Leren van moslims

Moeten we als (orthodoxe) christenen nu wel of niet in sommige gevallen met moslims samenwerken? Het idee duikt al een poosje van tijd tot tijd weer in de media op. Recent gebeurde het opnieuw: een directeur van de Turkse moskeevereniging Milli Gorüs gaf in het Reformatorisch Dagblad aan dat moslims en christenen in de Nederlandse samenleving veel beter zouden moeten samenwerken. "Er zijn tal van onderwerpen en momenten dat we elkaar zouden kunnen opzoeken. Ik had bijvoorbeeld graag gezien dat er ook moslims bij de ArenA hadden gestaan toen christenen daar protesteerden tegen het optreden van Madonna." Daarnaast geeft hij aan dat moslims nog wat van christenen kunnen leren, bijvoorbeeld uit de rustige, "vrome" manier van protesteren tegen Madonna. "Christenen hebben een stuk zelfreflectie dat ik mis bij moslims."

Wat dat laatste betreft: ik weet niet of moslims echt zo veel van ons kunnen leren. Tenminste, als ik bijvoorbeeld afga op de gepubliceerde reacties op het bovenstaande. Stuk voor stuk gingen die namelijk over dat wat een samenwerking allemaal zeker niet mocht impliceren, of welke dingen die samenwerking zeker in de weg zouden staan. 'Als wij tegen dezelfde ergerniswekkende zaken aanlopen als moslims, kunnen we eikaars geluid in bepaalde situaties versterken" was nog de meest positieve reactie.

Inderdaad, inhoudelijk is er afstand, en dat zal op grond van de Bijbel ook nooit anders worden. Gods Woord spreekt immers niet over Allah. Maar waarom toch voor het overige ook steeds zo algeheel redeneren vanuit hetgeen negatief is? Waarom denken vanuit bedreigingen, en niet vanuit kansen? Op de momenten dat het kan, kun je elkaar toch steunen? En wie zegt dat wij niet juist iets van de moslims kunnen leren? Dat zij ons juist kunnen helpen bij "een stuk zelfreflectie"?

Eén van mijn medewerkers is een moslima. ledereen die voor de eerste keer met haar in contact komt, weet dat hij te maken heeft met een collega met een diep-religieuze levensovertuiging. Haar uiterlijk, uitstraling, gedrag en woordgebruik laten daar geen twijfel over bestaan. Dit dwingt respect en belangstelling af bij collega's, die het mede daarom helemaal niet raar vinden dat ze ook aan de ramadan meedoet en dus in die periode wat minder zwaar te belasten is dan anders. In het kader van de zelfreflectie: hoeveel Nederlanders zijn al eens verrast door hun collega die opeens een dag vrij wilde hebben "omdat het dankdag voor gewas en arbeid is, " terwijl ze geen idéé hadden dat hij of zij christen was? De Gorüs-directeur roemde de rustige, waardige manier waarop vanuit reformatorische kring gereageerd is op het optreden van Madonna. Op zijn beurt noemde hij de 'cartoon-affaire' als voorbeeld van hoe het wat hem betreft niét moet. Ik weet niet of ik dat laatste helemaal met hem eens ben. In zoverre, dat ik denk dat we als (reformatorische) christenen best wel iets kunnen leren van de bevlogenheid en energie waarmee een deel van de moslim-gemeenschap reageerde op dat wat voor haar heiligschennis was. Ik zou willen dat wij minder ingezakt waren op dat punt. Dat we vanuit onze beleving en vanuit ons hart, heilig verontwaardigd, echt in het geweer zouden komen als Gods eer in het geding is. In de media, in de mond van anderen, in de politiek. Nu wordt er ook wel geprotesteerd, maar sporadisch en verhoudingsgewijs door enkelingen. Wanneer heeft de wereldpers voor het laatst bol gestaan van (waardige!) protesten van heel veel leden van de Gereformeerde Gemeenten tegen godslastering in een film of een boek? Tot slot. Ik heb sterk het idee dat de meningsvorming rond de samenwerking

met moslims tot nu toe "in de frontlinie" slechts rust op de schouders van 'onze voormannen': dominees, politiek leiders, belangenbehartigers. De rest van reformatorisch Nederland becommentarieert de mening van de voormannen en laat het daarbij. Te gemakkelijk laten we een uitgesproken negatieve mening over 'de moslims' horen. Maar hoe kun je een oordeel vellen over een hele gemeenschap, terwijl je nog nooit twee woorden gewisseld hebt met een lid daarvan? Ik stel voor dat we ook moslims gaan zien als medemens en persoonlijk met hen in contact treden. Dan gaat het niet alleen om samen sterk te staan in onze geseculariseerde samenleving, maar ook om getuigenis in woord en wandel tot verlichting van het pad van de moslim-naaste.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen