De tijd van je leven

Tijdens twee weken vakantie in het buitenland had ik eindelijk weer een keer het gevoel dat ik iets had waar k normaal gesproken voor een chronisch tekort aan heb: : ijd. Dat liet zich onder andere afmeten uit het feit dat het me weer eens lukte een stuk of 800 'goedboekbladzijden' weg. te lezen. Dat scheelt weer wat op de stapel 'nog te lezen'...

In mijn studententijd (en ook de paar jaar daarna} had ik veel meer lees-tijd en lees-rust. Nu ik echter in een jaar of tien volledig ben opgenomen in het 'echte leven', kijk ik om me heen en constateer ik dat het me aan niets ontbreekt, behalve aan voldoende tijd en rust om mezelf 'bij te voeden', zoals ik tijdens het studentenbestaan kon doen.

Dat studentenbestaan komt op dit moment overal in het land weer op gang. Kamerbewoners betrekken (weer) hun behuizing, een afgeladen weekendtas en goedbedoelde goede raad van hun ouders met zich meesjouwend. Collegeroosters worden verspreid, rectores magnificus van de universiteiten houden hun openingstoespraak en studentenverenigingen maken zich op om de nieuwe eerstejaars te begroeten.

Gedurende vier jaar krijgt een student de tijd om zo veel mogelijk kennis 'op te sponzen', zodat hij iets kan en weet als hij op de arbeidsmarkt verzeild raakt. Het is relatief gezien een periode van stormachtige ontwikkeling: intellectueel, persoonlijk en relationeel. Een belangrijke peiler van die ontwikkeling kan de reformatorische studentenvereniging zijn. Om daar samen te zoeken naar en te discussiëren over de wortels van het geloof, de belijdenis van de kerk, de leidsmannen die kerk en theologie hebben voortgebracht en de relevantie van hun gedachtengoed voor de kerk van vandaag in het algemeen en de individuele jonge christen in het bijzonder. Het heeft extra toegevoegde waarde die zoektocht te ondernemen samen met anderen die in dezelfde levensfase zitten en identieke vragen hebben over geloof, kerk, toekomst en het staan voor de waarheid in een maatschappij die ontkent dat er één waarheid is. Je leert met elkaar en van elkaar, waardoor je uiteindelijk op steviger grond staat als je na je studentenperiode je plek in die maatschappij moet innemen. En er is juist in deze periode ook tijd voor zo'n zoektocht. Los van colleges, tentamenperiodes en andere bezigheden bevat elke dag immers toch een behoorlijke hoeveelheid tijd die naar eigen inzicht is in te vullen. Wat ook helpt natuurlijk is het feit dat een deel van de activiteiten zich afspelen op tijdstippen waarop de gemiddelde Nederlander al op één oor ligt. 'Slapen kan altijd nog, ' denk je dan als student. Ik heb echter daarnaast om me heen ook voorbeelden gezien van medestudenten bij wie de zoektocht leidde tot afscheid van de kerk in het algemeen of van de kerk waarin ze groot werden. Daartoe gebracht door bijvoorbeeld veranderde eigen inzichten, invloed van al dan niet christelijke 'denkers' of ervaringen met prediking of pastoraat in de eigen gemeente. Om het zo te zeggen: hun geloof of hun oorspronkelijke kerkelijke betrokkenheid overleefde hun studententijd niet.

'Hoe mijn geloof de kerk overleefde' is de titel van een van de boeken die ik tijdens mijn vakantie las. De Amerikaanse schrijver Philip Yancey beschrijft in dat boek zijn aanvankelijke teleurstelling over de kerk waarin hij groot werd, maar vooral welke mensen hem door hun (al dan niet christelijke) gedachtengoed en vooral daden de weg hebben gewezen uit die teleurstelling. Waardoor tijdens en na deze zoektocht zijn eigen geloof voor hem weer van positieve in plaats van negatieve waarde werd.

In dit boek is een van de centrale thema's van Yancey's werk terug te vinden. Namelijk dat het als mens in de relatie met anderen van belang is welke 'geest' je op die anderen overbrengt: hoe je door bijvoorbeeld gedachten, inspiratie of concreet gedrag iets kunt overdragen op of betekenen voor anderen. Voor het vormen van die 'geest' en het leren doorgeven ervan, is de studententijd van groot belang. Maar ook in de periode daarna is het belangrijk om do

te worden. Dat kunnen mensen zijn van honderden jaren geleden of van dit moment. Dat kunnen bekende schrijvers of denkers zijn, maar zeker ook de vriend of vriendin in de gemeente die je een inkijkje geeft in zijn of haar dagelijkse pogingen om als christen te staan op de plek waar de Heere hem of haar gesteld heeft. Op die manier 'gevoed', is het mogelijk zelf weer iets voor anderen te betekenen: in het gezin, in de gemeente,

op verenigingen, maar zeker ook voor de ongelovige ander, die zomaar opeens (op het werk, in de collegebank, in de straat) op je pad komt te staan. Die met vragen komt die een helder antwoord behoeven. Die wil weten welke 'theorie' er toch achter die opvallende daden zit. En waar op dat moment dan een stukje 'geest', en hopelijk (met eerbied gesproken) middelijkerwijze een stukje 'Geest' op kan worden overgedragen. Want dat bepaalt uiteindelijk onze waarde voor de ander.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen