"Verwachting voor de nakomelingen"

Dominee W. Visscher, de voorzitter van het bestuur van de Jeugdbond, opende het symposium met het lezen van Psalm 130: Zo Gij Heere de ongerechtigheden gadeslaat... Dat geldt ook voor het werk van de heer Mauritz. Zonde. Maar deze boetpsalm spreekt niet alleen van zonde. Ook van genade. Zo Gij Heere, de ongerechtigheden gadeslaat, wie zal bestaan? Maar bij U is vergeving. Bij de Heere is goedertierenheid.

Geen blijvende stad. Natuurlijk denk je dan aan het vertrek van een directeur, die zich drieëndertig jaar enthousiast en gedreven heeft ingezet voor het jeugdwerk.

Maar er is meer. Geen blijvende stad. Professor A. van Nieuw Amerongen hield na de opening zijn lezing over 'Geen blijvende stad. Is dat een somber thema, dat alles voorbij gaat? Somberen is niet goed. Er is in de kerk geen reden voor pessimisme. Als ook de kerk somber wordt,

maken we jongeren wanhopig. De cultuur is in verval, er is afval en liefdeloosheid, maar toch is er uitzicht. We hebben hier geen blijvende stad, maar verwachten de toekomende. Als je dat uitzicht niet hebt, dan ziet het er somber uit.

Van Nieuw Amerongen, die hoogleraar was in Amsterdam, vertelde tijdens de lezing hoe hij als christen in een niet christelijke omgeving heeft gewerkt. Soms wilde hij vluchten. Werken in een christelijke werkkring. Zich terugtrekken. Dat was op momenten dat het donker was. Geestelijk donker. Maar God heeft zijn leven zo geleid, dat hij op deze plaats zijn werk mocht doen. Dan mocht hij soms spreken van de hoop die er was in het werk van de Heere Jezus Christus. Daarvan getuigde ook de muzikale bijdrage, die door kinderen Mauritz werd uitgevoerd.

Veelzijdig

Vervolgens beklom jeugdwerkadviseur Sandor van Leeuwen in deze prachtige historische omgeving het spreekgestoelte. Op de agenda stond: presentatie afscheidsgeschenk. Sandor beklaagde degene die een lijst zou moeten samen stellen van artikelen, boeken, bijbelstudies en artikelenbundels die de directeur had gepubliceerd. Je zou er een zware dobber aan hebben! Als er weer een onderwerp voorbij kwam op het bondscentrum, zei Mauritz soms: 'Als ik er even voor ga zitten, schrijf ik daar zo een boek over'. Eén boek wilde hij nog wel schrijven en redigeren: Een boek over het staan van jongeren in deze

maatschappij. Een mooie klus voor de komende maanden? Helaas, te laat. Het boek was zojuist geschreven. Door vrienden van de scheidende voorzitter. Geen blijvende stad. Jongeren en de hedendaagse cultuur, heette het, en het eerste exemplaar werd de heer Mauritz overhandigd. De uitgever A. Bel, herinnerde het publiek fijntjes aan de gewoonte van Jan om eerst alle deadlines te overschrijden en als dan op het allerlaatste moment de kopij werd aangeleverd, belde Mauritz de uitgever op en riep enthousiast in de hoorn: 'Zo Anthon, nog ruim op tijd, niet? !' Petra Hooglander die als bestuurslid deel uitmaakte van de redactie, introduceerde vervolgens de veelzijdige bundel.

Toen was er pauze. Tijd voor koffie. Tijd voor praatje. Toen iedereen na de pauze klaar zat voor het forum, kondigde de dagvoorzitter, M.W. van Winkelen, de burgemeester van Woerden aan. Deze prees de bezielende leiding van zijn 'Kamerikker'. Vervolgens benoemde hij de directeur tot Ridder in de orde van Oranje Nassau. Bloemen voor mevrouw Mauritz, versierselen voor haar man. Wie vooraan zat, kon opmerken hoe Ridder Jan Vrouwe Jannie verwonderd aankeek. 'Schildknaap' Van Winkelen, zoals de dagvoorzitter zich zelf noemde, nam vervolgens het woord en kondigde het forum aan.

Opheusden

Ds. P. Mulder, ds. Visscher, prof. Van Nieuw Amerongen en de heer Mauritz, discussieerden onder leiding van de nieuwe directeur, Laurens Kroon, levendig over thema's als droefenis en bemoediging, opvoeding en bewogenheid, dogmatiek en ethiek. Daarna was het tijd voor de toespraken en cadeaus.

De bende van het bondscentrum had een Boeiing 747 opgeblazen. Het plastic vliegtuig vloog langzaam het podium op en nodigde het echtpaar Mauritz uit voor een reis naar Israël. Een prachtig afscheidscadeau. Ds. J. Driesen sprak namens het Deputaatschap: "Het spijt me niks dat ik veertig jaar geleden heb geadviseerd om die lange blonde jongen uit Opheusden wat meer bij het jeugdwerk te betrekken." Hij constateerde dankbaar dat Jan Mauritz zijn werk had gedaan uit de innerlijke overtuiging dat alleen de dienst van Koning Jezus werkelijk gelukkig maakt. Jeugdwerkadviseur Gertrude de Regt bood samen met Liesbeth Rikkers een boek aan, waarin de verenigingen acte de presence gaven met een powerpointdia. De powerpointpresentatie draaide in de pauze die op de bijeenkomst volgde.

Korenhalmen

De avond van deze tweede juni stroomde de kerk vol met honderden jongeren voor een zangavond. Laurens Kroon opende. Exact op dezelfde manier als Mauritz trok hij zijn stropdas recht en sprak: "Beste vrienden..." Die avond werd het muzikaal genieten! Luisteren naar het groot samengesteld jongerenkoor onder leiding van Evert van Dijkhuizen. Naar Corrie Wielink en Gerlinda van den Berg op viool en panfluit. Naar het muzikaal ensemble Con Moto, onder deskundige leiding van Huib Kranendonk. Er werden twee CD's gepresenteerd, die gretig aftrek zullen vinden.

Ds. G.J. van Aalst sprak over Psalm 72. Een hand vol koren op de kale bergtop van Libanon. Het zaad van het woord, gestrooid op ons harde, onvruchtbare hart. Wat valt ervan te verwachten? Maar toch vrucht. Ruisende korenhalmen. Overvloedig als zand aan de oevers van de zee. Er is verwachting voor de nakomelingen.

Tenslotte nam Jan Mauritz afscheid. Geen afscheid van de dienst van de Heere, zoals hij zei. Ook geen afscheid van jongeren. Hij kon niet nalaten hen ook deze keer de dienst van Koning Jezus aan te prijzen. "Wat een vreugde en wat een vrede als je mag zingen: Toen vluchtte ik tot Jezus, Hij heeft mij gered. Hij heeft mij verlost van het vonnis der wet. Mijn heil en mijn vrede en mijn leven werd Hij. Ik boog me en geloofde en mijn God sprak mij vrij." Mauritz eindigde zijn toespraak met: "Blijf trouw aan het Woord. Blijf trouw aan de gemeente. Blijf trouw aan het jeugdwerk, maar bovenal laat Koning Jezus je Leidsman mogen zijn. Soli Deo Gloria."

Onder het uitbundige orgelspel van Pieter Heykoop stroomde de kerk langzaam leeg. Honderden jongeren verdrongen zich in de kleine straatjes bij de St. Jan. Het was vrij laat, maar de zon was nog niet onder. Alsof ik het massale zingen opnieuw hoorde: "Ook zal eeuw in, eeuw uit, het nageslacht zijn grootheid zingen, zolang het zonlicht schijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen