Uren wachten op kwasten in Malawi

De Jeugdbond van de Gereformeerde Gemeenten organiseerde vorig jaar zomer voor het eerst sinds lange tijd weer een werkvakantie, in samenwerking met het deputaatschap Bijzondere Noden. Het doel van de reis was Malawi. „We organiseerden wel themareizen, maar jongeren hadden behoefte om echt actief hun handen uit de mouwen te steken", verklaart directeur van de Jeugdbond en oud coördinator zomerkampen Laurens Kroon.

Deze zomer staat een reis naar de zendingspost in Ecuador op het programma. Jongeren hopen daar onder andere een speeltuin te maken, een bibliotheek op te knappen en Engelse les te geven. „Doel is dat de directe naasten van de christelijke gemeente er beter van worden, niet de gemeenteleden zelf. Dit komt de uitstraling van de gemeente ten goede", legt Kroon uit.

De christelijke organisatie World Servants organiseert al sinds 1987 werkvakanties voor jongeren. Ze heeft daarmee de oudste papieren als het gaat om jongerenwerkvakanties. Ook dit jaar vertrekken weer vliegtuigladingen vol richting dertien ontwikkelingslanden in Afrika, Azië, Latijns Amerika en Oost Europa. De reizen zijn populair. „Dit jaar passeren we een recordaantal van 900 aanmeldingen. Daarmee zitten al onze reizen vol", vertelt Willem Jan van der Ven, communicatieadviseur bij World Servants.

Hoe het komt dat jongerenwerkvakanties zo populair zijn? Van der Ven: „Vroeger stopte men geld in de collectezak voor een goed doel, maar tegenwoordig willen jongeren graag zelf iets betekenen voor de ander. Daarnaast speelt de toenemende internationalisering van jongeren een rol. Een verre reis staat minder ver van hun bed. De wereld wordt voor hen steeds kleiner."

"Werkvakantie is ideale combinatie"

Annemarie Polderman (20) uit Stavenisse wilde van jongsaf aan graag naar Afrika. Toen ze vorig jaar hoorde dat de Jeugdbond een werkvakantie naar Malawi organiseerde, gaf ze zich onmiddellijk op. „Het leek mij een ideale combinatie. Je ziet wat van het land en helpt de mensen die daar wonen."

Samen met negentien anderen vertrekt de Zeeuwse voor 17 dagen naar het Afrikaanse Malawi om daar een oud zendingsziekenhuis in Nkhoma op te knappen. Een week lang steken de jongeren hun handen uit de mouwen. Ze geven de huizen voor verpleegsters een likje verf en vervangen de platen in het plafond. Een paar deelnemers schilderen een logo op de poort van het ziekenhuis.

Toch valt het Annemarie tegen wat de groep in een week kon doen. „De Malawiërs hadden bijna niets van tevoren geregeld, dat zorgde voor nogal wat oponthoud. Toen we daar aankwamen, waren er slechts twee kwasten in het hele ziekenhuis te vinden. Daardoor moesten we een paar uur wachten voor we aan de slag konden. Soms was er maar een blik verf van een bepaalde kleur en moest je helemaal naar de andere kant van het ziekenhuis om daar bij een mededeelnemer wat verf te halen."

De Nederlanders willen wat kleden op de grond leggen, om te voorkomen dat er verf op de grond drupt. Maar daar blijkt lastig aan te komen. „Wat wij als oude lakens zien, was voor hen nog goed genoeg om op bed te leggen", vertelt Annemarie.

De overige twee weken trekken de jongeren in busjes het land door. Wat Annemarie opvalt, is de enorme vriendelijkheid van de Malawiërs. „Ondanks dat ze best arm zijn, hebben de Afrikanen veel voor anderen over. Tijdens het bezoek aan een wezenproject van stichting Stéphanos kregen we koffie aangeboden. Er bleken veel te weinig bekers te zijn. Toch lieten de mensen zich niet weerhouden om ons wat te geven. Ze deelden de groep gewoon op. Eerst kreeg ene helft koffie, daarna de andere."

"Meer bewust van welvaart in Nederland"

Elke dag at hij rijst, kip en bananen. Af en toe kreeg hij maagkramp van het eten. Toch kijkt Jan van Doeven (22) uit Houten met genoegen terug op zijn werkvakantie

naar de Dominicaanse Republiek. „Je komt er nooit slechter van terug."

Samen met zestien gemeenteleden vertrekt Jan in februari naar de Dominicaanse Republiek. Daar helpt hij mee met het opknappen van een school. Het project gaat uit van de Gereformeerde Gemeente in Houten, waar Jan lid van is, in samenwerking met het Deputaatschap van Bijzondere Noden.

Voor de gemeente is het het vijfde en het laatste jaar dat ze meehelpt aan de bouw van de school. Jan: „In de loop der jaren hebben 12 klaslokalen gebouwd en twee woningen voor leraressen. Dit jaar hebben we de schoolpleinmuur verhoogd en het plein opnieuw ingedeeld." De weken in de Dominicaanse Republiek hebben Jan „bewust gemaakt van de grote welvaart in Nederland. Ik vond het heel gewoon dat wij altijd 24 uur per dag elektriciteit en water hebben. Daar zie je dat dat eigenlijk heel bijzonder is. De inwoners daar hadden hoogstens een paar uur per dag stroom en water."

Op de bevolking maakt het bezoek van de Nederlanders grote indruk, vertelt Jan. „Kinderen kwamen elke morgen op ons afrennen en klampten zich helemaal aan ons vast. Mensen spraken al een half jaar vantevoren over ons bezoek en ook nog een half jaar daarna. Het is echt bijzonder als je merkt dat je hun al dragelijker kan maken door er alleen maar te zijn."

Bijzondere herinneringen heeft Jan aan het eten. „Elke dag aten we rijst, kip en bananen. We klaagden niet, want het was heel lekker. Wel had ik regelmatig last van maagkramp. Waarschijnlijk door het gekruide eten. Maar ach, dat had ook wel z'n charme."

Jan raadt iedereen aan om op werkvakantie te gaan. „Ook door het bouwen van een school help je mee aan de uitbreiding van Gods Koninkrijk. Daar hoef je echt niet altijd evangelist voor te zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen