Samenwonen en niet trouwen?

Een relatie tussen man en vrouw in liefde en trouw noemt de Bijbel een huwelijk. Het wordt in de Bijbel ook wel een 'verbond' genoemd. Binnen dat verbond krijgt de seksualiteit een plaats.

Een alternatief voor het huwelijk is het ongehuwd samenwonen. Een alternatief dat vandaag nogal in trek is. Waarom zou je gaan trouwen als je toch niet van plan bent elkaar voor altijd trouw te beloven? Trouwens, velen beloven dat wel, maar wat komt er van terecht? Kijk eens naar het groeiend aantal echtscheidingen. Het verschil is echter wel dat er bij echtscheiding sprake is van een trouwbreuk, terwijl dat bij samenwonen anders ligt. Je leeft met elkaar en je kunt weer uit elkaar gaan. Je kunt elkaar wel trouw beloven, maar het wordt niet vastgelegd in een duurzame verbintenis.

Veel jongeren gaan in onze tijd samenwonen, ze beleven de seksuele eenwording en in eigen ogen zijn ze getrouwd. De huwelijkssluiting voor de overheid en in de kerk vinden ze overbodig. Je kunt er altijd nog een feest van maken als je er aan toe bent. Bijvoorbeeld als je zwanger bent of inmiddels al kinderen hebt.

Verbonden

Voegt de huwelijkssluiting nu echt iets toe aan het verbond dat twee jonge mensen sluiten? Is het huwelijk een mogelijkheid of een instelling van God? Wie de Bijbel serieus neemt, kan onmogelijk de opvatting onderschrijven dat het er niet zo toe doet of je nu trouwt, of dat je samenwoont. De Bijbel spreekt nadrukkelijk over het huwelijk als een instelling van God. De bijbelse gegevens over het huwelijk gaan zelfs terug naar de schepping van de mens.

In Genesis 2:24 vind je de kerntekst als het gaat om de bijbelse huwelijksgedachte. Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen, en zij zullen tot een vlees zijn.

Zo is het door onze Schepper gegeven. Twee jonge mensen voegen zich bij elkaar. Ze verlaten hun thuis - soms wonen ze al een poosje zelfstandig - en gaan met medeweten van hun ouders trouwen en samenwonen. De jongen zal zijn meisje 'aanhangen', dat wil zeggen: er blijvend aan verbonden zijn. Ze gaan voortaan hun leven samen delen binnen de grenzen van het huwelijk. En dan zullen die twee tot één vlees

zijn. Dat wijst op de lichamelijke bezegeling, als een bekroning van de twee-eenheid.

Het is duidelijk dat je hier de volgorde niet mag omkeren. Het begint niet met de lichamelijke eenwording als twee jonge mensen samen door het leven willen gaan. Het begint met liefde voor elkaar en toegroeien naar het huwelijk. Dat is iets heel moois. Samen groeien naar een lichamelijke en geestelijke eenheid binnen de bescherming van het huwelijk. En dat is veel meer dan samenleven zonder te trouwen. God heeft het huwelijk ingesteld. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet (Mattheüs 19:6).

Zichtbaar

Op je eigen houtje samen gaan leven, dat vinden we in de Bijbel niet terug. Integendeel! Je vader en moeder verlaten en je vrouw aanhangen, is een gebeuren dat zich in het openbaar voltrekt. Dat is een zaak waar je ouders, je vrienden, je woon-en leefomgeving bij betrokken is. Ik zou daarvoor verschillende bijbelse voorbeelden kunnen noemen.

Dat de huwelijkssluiting in het Oude Testament een publieke zaak was, komt heel duidelijk naar voren in de geschiedenis van Ruth en Boaz. Er wordt 'in de poort' officieel gehandeld voordat Boaz de Moabitische trouwt. In Ruth 4:9 en 10 zegt Boaz tot de oudsten van het volk: ijlieden zijt heden getuigen, dat ik aanvaard heb alles wat van Elimelech was [...] daartoe aanvaard ik mij ook Ruth, de Moabitische. [...] Gij zijt heden mijn getuigen. Over een openbare verbintenis gesproken.

Het is niet moeilijk om ook uit Nieuwe Testament verschillende voorbeelden te noemen waaruit het publieke karakter van het huwelijk blijkt. Nergens vinden we in de Bijbel de gedachte dat je getrouwd zou kunnen zijn zonder officiële huwelijksluiting. Waarom zou de Heere Jezus anders in afkeurende zin gesproken hebben over het samenwonen van de Samaritaanse vrouw? Hij zegt tegen haar dat de man die ze nu heeft haar man niet is.

De Heere Jezus erkende de man met wie ze samenwoonde niet als haar man. Het is bijbels om te zeggen dat het samenleven van man en vrouw in het huwelijk zichtbaar wordt. Dat krijgt in onze tijd een andere vorm dan in bijbelse tijden.

Als de vraag wordt gesteld waar we in de Bijbel de noodzaak tot het sluiten van een burgerlijk huwelijk tegenkomen, dan kun je daarop geen pasklaar antwoord geven. De huwelijksluiting voor de ambtenaar van de burgerlijke stand, zoals wij die kennen, is een gebruik uit onze tijd en onze westerse cultuur. Tot in de achttiende eeuw gold in Nederland een kerkelijk huwelijk als een burgerlijk huwelijk; in bijvoorbeeld Canada is dat nog steeds het geval. De wijze van huwelijkssluiting kan echter verschillend zijn, maar vast staat dat er altijd sprake is geweest van een publieke gebeurtenis. En als ontbinding van het huwelijk alleen mogelijk is door het geven van een scheidbrief (Mattheüs 19:7), dan maakt dit duidelijk dat er een officiële vastlegging van de huwelijksluiting is, die nu tenietgedaan wordt.

Het huwelijk eren

Het huwelijk eren doe je niet door eerst een aantal jaren te experimenteren en dan toch maar te gaan trouwen. Tijdens een kerkelijke huwelijksbevestiging kun je geen zegen vragen over een huwelijk waaraan een zondige levenswijze vooraf is gegaan. De opvatting van die persoon zal dan zo veranderd moeten zijn, dat hij of zij hartelijke instemt met de bijbelse bedoeling. Dat zal ook blijken in een andere levenspraktijk: de verkeerde levenswijze moet verlaten zijn en over het voorgaande zal hij of zij ook schuldbelijdenis willen afleggen. De belofte die in een trouwdienst voor God wordt afgelegd is niet zomaar iets. Het gaat om levenslange trouw.

In het huwelijksformulier staat, dat de Heere een ieder zijn vrouw als met Zijn hand toeschikt. Er is dus sprake van een persoonlijke leiding van de Heere in het samenbrengen van twee jonge mensen. Wat is dat een gedachte om je over te verwonderen. Dat de Schepper en Onderhouder van alle dingen zó twee (jonge) mensen leidt in het huwelijk. God is er bij betrokken. Daarom eren we het huwelijk.

Luther zei eens tegen zijn vrouw Catharina: "Ik heb je lief, omdat je mijn vrouw bent." Hij zei dus niet: Je bent mijn vrouw, omdat ik je liefheb. Luther wilde daarmee zeggen dat hij haar in het huwelijk ontvangen had als een geschenk uit Gods hand. God gaf er in het huwelijk de gave en de opgave bij om de ander lief te hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen