14 Spannend lee voer

De drie 'Rode Ruiters', zoals Freek, Dick en Ilse Ruiter worden genoemd, logeren ergens in Limburg bij kennissen. Niet in een rijtjeshuis, deftige bungalow of prachtige villa, maar in een oud Middeleeuws kasteel. Leuk logeerpartijtje natuurlijk, maar een jongensboek zou wel erg saai worden als het daarbij bleef. Maar saai is het boek beslist niet.

Dat heeft alles te maken met de vroegere eigenaar van het kasteel, Servaes de Villers Masbourg d'Eclaye. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog vertrok de kasteelheer met zijn gezin naar Frankrijk. Hij keerde nooit meer terug en zo bleef een schat die hij had verstopt verborgen. Eén iemand, de bediende, wist daar wel iets van. De aantekeningen van die bediende worden op een gegeven moment gestolen door twee criminelen die op zoek gaan naar de schat. Zo komen de twee boeven in aanraking met de drie Rode Ruiters.

Uiteindelijk blijkt de schat verborgen in een mergelgroeve. Uit die groeve werd vroeger steen gehaald, maar tegenwoordig wordt de groeve alleen door toeristen bezocht. Freek, Dick en Ilse brengen ook een bezoek aan de mergelgroeve en krijgen daar een rondleiding. Tijdens de rondleiding vinden ze informatie over de criminelen. Stiekem gaan ze, samen met twee kinderen van het gastgezin, op onderzoek. Het onderzoek loopt uit op een achtervolging met quads (een soort brommers met vier wielen) door de gangen van de mergelgroeve. Eén van de schurken wordt ternauwernood gered van de dood, de andere wordt gearresteerd. De schat wordt gevonden en terug gegeven aan de dochter van de kasteelheer die ergens in Frankrijk woont. "Ontroerd staart de Franse dame naar de vergeelde brief. Haar ogen glinsteren. Voorzichtig haalt ze een stapeltje zwartwitfoto's uit de envelop. Het zijn familieportretten. Op een van de kiekjes staat een jonge man en een knappe vrouw met een baby in de arm. 'Mon père. ma mère et moi' fluistert ze door emoties overmand. 'Mon père, ma mère et moi'."

Waterscooter

Een heel stuk verder dan Limburg bevindt zich het gezin Huizinga met Chris en Jorieke. De familie is op Malta. Niet een gebruikelijk vakantieoord voor het gewone, recht-toe, recht-aan-gezin van een onderwijzer. Na de vijftien vorige avonturen zijn vader en moeder Huizinga toe aan een gewone vakantie. Helaas: dat zit er opnieuw

niet in... Op Malta worden de kroonjuwelen van de Engelse koningin tentoongesteld. Die juwelen staan normaal gesproken in Londen in The Tower. Streng bewaakt en beveiligd. Maar deze ene keer mogen de juwelen naar Malta.

Jammer genoeg heeft daar ook een Nederlandse supercrimineel zijn rust

gezocht. In een erg fantastische inbraak weet de schurk de diamanten uit de kroon te stelen. Om de diamanten naar Nederland te krijgen, laat de inbreker de edelstenen in de bodem van twee vazen van glas gieten. Niemand die het ziet. Bijna niemand tenminste, want de schoonmaakster van het hotel waar Chris en Jorieke logeren, ziet het wel. Tijdens het schoonmaken van de kamers bekijkt ze nieuwsgierig de bodem van de twee vazen die de familie Huizinga heeft gekocht. Tot haar verbijstering ziet ze daar de grote diamanten. Pa Huizinga belandt in de cel en komt daar met veel moeite weer uit, als hij echt onschuldig blijkt.

Ondertussen hebben Chris en Jorieke niet stil gezeten. De andere vaas, door een criminele ober verstopt in de wc, wordt gevonden door het tweetal. En zo helpen ze de politie in de jacht op de echte boef. "Jaspers (een Nederlandse politieagent) weet op dat moment al dat hij verloren heeft. Hij zal nooit kunnen bewijzen dat Kranenburg in het hotel geweest is. Maar Jorieke waagt nog wel een poging. 'Lekker gevaren op uw waterscooter? ' vraagt ze. 'Wat bedoel je meisje' zegt de meesterdief vriendelijk glimlachend. 'U bent toch net in het Opale - hotel geweest om een vaas met een diamant te halen, ' zegt ze. 'We hadden u bijna te pakken, maar toen ging u er op een waterscooter van door.' Kranenburg zucht diep. 'Ben jij familie van die politieagent of zo? ' zegt hij. 'Die beschuldigt mij ook altijd van vanalles en nog wat. En nu kom jij hem daarbij een handje helpen.' 'Uw broek is nat, ' zegt Jorieke op de pijpen van Kranenburgs broek wijzend." Het helpt niet, Kranenburg is opnieuw de politie te slim af. "Donald Kranenburg doet de deur achter hen dicht. Hij leunt tegen de deur en slaakt een diepe zucht. Dat was een heel slim meisje."

Schipbreuk

De twee boeken zijn allebei vlot geschreven. Wiersema en Visscher kunnen schrijven. Gesprekken zijn geen uit het hoofd geleerde lesjes; beide boeken hebben een wat humoristische ondertoon. Beide boeken zijn ook overduidelijk van christelijke schrijvers, al is er wel verschil te merken tussen de twee auteurs. Wiersema laat in zijn verhaal - het blijft een leraar, al schrijft-ie het ene boek na het andere

- best wat zien van de cultuur op Malta. Over het verkeer, over de glasblazerijen, de kerken en wat geschiedenis van Paulus, die daar ooit schipbreuk leed. Dat maakt het boek interessanter. Bij Visscher speelt dat iets minder, al komt de geschiedenis van het kasteel wel ter sprake en nog wat dingen daarom heen. Tussen de illustraties is trouwens minder verschil: Jaap Kramer illustreerde beide boeken. Spannend leesvoer, allebei. Al is het maar goed dat al die misdadigers, achtervolgingen en andere spannende dingen vooral in boeken voorkomen.

Bert Wiersema, Miljoenenbuit op Malta. Chris en Jorieke 16 (Barneveld: Vuurbaak 2006) ISBN-10 9055603449, ISBN-13 978 9055603442; 128 blz.; € 8, 95 Johannes Visscher, Het mysterie van de mergelgroeve. De rode Ruiters 7 (Houten: Den Hertog 2006) ISBN 9033119900, 168 blz.; € 7, 90.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen