Tussen de mirten

De Heere let op zulke mirtenboompjes. Hij vergeeet ze niet

Onder leiding van Jozua en Zerubbabel is een gedeelte van het volk Israël in het jaar 539 voor Christus teruggekeerd uit de ballingschap. Bij de terugkomst in Jeruzalem vond men een puinhoop. De stad en tempel waren verwoest. Met grote ijver werd een tempelvloer gelegd. Het brandofferaltaar werd geplaatst en de eerste offers vonden plaats. Maar daar bleef het dan ook bij. De tempel werd verder niet opgebouwd. Wel kreeg men het erg druk met eigen huizen bouwen. Sommigen maakten er paleisjes van. Maar het huis van God werd vergeten.

Druk met allerlei zaken en de dienst van God op de tweede plaats. Misschien herken je het wel. Verder was het stil in Jeruzalem. Er werd geen stem van een profeet gehoord. De Héére liet Zijn stem niet horen. Dat is arm! De kleine groep van teruggekeerde ballingen werd in beslag genomen door het dagelijkse leven. Daarbij had men ook nog een beetje godsdienst. Maar geen onderwijs van God. Dit duurde 19 jaar.

Toen stuurde de Heere binnen twee maanden tijd twee profeten: Haggaï en Zacharia. Had dat kleine groepje dat verdiend? Nee, er was zelfs schuld. Zij hadden jaren niet naar de Heere gevraagd. Toch kwamen er twee profeten, omdat de Heere dat wilde. Hij was ook nu de Eerste!

Zie je het voor je? Een klein groepje schuldige mensen temidden van machtige wereldrijken. Wat kan je daarvan verwachten? Zó ziet Zacharia in het eerste nachtgezicht de teruggekeerde ballingen. Als mirten in de diepte. Kleine mirtenboompjes in een dal. Machtige wereldrijken eromheen.

Dit moet wel een groepje mensen zijn die niets hebben te betekenen.

Het lijkt de kerk wel in onze tijd. Wat is de kerk nu in deze grote wereld? Wereldrijken hebben het voor het zeggen, zo lijkt het. Wat moet je nu als een handje vol mensen die leven bij de Bijbel? Zou dat kleine groepje dan de waarheid hebben? Bovendien: er gebeurd genoeg in de kerk wat ook niet zo verheffend is. Ook is er schuld voor God. Je zou de gedachte kunnen krijgen dat het weinig zin heeft bij een kerk te horen. Het is immers maar een mirtenboompje?

Toch is er met dat mirtenboomje iets bijzonders aan de hand. De Engel des HEEREN staat erbij. Hij waakt erover. Hij zorgt ervoor. Het is de Heere Jezus Zelf. Zo worden de mirten het beeld van de kinderen van God in deze verloren wereld. Wat zijn ze gelukkig! Ze staan niet alleen in de wereld. De Zaligmaker waakt over hen. Zij staan in de diepte. Een plaats van afhankelijkheid en ootmoed. Ze kunnen niet groot over zichzelf spreken. Er is immers schuld? Maar Christus is ook in die diepte. Hij heeft Zichzelf vernederd tot de dood. Hij heeft de schuld van Zijn kinderen op Zich genomen. Daarom kan Hij ze opzoeken in de diepte. Hij regeert als Koning over hen. Niets hebben zij te vrezen.

Ben jij wel eens op de lage plaats van verootmoediging gebracht? Het is zo'n goede plaats als je de zonden mag beleven en belijden. In dat buigen voor God mag Christus worden ontmoet. Weet je wat er dan ook gebeurt? Dan gaat je leven iets uitstralen. Zoals een mirtenboompje een heerlijke geur verspreid. Vanuit de diepte. Het is ten diepste de geur van Christus.

De Heere let op zulke mirtenboompjes. Hij vergeet ze niet. Dat mag Zacharia tegen het volk gaan zeggen. Jij mag het ook horen. Wat gaat er van jou uit in deze wereld? Bedel of de Heere Zich over jou wil ontfermen. Hij wilde denken aan schuldige mensen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen