"Vanaf het begin consequent zijn"

Apologetiek vraagt om kunnen en willen

In de Bijbel lezen we over het uitkomen voor je levensovertuiging. Paulus stelt zijn eigen bekering en manier van leven duidelijk ten voorbeeld aan Timotheüs. Hij weet zich een dienstknecht van Christus. Iemand die de opdracht heeft om overal het Evangelie te verkondigen. Maar niet alleen ambtsdragers hebben die taak. Ook 'gewone' gelovigen krijgen de opdracht om hun levensovertuiging te tonen. Ze moeten verantwoording kunnen afleggen van hun doen en laten aan de ander. Je leest daar nadrukkelijk over in 1 Petrus 3:1 5 en 16. Maar heiligt God, den Heere, in uw harten: n zijt altijd bereid tot verantwoording aan een iegelijk, die u rekenschap afeist van de hoop, die in u is, met zachtmoedigheid en vreze. En hebt een goed geweten, opdat in hetgeen zij kwalijk van u spreken, als van kwaaddoeners, zij beschaamd mogen worden, die uw goeden wandel in Christus lasteren. In deze tekst lezen we dat Petrus van ons vraagt dat we in staat zijn om rekenschap of verantwoording af te kunnen leggen. Het Grieks heeft voor verantwoording 'apologia' staan, daar komt het woord uit de titel vandaan: apologetiek'.

Roeping voor allen

Misschien denk je wel: die tekst gaat alleen op voor Gods kinderen. Petrus spreekt over hoop en over hart. Ik heb geen nieuw hart, ik heb geen hoop op het eeuwige leven. Het gaat mij niet aan. Toch moet je niet te snel de conclusie trekken dat je buiten schot blijft. Wat betreft het woord hoop, daar merken de kanttekenaren op: 'Wat betreft de grond des geloofs en diensvolgens ook van uw hoop waarop gij steunt'.

Volgen we deze verklaring, dan gaat het hier allereerst over de grond des geloofs. Over het fundament, zoals dat gelegd wordt in de prediking en op de catechisatie. En wat betreft het heiligen van de Heere in het hart, daar wil Petrus ons zeggen dat we niet over God kunnen spreken, zonder respect en eerbied jegens Hem in het binnenste van ons leven. Zo bezien is het een roeping die God op ons allen legt. Een roeping, want Petrus heeft het over altijd bereid zijn. Niet als het jou uitkomt, als je er zin in hebt of wanneer die vervelende knul weg is. Maar altijd, ook als je denkt dat je het niet kunt.

Altijd bereid zijn

Zo komen vanuit deze tekst al heel wat vragen op je af. Heb je respect voor God? Ben je bereid om verantwoording af te leggen? Ben je altijd bereid?

De tekst zegt nog meer. Het afleggen van verantwoording vergt twee zaken van je. Je moet het kunnen en je moet het willen.

Eerst het kunnen. Ben jij in staat om antwoord te geven op de vraag of God bestaat? En of de Bijbel waar is? En of het reformatorische christendom het bij het rechte eind heeft? En of geloven niet per ongeluk iets is voor onzelfstandige, zwakke mensen die het leven niet aankunnen?

Vervolgens: wil je wel verantwoording afleggen? Temidden van studiegenoten die kritisch naar je kijken, tijdens een sollicitatiegesprek waarin de kans reëel is dat je levensovertuiging je kansen op een baan verkleint? Nu begrijp je wel waarom Petrus eerst spreekt over het heiligen van God in het hart. Apologetiek in eigen kracht loopt vast op willen en kunnen.

Bidden voor het eten

Het valt niet mee, wanneer je voor het eerst op een nieuwe werkkring verschijnt of aan een nieuwe studie begint om voor je levensovertuiging uit te komen. Je weet immers niet hoe men zal reageren? Jij moet een relatie opbouwen, ze moeten je accepteren en goed met je samenwerken. Zal dat wel lukken met je christelijke identiteit in een niet-christelijke omgeving? En ze komen

er snel achter dat je christen bent. Binnen een uur of vijf weten ze het. Zien ze het: 'Hé, die bidt voor zijn eten'.

Dat is de eerste geurvlag die je uitzet. Het is ook moeilijk om daar goed mee om te gaan. Temidden van lachende vrienden om stilte te vragen? Ja, dat moet je wel doen. Maar hoever moet die stilte reiken? Links, rechts, tegenover je. Ook aan andere kant van de tafel? Dat hangt af van de grootte van de tafel en de grootte van de groep. Maar dan aan het einde van de maaltijd. De één gaat weg, nog even mailen. De ander gaat een wandeling maken. Daar zit je, ze vragen je mee. Moet je dan weer om stilte vragen? In sommige situaties lukt dat amper. Meegaan met de situatie? Nee. Maar ook niet je overtuiging belachelijk maken.

Hoe voorkom je dat? Door altijd bereid te zijn om verantwoording af te leggen. Altijd houdt in dat je altijd hetzelfde reageert. Vanaf het begin consequent zijn. Eens beginnen voor je eten is altijd beginnen voor je eten. De eerste keer niet bidden voor je eten, houdt in dat de kans om het een volgende keer wel te doen, heel klein is geworden.

Altijd verantwoording afleggen houdt ook in dat je moet weten wat je moet zeggen op de vraag waarom je eigenlijk bidt voor je eten. Smaakt het dan lekkerder, heb je er dan meer aan? Nee, je weet: God heeft mij het eten gegeven, Hij schenkt en verlengt mijn leven. Daar wil ik Hem voor danken.

Tenslotte

Waarom zou je aan apologetiek doen? Omdat God dat van je vraagt. Waarom vraagt God het van je? Omdat jij een christen bent in een niet christelijke omgeving. Jij bent het visitekaartje. Door jou leert men het christendom kennen. Johannes Calvijn zegt daarom bij deze tekst: "door ons zwijgen wordt het Evangelie bespot". Deze tekst stelt ons voor de vraag hoe we leven. Stoten we af, maken we het dienen van God en onze levensovertuiging belachelijk? Of leven we met een uitnodiging, zijn we aantrekkelijk?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen