„Soms voel ik
Bijna niemand uit haar klas gaat naar de kerk. Als ze haar handen vouwt voor het eten, is de rest van haar klasgenoten al lang begonnen. Soms vindt Veronika Babayan (12) het daarom moeilijk om christen te zijn in Armenië. Toch geeft ze niet op. "Ik weet dat God altijd bij mij is. Hij helpt me als ik het moeilijk heb."
Veronika woont samen met haar ouders in de hoofdstad Jerevan in Armenië. Het land, dat dicht bij Turkije en Iran ligt, is net iets kleiner dan Nederland en telt bijna 3, 5 miljoen inwoners. "Het is het eerste land dat het christendom heeft aangenomen, " vertelt Veronika.
Omdat haar vader zendeling is, vertrekt Veronika op haar vijfde jaar naar Nederland. "Hij wilde mensen over de Heere vertellen." Veronika, haar moeder en zussen Mary Nicole (16) en Nelly (5) gaan mee. In Nederland hebben ze het goed naar hun zin. "Vooral patat en frikandellen vond ik erg lekker, dat kennen we hier niet. Ook fietsen is leuk. Alleen regent het veel. Dat is ongezellig."
Omdat haar ouders in Nederland geen verblijfsvergunning kregen, verhuisde Veronika drie jaar geleden weer naar Armenië. Eenmaal aangekomen, moet ze behoorlijk wennen. "Ik kwam in een heel andere wereld. Armenië is arm. Bijna dertig procent van de mensen is werkloos. Degenen die wel een baan hebben, verdienen vaak te weinig om elke dag genoeg eten en drinken te kopen. Gelukkig hielp de Heere om mij hier weer thuis te voelen."
Eenzaam
Christen-zijn in Armenië is moeilijker dan in Nederland, vindt Veronika. "Daar zat ik op een christelijke school, ledereen dacht hetzelfde en hielp elkaar. Hier ben ik een van de weinigen die lid is van een protestantse kerk. De meeste vriendinnen zijn Armeens-orthodox. Ze weten dat er een God is die de mensen heeft geschapen, maar gaan bijna nooit naar de kerk. Ook bidden ze niet voor het eten. Het gaat alleen om tradities. Ze geloven niet met hun hart. Daarom voel ik me soms erg eenzaam."
erg eenzaam." De kerkdienst in haar gemeente verschilt niet zoveel met die in Nederland, vertelt Veronika. "Er wordt uit de Bijbel gelezen en gepreekt. Ook is er een nevendienst voor kinderen, maar daar ga ik niet graag naar toe. De gewone dienst vind ik interes-
santer." Wat Veronika jammer vindt, is dat ze weinig contact heeft met christelijke jongeren uit de gemeente. "Er is bij ons geen jeugdvereniging. Bovendien woont iedereen ver bij elkaar vandaan. Het is lastig om doordeweeks samen te komen."
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 november 2006
Daniel | 36 Pagina's