Vrede

Elk jaar is het weer een spannende week, zo halverwege oktober als het Nobelcomité bekend maakt welke knappe koppen er dit jaar met de Nobelprijs voor de economie, de natuurkunde, de geneeskunde of de literatuur van door gaan. En misschien nog wel spannender is de vraag wie de Nobelprijs voor de vrede krijgt.

Aansprekende voorbeelden genoeg. Martin Luther King, Nelson Mandela, Michael Gorbatsjov en Moeder Teresa prijken in het rijtje. Maar ook organisaties als het Internationale Rode Kruis, Artsen zonder Grenzen en de International Campaign to Ban Landmines.

En nu dus Al Gore. Heeft hij zich ingezet om een akkoord te bereiken met Noord-Korea en Iran over hun kernwapens? Heeft hij Israël en de Palestijnen nader tot elkaar gebracht? Heeft hij China en Taiwan weer op één lijn gekregen? Welnee. Meneer Al Gore heeft een rumoerige film gemaakt over wat er allemaal op deze aarde - als gevolg van de klimaatverandering - mis gaat of dreigt te gaan. Dat heeft hij niet zelf ontdekt. Nee, dat heeft hij bij elkaar gesprokkeld bij mensen die er echt verstand van hebben. Hij heeft er ook een boek over geschreven. En sinds kort vliegt hij heel de wereld over (hoe bedoel je: C02-neutraal? ) om zijn verhaal aan jan en alleman te vertellen.

En de andere prijswinnaar? Dat is het International Panel on Climate Change, een club geleerden die elk jaar na maandenlang gesteggel over de cijfers een wazig rapport presenteert over het milieu. Ik denk dat hun werk beter onderbouwd is dan de mediacampagne van de heer Gore, maar ook voor het IPCC blijft de klimaatverandering koffiedik kijken.

Zou het klimaat veel geholpen zijn bij deze Nobelprijs voor haar pleitbezorgers? Ik vraag het me af. Zouden de winnaars op hun eigen houtje veel kunnen bijdragen aan de bescherming van het klimaat? Dat lijkt me teveel gevraagd. Maar dat wij elke dag zouden moeten proberen een mini-Nobelprijsje te winnen voor onze eigen inzet om het klimaat niet verder aan te tasten, dat staat voor mij als een paal boven water!

> Arwin van Buuren

verloren toestand buiten Hem, zal onze geest niet naar Hem uitgaan."

Maar dan schrijft hij verder: "In de tweede plaats wordt dit komen tot Christus ook wel aangeduid als het lopen naar Hem, het vluchten tot Hem en het vlieden tot Hem van de toekomende toorn. In al deze uitdrukkingen wordt het gevoel aangegeven van degene die komt, namelijk dat hij getroffen is door het gevoel van zijn zonde en van de dood die hij daardoor verdiend heeft..."

Verbond

Ook bij de Nederlandse oudvaders vinden we de uitdrukking 'vluchten tot Jezus'. Alexander Comrie spreekt in zijn werk Eigenschappen des zaligmakenden geloofs meermalen over dit vluchten. In zijn preek over Hebreeën 4:3 komen we de uitdrukking 'vluchten tot Jezus' letterlijk tegen: Ten andere, kan een al te groot gezicht van de misdaad de ziel bevreesd maken om tot Jezus te vluchten; Als de Heilige Geest een gelovige wil doen ontwaken geschiedt het doorgaans door de weg van overtuiging. Ondertussen moet ik aanmerken, dat de overtuigingen van de Heilige Geest niet van dien aard zijn, dat zij de ziel door een al te groot gezicht van zonde niet vrijmoedig zou maken om tot Jezus te vluchten; maar integendeel beoogt de Geest Gods daardoor de ziel te noodzaken en te drijven naar het bloed van het verbond."

Ook in een preek over Romeinen 5:1 spreekt Comrie meermalen een 'vluchten tot Jezus'. Daar zegt hij: De instrumentele werking des geloofs wordt ook van de voeten afgeleid, in welk opzicht het een gaan en komen, ja zelfs een vluchten naar Jezus is, om een schuilplaats in Hem te vinden, en in een hoogvertrek gesteld te worden."

Vluchten

In zijn ABC des geloofs heeft Comrie de 'oefeningen' - dat betekent: daden en werkzaamheden - van het geloof beschreven onder al de letters van het alphabet. Onder de letter 'k' spreekt hij over 'kiezen' en 'komen'! Het geestelijk komen tot Christus is als een gaan tot een schuilplaats. De ziel wordt door de kracht van Jezus' nodiging en aanzoek bewogen en ondervindt in Zijn wonden schuiling.

Aan het einde van de eerder genoemde preek over Romeinen 5:1 lees ik: Eindelijk, uw zonden mogen nog zo zwaar en groot, en aanhoudend zijn, Hij zal ze maken als sneeuw en witte wol, want dat is Zijn eigen Woord: k zal ze uitdelgen. Daarom bezweren wij u allen, dat gij naar Hem vlucht, terwijl Hij u de genadescepter toereikt..."

In dit korte artikel blijkt dat de Schrift spreekt van een toevlucht nemen tot de Heere Jezus. Ruim hebben onze vaders ook gesproken van een 'vluchten tot Jezus'! Dit 'vluchten' moet ook persoonlijk ervaren en gekend worden. Wat een wonder als we in de nood en schuld van ons leven leerden vluchten tot Jezus als de enige Schuilplaats. Dan moeten we al onze eigengemaakte schuil-en rustplaatsen verlaten en tot Hem uitgaan. Hebben wij dit al geleerd? Om met Petrus te zeggen: Heere, tot Wien zullen wij heengaan? Gij hebt de woorden des eeuwigen levens!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen