me anders voor te doen dan ik ben. Na vier jaar heb ik het verteld aan een vriend. Uren hebben we erover gepraat. Dat was eigenlijk het begin van een lange periode van acceptatie. Een redelijk aantal mensen weet het nu; en niemand is ooit afkeurend tegenover mij geweest. De mensen die het weten, zijn erg belangrijk voor me. Ik kan er mijn verhaal kwijt en er is begrip voor me. Het geeft veel rust als je er met anderen over kan praten. Maar belangrijker is nog alles neer te leggen voor God en daar hulp van te verwachten. Er blijven zeker altijd moeilijke momenten. Bijvoorbeeld als vrienden verkering krijgen, trouwen, maar soms ook al als je twee mensen samen gelukkig ziet. Daar kan ik het soms wel eens moeilijk mee hebben, je gunt het iedereen en zeker jezelf wel. Dan moet je het weer eens worden met wat God wil, en dat geeft strijd.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen