Zelf de Bijbel pakken
Interview met Marijke Leune-von Dijke
De Daniëlclubkrant bestaat 25 jaar! Op vrijdag 19 februari 1982 verscheen de allereerste clubkrant in de Daniël. De clubkrant had toen nog maar twee pagina's en twee jufs. Al snel kwamen er drie pagina's voor de clubkrant en later vier. En het aantal jufs groeide ook, want er gingen veel kinderen meedoen! Nog voor het eind van het jaar 1982 waren er vier jufs bij de clubkrant betrokken. Eén van hen was juf Marijke. Ze bleef tot 1999 juf bij de clubkrant! Dat vonden we wel een reden om haar te interviewen.
Hoe bent u begonnen met de clubkrant?
Dat was in 1982. Het kantoor van de Jeugdbond stond toen nog aan de Wilheiminaweg in Woerden. Mijn man werkte bij de Jeugdbond en daarom kwam ik daar ook wel eens. Op een keer was Joke Prins net bezig met het klaarmaken van een clubkrant. Ze vroeg of ik het leuk vond om te helpen, want er was veel werk. Dat wilde ik zeker, het leek me erg leuk! Zo ben ik clubjuf geworden. We waren toen met vier jufs. We schreven onze namen in de blaadjes van een bloem. Later kwamen er nog meer jufs bij en kreeg de bloem steeds meer blaadjes!
Wat vindt u zelf het mooiste van de clubkrant?
De opdrachten, die vind ik het mooiste. Daar gaat het eigenlijk om in de clubkrant. Het is zo belangrijk dat de kinderen zelf de Bijbel pakken en erin lezen. Door de vragen in de opdracht gebeurt dat ook. Het mooiste is als de kinderen en de ouders het samen doen. Niet dat de ouders de antwoorden voor moeten zeggen, maar zo kunnen ze er samen over praten.
Was het niet moeilijk om steeds weer een onderwerp voor de opdracht te bedenken?
De opdrachten werden door verschillende jufs gemaakt, leder jaar werden de onderwerpen afgesproken. We zorgden er altijd voor dat er geschiedenissen uit het Oude en het Nieuwe Testament in de opdracht kwamen.
Het bedenken van een onderwerp was niet zo moeilijk. Weet je wat wel eens moeilijk was? Om bij de geschiedenis te bedenken: wat wil
kostte wel eens even tijd. Ik weet nog dat we een opdracht hadden over de ark. Er werd verteld hoe prachtig de ark gemaakt was. Ik dacht: maar wat wil de Heere hier nu mee zeggen? Toen ik het laatste vers las, wist ik het. Daar staat: "En aldaar zal Ik bij u komen en spreken van boven het verzoendeksel af." Het is voor een juf ook heel goed om zo met de Bijbel bezig te zijn!
Op de tafel liggen allemaal kaartjes met foto's van kinderen en datums erop. Waarvoor was dat?
Vroeger stuurden de kinderen de opdrachten gelijk in, als ze die gemaakt hadden. Ze deden er ook een briefje bij. En wij schreven dan een briefje terug. Aan de datums in de ene rij kon je zien wanneer we dat gedaan hadden. Aan de andere rij datums konden we zien wanneer ze in de clubkrant hadden gestaan.
Omdat de kinderen zo vaak schreven, leerden we hen goed kennen. Je kreeg echt een band met ze. Als de Wegwijsbeurs er dan was, stonden de jufs om beurten in de stand van de Jeugdbond. Daar was een speciaal hoekje voor de Daniëlclub, waar de kinderen hun eigen juf konden ontmoeten.
Als u de opdrachten nakeek, zag u misschien ook wel eens dat kinderen de opdrachten heel moeilijk vonden. Wat deed u dan?
We hebben altijd gezegd: wij zijn geen schooljuffrouws. Als kinderen de opdracht moeilijk vonden en dingen fout hadden, hielpen we hen door op te schrijven waar ze het goede antwoord konden vinden. En we gaven complimenten voor de dingen die ze goed hadden gedaan.
Kregen de kinderen vanaf het begin al een cadeautje als ze een opdracht instuurden?
Helemaal in het begin waren er nog geen cadeautjes. De kinderen kregen toen wel een plastic mapje met een sticker van de Daniëlclub, waar ze de opdrachten in konden bewaren. Als dat vol was, kregen ze weer een nieuw manie.
Later gingen we wel cadeautjes sturen als ze een aantal opdrachten hadden opgestuurd.
Er liggen op de tafel nog een aantal van die cadeautjes: een fel oranje plastic schijfje om tussen de spaken van je fiets te steken, een grote groene paperclip, een boekenlegger, een sleutelhanger, een portemonnee. Waarvoor waren die blauwe en roze briefjes?
Die gebruikten we om kinderen antwoord te geven. De blauwe briefjes waren voor de jongens, de roze voor de meisjes!
U bent wel gestopt met de Daniëlclub, maar u leest de Daniël en de clubkrant nog steeds. Wat wilt u nog zeggen tegen de kinderen die nu meedoen?
In de Bijbel staat: Die de Heere vroeg zoeken, zullen Mij vinden. Het dienen en vrezen van de Heere wil ik jullie van harte aanbevelen.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 januari 2007
Daniel | 32 Pagina's