Verkiezingen

Bij de republikeinen doen zich ook verrassingen voor. Een betrekkelijk onbekende gouverneur bleek in Iowa met de eer te gaan strijken. De voorrondes en de verkiezing van een president is een waar politiek spektakel waar veel Amerikanen volop mee bezig zijn. In de hele wereld wordt ook belangstellend uitgezien naar de nieuwe man of vrouw die de Verenigde Staten zal gaan leiden. Overigens is de leiding van dat enorme land niet in handen van één man, maar gaat het om een uitgebalanceerd stelsel van checks en balances, waarin de president een belangrijke, maar niet alles bepalende rol vervult.

De president van de Verenigde Staten is zeker geen heerser, zoals bijvoorbeeld keizer Augustus dat was. Die regeerde met absolute macht en dat ligt in de moderne staten van het westen gelukkig anders. We leven in een rechtsstaat en daarin zijn overheden en onderdanen gebonden aan de wet. Laten we daar zuinig op zijn. Tirannie en alleenheerschappij zijn geen aantrekkelijke vormen van regering. Dat heeft de geschiedenis ruimschoots bewezen.

Het kiezen van een president heeft natuurlijk schaduwzijden. Verkiezingen kennen over het algemeen een aantal nadelen. Een heel belangrijk nadeel in Amerika is bijvoorbeeld dat het hard tegen hard gaat. De verschillende partijen ontzien soms werkelijk niets om de tegenpartij in een verkeerd daglicht te stellen. Soms wordt daarbij ook op de persoon gespeeld. Debatten kunnen dan ontaarden in ‘moddergooien’. Zaken uit de privé-sfeer worden opgediept en breed uitgemeten. De pers is een andere factor die soms heel kwalijke invloed kan uitoefenen. Veel media zijn eigenlijk alleen maar gericht op het signaleren van slechte zaken. Dingen die goed zijn of goed gaan, hebben geen nieuwswaarde. In een dergelijk verkiezingsspektakel zie je dat ook weer naar voren komen. De media zijn voordurend bezig misstappen en fouten van kandidaten vast te leggen. Niet zo’n aangename zaak dus. Ook niet bijbels, lijkt mij. De televisie - en tegenwoordig ook internet - vervult hierbij een dominerende rol. Ooit won president John F. Kennedy de verkiezingen omdat hij goed scoorde in televisiedebatten. Opmerkelijk, maar wel realiteit…

Toch heb ik ook wel respect voor het Amerikaanse systeem. Ik weet wel dat we democratie nooit kunnen aanvaarden als norm voor het politieke handelen. De Bijbel is de norm voor goede politiek. Het verkiezen van steeds andere mensen heeft echter wel een heel goede en nuttige kant. Want het presidentschap van zo’n groot land als Amerika is natuurlijk lood- en loodzwaar. Bovendien kan iemand op een bepaalde belangrijke positie gaan denken dat hij onmisbaar is voor het land. Ook kan iemand op den duur zijn hoge ambt gaan misbruiken. Aan dergelijke zaken maakt het Amerikaanse systeem radicaal een einde. Iemand die gekozen is, mag vier jaar president zijn. Daarna mag hij zich nog een keer verkiesbaar stellen en dan is het over. Andere mensen komen dan in aanmerking voor deze belangrijke taak. Tot op de dag van vandaag blijkt dat buitengewoon goed te werken. Steeds weer worden nieuwe mensen uitgedaagd en geprikkeld na te denken over een publiek ambt. Er is toch een soort mechanisme, waardoor steeds weer nieuwe mensen met andere ideeën boven komen. En dat kan heel goed zijn voor een land. De Verenigde Staten zijn niet voor niets de enige supermacht in de wereld. Wellicht zouden wij daar iets van kunnen leren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen