Smokkelen met
"Psstt! Arie! Wat is 3? " klinkt het heel zachtjes. Er volgt nog een tik op de tafel; het afgesproken teken. Maar Arie heeft het wel gehoord en fluistert nauwelijks hoorbaar een antwoord terug. Dat gaat een tijdje goed, tot hun docent opkijkt en zijn blik over de klas laat gaan. Snel buigen Arie en zijn vriend zich weer over hun blaadje.
Vraag in een willekeurige klas wie er wel eens gespiekt heeft en nagenoeg alle vingers gaan omhoog. "Moet toch kunnen? !" hoor je dan. "Eigenlijk is het stelen, " reageert een ander. Wie kent niet de verleiding om stiekem op het blaadje van de buurman te kijken naar het goede antwoord? Het is zo makkelijk, want hij helpt je door het blad schuin jouw kant op te leggen. De docent kijkt niet, dus met een snelle blik zoek je het antwoord op dat je nodig hebt. Zo, dat heb je weer mooi voor elkaar.
Helaas kan dat niet bij elke docent. Sommigen zijn zo streng en ze zien alles, die geven meteen een 1. Toch is bij enkele leerlingen de nood zo hoog, dat ze dat risico er op de koop toe bij nemen. Als de docent even niet kijkt, nemen ze hun kans waar.
Spiekbriefje
Je handen volschrijven met antwoorden. Thuis een printje maken van de belangrijkste begrippen, met een zo klein mogelijk lettertype. Je blaadje ruilen met degene die naast of achter je zit. Afspreken dat één tik op de tafel antwoord A is, twee tikken antwoord B en drie tikken antwoord C, om maar iets te noemen. Als het erom gaat welke hulpmiddelen je kunt gebruiken om een zo hoog mogelijk cijfer te halen, zijn de meeste leerlingen behoorlijk creatief. Het lijstje met voorbeelden is met weinig moeite verder uit te breiden.
Een geliefd moment om antwoorden uit te wisselen, is als de blaadjes ingenomen worden. Meestal is het dan wat rumoerig in de klas en het valt dan niet zo op dat er hier en daar wat gepraat wordt met elkaar. Soms is dat heel onschuldig geklets, maar het kan ook een manier zijn om nog snel aan een antwoord te komen. Alle docenten weten dat en het is dan ook niet zo verwonderlijk dat je tijdens het ophalen van de blaadjes nog stil moet zijn, ook al ben je allang klaar.
Betrapt!
Iemand die zijn zaakjes niet zo goed op orde heeft en er pas 's morgens
achter komt dat hij vandaag een repetitie heeft, moet wel erg slim zijn om dan nog een voldoende te halen. Vaak wordt het dan ook met vindingrijkheid opgelost. Tijd om nog een spiekbriefje te maken is er niet, dus biedt een opengeslagen boek in je tas uitkomst.
Een tijdje gaat dat goed, totdat de docent het idee opgevat heeft om een rondje door de klas te lopen. Met angst en beven wordt het geluid van naderende voetstappen gehoord. Net doen of er ijverig gewerkt wordt heeft helaas geen zin. Precies naast de tas, met het boek duidelijk zichtbaar bovenin, blijft je docent staan. Betrapt! Hij buigt zich voorover en pakt het boek uit de tas. Zonder wat te zeggen loopt hij naar zijn bureau en legt daar het boek neer. Met angst en beven zie je het einde van de les tegemoet.
Risico
Is spieken iets wat we maar door de vingers moeten zien? De meningen zijn er nogal over verdeeld. De een zegt dat je zelf verantwoordelijk bent voor je daden en daarom moet iedereen zelf maar weten of hij spiekt. Het is een geoorloofd middel. Het risico dat iemand loopt die spiekt, moet je maar voor lief nemen.
Als je beste vriend of vriendin het niet zo goed kent, mag je best helpen door hem of haar af te laten kijken bij jou, want je moet toch je naaste helpen? Maar niet iedereen denkt daar zo over. "Als iemand de so of repetitie niet goed geleerd heeft, is dat zijn eigen probleem. Dan maakt hij maar een spiekbriefje, maar hij mag niet bij mij afkijken. Ik heb het tenslotte ook moeten leren."
Aan de andere kant voelen de meesten wel aan dat het toch niet helemaal goed is. "Zolang je het maar niet te veel doet, " geeft iemand aan die het eigenlijk wel vindt kunnen dat je af en toe spiekt. "Maar het is niet echt eerlijk. Eigenlijk is het gewoon stelen." Of liegen. En God verbied het allebei in Zijn Woord. Gebruik liever de talenten die God je gegeven heeft. Als je dat biddend doet, is het niet nodig dat je je spiekbriefje gebruikt. Vreemd trouwens, dat iedereen het heel normaal schijnt te vinden dat er een straf volgt op spieken. Waar leerlingen altijd klagen over het onrecht dat hun wordt aangedaan, schijnen ze deze straf meestal te accepteren. Een enkeling probeert er onderuit te komen door te beweren dat er niet gespiekt is, maar niemand vindt het oneerlijk dat er een strafmaatregel op volgt. Of dat nu in de vorm van een cijfer is, of het schrijven van strafwerk, of wat de docent ook maar heeft verzonnen. Als je dat tot je door laat dringen, is er eigenlijk geen discussie meer mogelijk over het wel of niet mogen spieken.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 13 april 2007
Daniel | 52 Pagina's