Wat doet het Bondsbestuur?

Na de huishoudelijke vergadering mochten twee nieuwe bondsbestuursleden hun plekje in het Bondsbestuur innemen. Mevr. C. van de Craats-Bos uit Terwolde en mevr. M.A. Heikoop-Gorter uit Tricht hebben de eerste vergadering inmiddels achter de rug. Tijdens deze vergadering spraken we over het werk in de Bond. Wat gebeurt er eigenlijk allemaal? Welke taak heeft elk bondsbestuurslid? Welk werk wacht er voor de dames Van de Craats en Heikoop? Na een schriftelijke stemming over diverse functies en in goed overleg konden al de taken verdeeld worden. We willen u daar graag deelgenoot van maken.

Mevr. Kaashoek heeft al vanaf eind september het secretariaat van mevr. De Blois overgenomen. Omdat het een veelomvattende taak is, zal mevr. Roest de notulen voor haar rekening nemen. Mevr. Roest is algemeen adjunct, voorzitter van de Commissie Vakantieweken V.B.G.G. en lid van het Comité Vrouwenbonden.

Al jarenlang zorgt mevr. Van Wolfswinkel voor de penningen. Een belangrijke taak! Daarnaast is ook zij lid van het Comité Vrouwenbonden.

In ons Bondsbestuur hebben we ook drie 'beheerders'. Zo staat het in ons Kerkelijk Jaarboek. Mevr. Crum beheert het handwerkfonds en mevr. Kamp het geluidsdragerfonds. Laatstgenoemde is tevens tweede penningmeesteres.

Mevr. Heikoop heeft zich bereid verklaard het lectuurfonds van mevr. Kaashoek over te nemen. Het beheren van het lectuurfonds brengt behoorlijk wat werk met zich mee. Daarom zal mevr. De Zwart een gedeelte van het werk overnemen. Mevr. Heikoop zal bovendien namens de Vrouwenbond zitting nemen in de Commissie Vakantieweken Gehandicapten.

Mevr. De Zwart zorgt voor de sprekerslijst en heeft een taak in de Commissie Vakantieweken Gehandicapten. De hele regeling rond de Bondsdag rust op de schouders van mevr. Blijleven. Ook zijn er altijd brieven te sturen om in rouw en verdriet, in moeite en zorg, maar ook in blijdschap mee te leven. De werkers op het zendingsveld en in de evangelisatieposten krijgen ook regelmatig post van de Vrouwenbond.

In Daniël kon u tot nog toe op drie pagina's voor haar allerlei bondsnieuws, verslagen, artikelen en de ziekenpost vinden. Mevr. Kranendonk zorgde voor deze pagina's. Vanaf februari nam uw presidente deze taak over. Nu mag mevr. Van de Craats de zorg voor de pagina's overnemen. Zij krijgt al direct te maken met een verandering. Voortaan zullen we nog slechts twee pagina's tot onze beschikking hebben. Mevr. Van de Craats was ook bereid de functie van tweede secretaresse op zich te nemen.

En zo waren alle taken weer vervuld. Wat een voorrecht als het werk z'n voortgang mag vinden. We hopen van harte dat de Heere ook in het nieuwe jaar onze voorzitter, ds. Van Dieren, en ons als bondsbestuursleden de kracht en de gezondheid zal geven om ons in te zetten voor het werk ten goede van onze vrouwen-en zendingsverenigingen.

Anna was dus voortdurend in de tempel. Alle openbare erediensten woonde ze bij, maar ook persoonlijk was zij altijd met de dingen van Gods Koninkrijk bezig. Ze vastte en bad en diende God nacht en dag. Dat was wel een verschil met de Farizeeën, die in het openbaar lang baden en soms wel tweemaal per week vastten. Wat was het doel van de Farizeeën? Om van de mensen gezien te worden. Ze dienden zichzelf en hun eigen begeerlijkheid en hoogmoed. Daar mogen we wel even bij stilstaan. Wat is óns doel? Wat willen wij met ons geoorloofd werken voor allerlei goede doelen?

Wat zal Anna veel gezien hebben in de tempel. Er was zoveel, dat heenwees naar de komende Messias. Dat was nu haar uitzien. Ze verlangde naar Zijn komst. Hoe lang heeft ze zo haar dagen doorgebracht? Jarenlang heeft ze moeten wachten. Dat zal niet zonder strijd zijn geweest. Wie weet hoe vaak ze met Asaf heeft gezucht: Zou God Zijn genó vergeten? Nooit meer van ontferming weten?

Nooit meer van ontferming weten? God laat echter nooit varen het werk dat Zijn hand begon. Hier moest Anna leren, dat God op Zijn tijd komt. Dat gaat dwars door de onmogelijkheden heen. Misschien heeft Anna zich in die jaren vaak ingedacht, hoe het allemaal zou gebeuren. De Heere komt echter altijd tot Zijn volk door een andere weg. Het is alles tot eer van Zijn Naam.

Op zekere dag was Anna net als anders in de tempel. Er was geen verschil met de andere dagen. In en bij de tempel was het druk. Overal liepen mensen heen en weer. Priesters en Levieten deden hun werk. Er waren geldwisselaars en verkopers. Maar al die drukte en al die afleiding stond de Heere niet in de weg. Nu was het Zijn tijd. Anna's ogen werden geopend voor het groepje mensen in de tempel. Ze zag Simeon, die ze wellicht gekend heeft, met het Kind in zijn armen. Hoe zal ze zich gehaast hebben om er bij te zijn. En deze te dierzelver ure daarbij komende, heeft insgelijks den Heere beleden. De woorden van Simeon daalden in haar hart. Ze stemde ermee in. Ze zag in dit Kindeke het door God geschonken Offer voor haar schuld. Wat zal dat tot grote verwondering en verootmoediging geweest zijn. Nu was Gods belofte vervuld. Nu was de strijd, de droefheid, de moeite voorbij en al had ze dan het Kindeke niet in haar armen, haar hart was vol van de Heere. Daar stroomde ook haar mond van over, want dat kan niet anders. Ze heeft het uitgejubeld: "O, dierbaar Kind, o, stof van vreugd, geschenk van 't Alvermogen. Hij is de Verwachting Israëls, mijn Verlosser en Zaligmaker."

En sprak van Hem

Nee, ze kon er niet van zwijgen. Hoe oud ze ook was, ze ontzag geen moeite om in de stad Jeruzalem door de vele nauwe straatjes haar weg te zoeken. "Ze werd jong opnieuw", zegt ds. Lamain. "Simeon wilde sterven, maar Anna wil leven en getuigen, opdat het licht dat over Bethlehem scheen, ook op Jeruzalem zou vallen". Aan wie bracht Anna nu eigenlijk de blijde boodschap? Aan alle mensen? Nee, er staat: Tot allen die de verlossing in Jeruzalem verwachten".

Wat zal ze veel huizen voorbij zijn gelopen. Ze sprak niet tot mensen die nauwelijks naar de tempel gingen. Ook niet tot Farizeeën en schriftgeleerden, want een armoedige Messias, Die gelegen heeft in een kribbe, wekte alleen maar hun ergernis. Anna wist in de straatjes van Jeruzalem precies waar ze moest zijn. Hoe donker de tijd ook was, in Jeruzalem waren er toch altijd nog missende, uitziende en verlangende mensen, die de komst van Christus verwachtten. Anna wist hun adres. Zou zij ook bij u en bij mij aangeklopt hebben? Kennen wij dat verlangen naar Christus' komst? Dan kennen we ook het gemis. Zo hebben we Anna zien gaan. Ze ging de huizen binnen en sprak over Hem, over het Kindeke. "Zij, die zelf met Christus bekend zijn, moeten alles doen wat zij kunnen om anderen met Hem bekend te maken", zegt Matthew Henry.

Nee, 't was voor Anna geen droge beschouwing, maar het waren levende woorden en zaken. Wat zou het groot zijn als er zulke Anna's ook onder ons gevonden werden. Dat het zo - voor het eerst, maar ook opnieuw - Kerstfeest voor u en mij mocht worden!

Een hartelijke wens

Het zal nog maar een paar weken zijn of het jaar 2007 behoort tot het verleden. Weer is er een jaar van onze genadetijd voorbij. Wat zal het volgende jaar ons brengen? Er zijn er wellicht die tegen het nieuwe jaar opzien. Duizend zorgen en duizend doden kwellen misschien wel het angstig hart. Er kunnen zulke onbegrepen krommingen in het levenslot zijn. De een tobt met een ziek lichaam, de ander heeft zorgen in het gezin. Wat heeft de zonde toch teweeg gebracht! We hoorden op enkele regioavonden over het lijden, over kruis-en drukwegen."De Heere kan in Zijn lankmoedigheid een mens in al zijn tegenspoed leren buigen voor Zijn aangezicht", zei een van de sprekers. Dat al deze wegen, óók van voorspoed, door de Heere geheiligd mogen worden!

Een nieuw jaar brengt gedachten over de toekomst mee. Hoe zal het gaan in ons leven? Wat brengt het jaar in ons gezin? Hoe gaan we verder op onze vereniging? Wat moet er in de komende periode allemaal gebeuren? We maken ons er misschien wel zorgen over. De toekomst weten we echter niet. Anna was dagelijks in de tempel, nacht en dag biddende. Ze zag uit naar de komst van Christus. Wat zou het groot zijn als we uit genade net als Anna missend, uitziend en verlangend mochten zijn naar het ware Kerstfeest in ons hart. Gods volk heeft immers alleen toekomst, al kunnen ze dat zelf vaak niet bezien. Anna mocht ook haar tijdelijke zorgen van haar weduwschap aan de Heere voorleggen. Zo mogen wij ook onze dagelijkse zorgen de Heere bekend maken. Dat we dan in het nieuwe jaar van Hem alleen alfe hulp, wijsheid en kracht zouden mogen verwachten.

Namens het Bondsbestuur wil ik u van harte in alle omstandigheden van het persoonlijke en verenigingsleven Gods Zegen toewensen. Hij geve wat nodig is op het Kerstfeest en in het Nieuwe Jaar.

A. Teerds-Gertenbach

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen