Heldendaden

Op de Airborne-begraafplaats in Oosterbeek staat een monument. Het is een lage marmeren muur van een paar meter breed; als je er vóór staat en er overheen kijkt, dan zie je de witte kruisen op de graven van 1754 parachutisten die stierven bij de Slag om Arnhem in de Tweede Wereldoorlog. In het monument is een tekst gegraveerd: "Their name liveth for evermore" ("Moge hun naam voor altijd voortleven"). Deze mannen, jongens van vaak pas rond de 20 jaar, verlieten hun land en sprongen boven Nederland midden in bezet gebied uit een vliegtuig om te proberen de Duitse vijand te verjagen. Uiteindelijk kostte dit hen het leven, maar mede dankzij hun inzet kwam er in 1 945 een einde aan de bezetting. Alle reden inderdaad om hun namen nooit te vergeten. Om hun daden te herinneren, speciaal (zoals vorige week weer) tijdens Dodenherdenking op 4 mei.

Een van de drie hier begraven mannen die voor hun heldhaftig en voorbeeldig optreden postuum zijn onderscheiden met het Victoria Cross (de hoogste onderscheiding die aan een Britse militair kan worden toegekend), is kapitein Lionel Ernest Queripel. Op 19 september 1944 werd de compagnie waarover kapitein Queripel het bevel voerde, de weg versperd door een Duitse verdedigingspost. Queripel onderhield contact met de beide delen van zijn compagnie doordat hij de weg die ze scheidde en die gericht door de Duitsers werd beschoten, meermalen overstak. Hij raakte in zijn gezicht gewond, maar toch leidde hij zelf de aanval op de verdedigingspost. Kort nadat de hindernis was opgeruimd, raakte Queripel met een kleine groep afgesneden van de hoofdmacht. Hij raakte aan beide armen gewond, maar bleef toch zijn mannen inspireren om vol te houden. Toen de overmacht te groot werd, bleef hij achter om hun terugtocht met pistoolvuur en handgranaten te dekken.

De vergelijking met een recente heldendaad dringt zichop. Tijdens de schietpartij op Virginia Tech redde de 76jarige professor Liviu Librescu namelijk het leven van 22 van zijn studenten door hun 'terugtocht' de dekken. Hij hield de deur van kamer 204 in de Norris Hall van de universiteit dicht, zodat de schutter niet naar binnen kon en de studenten via het raam konden vluchten. Door de deur heen werd hij zelf uiteindelijk geraakt door vijf kogels. Hij verloor het leven, waardoor anderen het konden behouden.

Liviu Librescu was een Joodse tiener toen hij door de Duitse bezetters van zijn vaderland Roemenië werd geïnterneerd in een werkkamp en later met zijn familie en duizenden andere Joden opgesloten in een ghetto. Terwijl hij daar zat, vocht op een bepaald moment tegelijkertijd een paar duizend kilometer verderop kapitein Queripel voor het leven van zijn mannen en droeg er zo indirect aan bij dat mensen als Librescu hun vrijheid terugkregen.

Overigens bleek die vrijheid voor Librescu uiteindelijk relatief, want zijn weigering om trouw te zweren aan de Communistische Partij en zijn sympathie voor Israël kostten hem uiteindelijk zijn wetenschappelijke carrière in Roemenië.

Hij emigreerde daarom met zijn gezin naar Israël. Later (in de jaren '80) vertrok hij naar de Verenigde Staten. Ook daar wijdde hij zijn leven aan de wetenschap en zijn studenten. Totdat uitgerekend op Yom HaShoah (de Holocaust-gedenkdag) zijn einde kwam, op zo'n manier dat het juist voor zijn studenten een 'nieuw begin' betekende. "This Holocaust survivor gave his own life so that others may live, " zoals president Bush zei tijdens de herdenkingsdienst in het Holocaust Museum. 'Zou ik hetzelfde hebben gedaan, hebben durven doen, als ik in plaats van hem in die collegezaal was geweest', vroeg ik me af toen ik het nieuws over Librescu las? Ik weet het niet. Hoe lang ik ook nadenk over m'n persoonlijke antwoord, het blijft een theoretische situatie natuurlijk. Hoewel, Librescu zal ook nooit rekening gehouden hebben met een voorval als dit, en het gebeurde tóch. Op zo'n moment is er, denk ik, ook geen ruimte meer voor nadenken; dan rest nog slechts het doén. Wat Librescu vervolgens dééd, is een soort overtreffende trap van 'je naaste liefhebben als jezelf: letterlijk het leven van de ander boven dat van jezelf stellen. Naar aanleiding van de woorden van president Bush dringt nóg een vergelijking zich op. Het was nog maar kortgeleden Goede Vrijdag. "He gave his own life so that others may live" - Hij gaf Zijn leven voor de zijnen. Lionel Ernest Queripel en Liviu Librescu offerden hun leven voor het leven van anderen. De Heere Jezus bracht een nog groter offer: Hij gaf Zijn leven én droeg de toorn van Zijn Vader over de zonde, voor het ééuwige leven van anderen. Daarom zal Zijn Naam echt 'voor altijd voortleven'; en zal Zijn Naam voor eeuwig eer ontvangen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen