Klein en gering...

"De Meisjesvereniging der Gereformeerde Gemeente te Axel zou gaarne een ring vormen met eventuele andere Meisjesverenigingen in Zeeland. Secretaresse is mej. A.N. de Feyter..." Deze advertentie stond in 'De Banier' van september 1946. Het duurde nog tot 7 april 1947 eer de meisjesvereniging te Lisse een 'besturen-vergadering' belegde. Bestuursleden van andere meisjesverenigingen waren aanwezig en luisterden naar een inleiding van 'mejuffrouw zuster' M. den Hertog te Mijdrecht. Ds. A. Verhagen, toen predikant te Lisse, had de leiding. Op deze vergadering werd het Landelijk Verband van Meisjesverenigingen der Gereformeerde Gemeenten opgericht. Ds. Verhagen werd erevoorzitter, mej. W. den Hertog te Nieuwer ter Aa werd presidente.

De eerste Landdag

De eerste Landdag In augustus 1948 werd de eerste 'Landdag' gehouden in het kerkgebouw aan de Boothstraat te Utrecht. Ds. Verhagen sprak in zijn openingswoord: "Het is mij een aangename taak dit eerste samenzijn van onze meisjesverenigingen te openen. Er spreekt de grote saamhorigheid uit, dat we allen tot één gemeente, tot één volk behoren en mocht dit dan ook in het verdere van deze dag tot uiting komen. Allerwegen is er verbreking en verwoesting. Ons opkomend geslacht wordt daardoor bedreigd. Het gevaar om afgevoerd te worden van hetgeen ons dierbaar moet zijn, is ontzaglijk groot. Daarom is het mij tot blijdschap u een hartelijk welkom te mogen toeroepen (...) Ik sta nu ruim veertig jaar in het ambtelijke leven, doch een vergadering als deze beleefde ik nimmer tevoren. Houdt u deze dag aan de leiding en de orde in de vergadering om zodoende gezellig bijeen te zijn. De wijze, waarop wij samen zijn en ons werk hopen te verrichten, mogen in de gemeenten een gunstige indruk wekken. Het geeft niet, dat het begin klein en gering is..."

Een terugblik

Zo begon zestig jaar geleden onze Bond van Vrouwenverenigingen. Wat is er in die zestig voorbij gesnelde jaren veel gebeurd. Op de aanstaande Bondsdag hopen we in de middagvergadering aan ons jubileum aandacht te besteden. We hebben daar drie oud-bondsbestuursleden voor uitgenodigd. Mevr. M.C. van Woerden-Verhoef uit Lexmond, mevr. Z. Crum-Nieuwland uit Dordrecht en mevr. C.A. Kaslander-Goedegebuur uit Dirksland waren bereid om u een terugblik te geven op vele jaren intensief bondswerk.

Ongetwijfeld zal er heel wat praatstof zijn!

Ook op onze Pagina's voor haar willen we aandacht besteden aan het 60-jarig jubileum. In de loop van het jaar 2007 zullen enkele 'takken' van het bondswerk belicht worden, zoals de vakantieweken voor onze gehandicapte medemensen en de vakantieweken voor ouderen en alleenstaanden. Hoe ging het vroeger en hoe gaat het nu?

Van Landelijk Verband naar Bond

Deze keer zijn het wat algemene bondsherinneringen, die we ophalen. In de eerste jaren van het Landelijk Verband waren het vooral meisjesverenigingen die zich daarbij aansloten. Na tien jaar waren er al 34. Maar het bleef niet bij meisjesverenigingen. Ook vrouwenverenigingen vroegen om aansluiting. Op de Contactmiddag in oktober 1959 besloot het bestuur om de naam te veranderen. Voortaan was het: 'Landelijk Verband van Meisjes-en Vrouwenverenigingen'. De woorden 'Landelijk Verband' werden na drie jaar vervangen door 'Bond'. Tegelijkertijd vond er een verschuiving plaats. Veel meisjesverenigingen wilden zich liever gaan aansluiten bij de Jeugdbond, die inmiddels ook openstond voor meisjes. Hun plaats werd ingenomen door vrouwenverenigingen of zendingskransen, die in de zestiger jaren werden opgericht, toen ds. G. Kuijt als zendeling naar Nieuw-Guinea was uitgezonden. Men was dan ook actief bezig om door middel van verkopingen geld voor de zending in te zamelen. Op

Contactdagen waren prachtige handwerken te zien en werden nieuwe ideeën en patronen besproken.

Elk jaar was er een Bondsdag. De plaats van vergaderen wisselde in de beginjaren nogal eens. Vaak kwam men in Utrecht bijeen, maar Zeist of Gouda worden ook genoemd.

Toen de Bond 25 jaar bestond, werd in gebouw 'Tivoli' in Utrecht een jubileumbondsdag gehouden. Het was toch wel heel bijzonder, dat mevr. W. den Hertog nog steeds presidente was. De secretaresse van de Bond, mevr. Hardon-Kievit, schrijft over haar: "Zij heeft alle Bonds-en Contactdagen meegemaakt... en hoe!! Aan het eind van elke vergadering gaf zij ons wat mee door haar eenvoudige, maar ernstige woorden. Menigeen ging weg, ontroerd over hetgeen zij gesproken had (...). Presidente, hartelijk dank! Tante Mijntje - zo mag ik het toch wel even zeggen? - heel veel dank voor alles, wat u voor onze Bond, maar ook voor ons bestuur en voor ons ieder persoonlijk geweest bent".

Een belangrijk onderdeel van deze bondsdag was het afsluiten van de Jubileumactie. De Bond bood aan gehandicapten van de gemeenten een week vakantie aan. Het geld was door de verenigingen bijeen gebracht.

Uitbreiding van het werk

Het werk van de Bond breidde zich gestaag uit. Er kwamen presidentesvergaderingen en besturendagen. Regelmatig ontmoetten de verenigingen elkaar op regionale vergaderingen. Op al die bijeenkomsten ging Gods Woord open.

Wisselingen waren er ook. In 1959 overleed ds. A. Verhagen. Zijn plaats als voorzitter werd ingenomen door ds. H. Rijksen. Ruim twintig jaar later moest hij wegens droeve omstandigheden deze taak beëindigen. Veel steun kreeg de Bond toen van ds. D. Hakkenberg, die - na een jaar voorzitterschap van ds. H. Hofman - onze nieuwe voorzitter werd.

Ook het bestuur maakte heel wat wisselingen door. In 1974 - na 27 jaar! - nam de eerste presidente, mej. W. den Hertog, afscheid. Mevr. Z. Crum-Nieuwland volgde haar op en nam het werk over.

in die jaren werd steeds duidelijker hoe er een ontwikkeling in de maatschappij gaande was, die steeds verder van God en Zijn Woord afvoerde en die in de wetgeving openbaar kwam. Door de nood gedreven werden toen grote samenkomsten belegd. We zullen er zeker meer over horen op de Bondsdag. De jaren, waarin veel gebeurde, snelden voort. In 1987 bestond de Bond 40 jaar. Een jubileumactie werd gehouden en een prachtig bedrag werd bijeengebracht voor gehandicapten in binnen-en buitenland.

In datzelfde jaar nam mevr. Crum afscheid en werd mevr. Kaslander in haar plaats gekozen.

Vanwege een ernstig hartinfarct moesten we enkele jaren later ook van Ds. Hakkenberg afscheid nemen. Ds. C.A. van Dieren nam zijn plaats in en mag tot op heden nog steeds onze gewaardeerde voorzitter zijn.

Niet in eigen kracht

Er zou nog veel meer te vertellen zijn. Over onvergetelijke vakantieweken, indrukwekkende Bondsdagen, ontroerende ontmoetingen, leerzame regiodagen en intensieve gesprekken. Over het vijftig jarig jubileum en de inzet van velen voor de evangelisatie. Over de reis naar Nigeria en de actie van 'Vrouwen voor vrouwen'. Het zal wellicht ter sprake komen of in een van de 'terugblikken' in Daniël te lezen zijn.

Er is in de loop van de zestig jaren veel gedaan, geschreven, gesproken. Daarin ontbreekt de zonde niet. Wat ligt er veel schuld in alles wat we doen. Mej. Den Hertog zei dertig jaar geleden op de jubileumbondsdag: "We moeten er maar verwonderd over zijn, dat de Heere met zulke zondige mensen als wij zijn, nog te doen wil hebben. Och, konden we maar eens voor de Heere buigen, zoals het Hem toekomt!"

Zo gedenken we dan in het jaar 2007 ons 60-jarig jubileum "Het geeft niet, dat het begin klein en gering is", zei ds. Verhagen op de eerste Landdag. Dat ons werk maar klein en gering mag blijven. Dan hebben we Gods hulp nodig en blijft het onze bede:

Zie op ons neder in gena Opdat ons werk voorspoedig ga; En scheld ons alle misdaan kwijt, O Heer'. Die vol ontferming zijt.

A. Teerds-Oertenbach

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen