"Geeft gij hun te eten!"

De bezoekers lezen aandachtig mee. De deftige taal van de Statenvertaling lijkt geen belemmering te zijn. "Deze wet heeft God aan Israël gegeven. En ook aan ons. Die wet geldt voor iedereen op de hele wereld, omdat het Gods wet is." In eenvoudige woorden legt Gerrit kort elke gebod uit. Ernstig wijst hij op de grote Wetsvolbrenger. Christus kan mensen uit de slavernij van de zonde verlossen. Net als het volk van Israël uit het diensthuis Egypte werd uitgeleid. Na het lezen komt het toetje. Richard geniet er zichtbaar van. Omdat Gerrit druk in gesprek is met een bezoeker aan een andere tafel, blijft zijn toetje onaangeroerd. Richard kijkt er af en toe met een schuin oog naar. Als Gerrit na het danken terugkomt en het hem aanbiedt, weet Richard er wel raad mee!

'In de Gouwstraat' heeft na een half jaar al een goede bekendheid in de wijk. "We zijn blij met het Bijbelhuis, " vertelt een buurtbewoner. "De wijk is er echt veiliger op geworden. Twee drugsdealers in de straat zijn verdwenen." Ook de plaatselijke overheid staat achter het

project vanwege het sociale karakter en gaf een flinke subsidie. Er wordt intensief gefolderd en de straatwerkers van 'het inloop-en Bijbelhuis voor iedereen' spreken elke voorbijganger aan in de wijk. Voor het pand staat een bord met een foto met dampende koffie. De woorden 'welkom' en 'gratis koffie' zijn uitnodigend genoeg om aarzelende voorbijgangers naar binnen te lokken. Binnen in het prachtig verbouwde inloophuis zitten twee dames rustig een kopje koffie te drinken. Een andere bezoeker staat voor de boekenkast vol met Bijbels in allerlei talen.

Maaltijdproject op vrijdag

Op vrijdagmiddag wordt door de vrijwilligers vanaf vier uur hard gewerkt om een warme maaltijd op te dienen voor ruim veertig bezoekers en de medewerkers.

De sfeer onder de vrijwilligers is erg goed. Vanwege de veiligheid noemt iedereen elkaar bij de voornaam. Ondanks dat er veel mensen bezig zijn, gaat het er ordelijk aan toe. ledereen heeft een duidelijk omschreven taak op zijn geplastificeerde kaart. Regelmatig grijpt een vrijwilliger naar het kaartje in de zak van het rode schort. Wat moet ik nu doen? Aris, de coördinator van het maaltijdproject geeft aanwijzingen. In de keuken voert voorvrouw Elly de regie. "Het eten moet van goede kwaliteit zijn. De mensen moeten er voor terug willen komen!" Annette roert bedachtzaam in de pannen.

Om vijf uur komen de eerste mensen binnen. Een deel is vaste bezoeker. "Het is gezellig, " zegt Piet. "Ik woon

in de buurt en ga zelf ook naar een kerk. Maar ik vind het goed om ook eens bij een ander te kijken." Als iedereen een plaats heeft gevonden en welkom is geheten, gaat Gerrit voor in gebed. Richard en Leendert vouwen hun handen. Na het gebed herhalen ze met een zware stem het 'amen'. Dampende schalen worden door de vrijwilligers opgediend. Heerlijk gevulde tomatensoep,

daarna aardappelpuree met bietjes en salade en een rundervink. Aan alles is te zien dat het eten met zorg is klaargemaakt. De kerkzaal is goed gevuld met 52 mensen, waaronder een heel aantal kinderen. De bezoekers laten het eten zich goed smaken. Ondertussen worden de buurtnieuwtjes uitgewisseld. "Joh, Leendert, kom je maandag ook naar de Bijbelstudie? " vraagt Kees. "Het begint om vijf uur. Vorige week was het voor het eerst. We waren met zes mensen. Kom je ook? " "Ik zal wel kijken, " bromt Leendert en staart voor zich uit. "Weet je, als je komt ben ik blij, als je niet komt, ben ik niet boos." "Nou da's dan mooi, " klinkt het nuchter. "Ik zal er over nadenken."

Schoonmaken

De uitleg van Gerrit bij het Bijbellezen maakt nogal wat los aan de achterste tafel die net voor de preekstoel staat. Enkele buurtbewoners die bijna wekelijks komen, zijn druk in gesprek met een vrijwilliger. "Hoe kan je nu zeggen dat deze wet voor iedereen geldt? Jullie geloven in God, maar dan kan je toch niet zeggen dat iedereen dat moet doen? Dat maakt iedereen toch zelf uit? " Heel wezenlijke vragen worden er gesteld. Het is duidelijk merkbaar dat er thuis wordt nagedacht over wat in de Gouwstraat is gehoord.

Ondertussen wordt er koffie geschonken en zijn andere vrijwilligers druk met de vaat bezig. Chris en Leo hebben vandaag op hun kaartje staan: toiletten schoonmaken. Daar hebben de mannen kennelijk niet zoveel ervaring mee. De dames zijn best bereid wat instructies te geven, maar bieden helaas niet aan het van hen over te nemen. De mannen laten zich niet kennen en kwijten zich goed van hun taak.

Alle bezoekers worden bij de deur persoonlijk uitgezwaaid. Wie volgende week vrijdagavond weer wil komen eten, wordt alvast genoteerd. Ook wordt nog een keer gewezen op de Bijbelstudie op maandag. "Wie weet tot maandag, Leendert!" Je moet het ijzer smeden als het heet is.

Kinderclub op zaterdagmorgen

De volgende morgen is de zaal al vroeg in gereedheid gebracht om de kinderen uit de wijk te ontvangen voor de kinderevangelisatie. Alleen de geur in de zaal verraadt nog iets van de heerlijke maaltijd die gisteren is opgediend. Een aantal kinderen komt zelfstandig. Andere worden door de vrijwilligers opgehaald. Voor een deel van de kinderen is de druk op de bel ook de wekker. Als je maar lang genoeg belt, komen ze vanzelf. Als je vroeg bent, kun je buiten nog even voetballen of springtouwen. Om half elf loopt het inloophuis vol. Er zijn ongeveer twintig kinderen gekomen, waarvan een aantal bijna wekelijks komt. "Meester, vandaag krijg ik een boek, want ik ben al tien keer geweest!" roept Jered. Er wordt goed meegezongen; de

versjes zijn na een halfjaar kinderevangelisatie al behoorlijk bekend. Meester Jaco vraagt naar de tekst die de kinderen vorige week geleerd hebben. Een klein meisje veert op en steekt enthousiast haar vinger omhoog. "Laat de kinderen tot Mij komen en verhindert hen niet, want derzulken is het Koninkrijk Gods, " klinkt haar hoge stemmetje. "Heel goed onthouden, Risheena!" Tijdens de vertelling is het een beetje onrustig. Maar als meester Jaco een plaat laat zien van de man die door zijn vier vrienden door het dak aan Jezus voeten wordt gelegd, zitten alle kinderen op het puntje van hun stoel. Tijdens de verwerking blijkt dat er goed geluisterd is. Ik schuif aan tafel bij Jered. Hij is acht jaar en terwijl hij druk kleurt, vertelt hij het hele verhaal terug. "Wat vond die man nu het allerfijnst, Jered? " "Nou, dat z'n zonden vergeven waren, " klinkt het met een onvervalst Surinaams accent. "Waarom is dat dan zo fijn? " vraag ik door. Met diep zwarte ogen kijkt hij me onderzoekend aan. Een diepe rimpel doortrekt zijn bruine voorhoofd. "Omdat je dan altijd bij de Heere Jezus mag zijn." Jered vertelt dat hij ook zonden doet, schelden, vechten, en andere dingen. "Heb je daar ook spijt van, net als die man uit de vertelling? " "Niet altijd, " zegt Jered eerlijk en slaat z'n ogen neer. Bidden doet hij niet zo vaak. "Dat is wel heel belangrijk hoor. Dat moet je eigenlijk elke morgen doen, net als in je Bijbel lezen. Vraag maar: Heere, wilt U mijn zonden vergeven? " Jered slaat z'n ogen op en weer kijk ik in zijn inktzwarte kijkers. Samen praten we door over onze zonden, over ons boze hart en over het bloed van de Heere Jezus dat reinigt van alle zonden!

De morgen gaat snel voorbij. De kinderen genieten van de aandacht, het verhaal en het actief bezig zijn. Voordat we eindigen mogen zes kinderen een boek uitkiezen omdat ze 10 of 1 5 keer geweest zijn. Voor de andere kinderen is het een duidelijke stimulans om de volgende keer weer te komen. Al bladerend in zijn nieuwe boek slentert Jered naar de uitgang. De glazen deur wordt voor hem opengehouden. "Tot volgende week!" Jered hoort het niet, de platen uit zijn boek 'Vertellingen bij de Bijbel' hebben al zijn aandacht.

Vrijwilligers

"We bereiken nu ongeveer het benodigde aantal vrijwilligers, " vertelt coördinator Kees. "We hebben er voor gekozen om het goed te organiseren. Er zijn ongeveer 170 vrijwilligers die allemaal één of enkele dagdelen beschikbaar zijn. Dan blijft het voor iedereen beheersbaar." Inmiddels is er ook een tienergroep gestart op woensdagavond. De aanmelding als vrijwilliger voor het evangelisatiewerk in Rotterdam, verloopt altijd via de eigen kerkenraad. "Wij krijgen dan de namen door en benaderen de mensen. We mogen elke dag, en bij de maaltijd elke week, het Woord openen en er wordt geluisterd door mensen die vaak nog nooit iets uit de Bijbel hebben gehoord. Wij gunnen ze de warme maaltijd van harte. Er zijn gasten voor wie het de enige keer in de week is dat ze een warme maaltijd nuttigen. Het belangrijkste voor ons is echter het aanwijzen van de Spijze die nooit vergaat!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen