Een ingrijpende verandering

I graciously will teach thee The way Chat thou shalt go. And with My eye upon thee, My counsel make thee know.

Daar zat ik dan... Zaterdag 29 april, 10.00 uur, in de zaal van de First Netherlands Reformed Congregation te Grand Rapids-Beckwith. Te midden van de vrouwen van de gemeente, die ter gelegenheid van mijn verjaardag uitgenodigd waren door de Lydia Guild (de plaatselijke vrouwenvereniging) voor een gezamenlijke maaltijd. De tafels waren gezellig gedekt en verschillende meisjes gingen rond met fruit, gebak, pizza's en koffie. Een 'brunch' noemen ze het. Een combinatie van breakfast en lunch. Het is een gewoonte van deze gemeente om de echtgenote van hun predikant met het hele gezin voor haar verjaardag zo'n brunch aan te bieden. We waren er zeer door verrast. Mijn moeder, haar zus (mevr. Verweij) en vriendin (mevr. Nijsse-Dieleman) waren er ook bij. Dat was fijn. Mijn man had Psalter 84 (Ps. 32:4) opgegeven. Ik dacht: at doet hij natuurlijk voor mij...

Mijn gedachten gingen terug naar mijn kinderjaren in Dordrecht. Wat vond ik het erg dat mijn vader het beroep naar de gemeente van Lisse had aangenomen. Ik was 12 jaar en we moesten verhuizen. De school en mijn vriendinnen achterlaten, ik kon het bijna niet! Totdat ik de woorden las in Psalm 32: Ik zal u onderwijzen en u leren van de weg, die gij gaan zult; Ik zal raad geven, Mijn oog zal op u zijn. Toen kon ik het overgeven.

Meerdere malen zijn deze woorden teruggekomen. Maar ik had nooit gedacht dat de weg later nog naar Amerika zou gaan. Dit betekende nti: mijn dochter en moeder achterlaten! Ik was onwillig, zoals Psalm 32 daar ook over spreekt, en zoals het verder verwoord wordt in Psalter 84. Ik moest weer opnieuw ingewonnen worden. Maar als de Heere gewillig maakt, dan kan het toch. De Heere zegt in Mattheüs 10: Die vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mijns niet waardig; en die zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mijns niet waardig. Zo was het die morgen toch goed om hier in Grand Rapids te zijn.

Aan het einde van de maaltijd introduceerde de presidente de vrouwelijke leden van de gemeente door ze per familie op te laten staan. Allemaal nieuwe gezichten voor ons!

Wat hadden we een enerverende tijd achter de rug. Op 2 e Paasdag, 17 april, zijn we na de laatste (belijdenis)dienst in Scheveningen vertrokken naar Schiphol. We zijn met z'n zessen gegaan: onze oudste dochter en schoonzoon gingen meteen mee op reis. Uitgezwaaid door enkele gemeenteleden vlogen we via Detroit naar Grand Rapids. Daar kwamen we 's avonds om 11 uur veilig aan (Nederlandse tijd 5 uur 's morgens). Bijna alle kerkenraadsleden met hun vrouwen en verschillende gemeenteleden wachtten ons op. Onvergetelijk. Hier zeggen ze: 'A warm welcome.'

De eerste week verbleven we in een appartement en op maandagmorgen 24 april werd de container met onze spullen voor de pastorie gereden. Na 5 weken behelpen was het weer fijn om onze eigen spullen terug te zien. Ook voor de kinderen. We voelden ons al snel thuis en ondervonden veel hartelijkheid van de mensen. Ook

bracht de vrouwenvereniging hier de eerste dagen maaltijden voor ons. Dit doen ze ook bij ziekte en bij geboorte van babies. Ze kennen hier geen kraamhulp dus dat is dan wel fijn.

Woensdag 26 april was de dag van de bevestiging en intrede in onze nieuwe gemeente. Ds. C. Vogelaar, predikant van Kalamazoo en consulent van 'Beckwith', bevestigde mijn man 's middags met de tekst 2 Timotheus 4:1, 2. 's Avonds deed mijn man intrede met de woorden uit 2 Korinthe 5:14: ant de liefde van Christus dringt ons. Hierna volgden enkele toespraken. Na de dienst kreeg de hele gemeente gelegenheid een hand te geven. Het was een goede dag waar we op terug mogen zien.

Inmiddels was Linda, onze tweede dochter (9 jaar) naar de Plymouth Christian School gegaan. Dat was ook een hele belevenis. Maar tot nu toe gaat het goed. Ze heeft tot de zomervakantie nog een tijdje in grade 3 (groep 5) van de Elementary school gezeten. Elke morgen haalt de gele schoolbus haar om 8.05 uur op en om 15.15 uur wordt ze weer voor de deur afgezet. Gelukkig zijn zowel de kerk als de school vlakbij. Ze heeft al een paar vriendinnen en het Engels gaat steeds beter.

Het afscheid van onze familie kwam nu ook dichterbij. Vrijdag 28 april vertrokken onze dochter en schoonzoon en ook de broer van mijn man met zijn gezin naar Nederland. Dinsdag 2 mei hebben wij onze moeder, tante en vriendin weggebracht naar Detroit. Er was een scherpe controle bij de douane. Jassen uit, schoenen uit, alle tassen tevoorschijn, vingerafdrukken geven en een foto erbij! Maar m'n moeder is wel wat gewend. Mijn vader nam haar vaak mee op zijn reizen. Ook naar Amerika en ook naar Grand Rapids! Hij bezocht de Synode in 1976, dertig jaar geleden. Ik was er ook bij. Ik kan me herinneren dat ik door de tuin zwierf van de oude pastorie aan de Romence Street waar ds. Lamain toen met zijn vrouw woonde.

Wat zijn er al veel van Gods knechten weggevallen. Maar de Heere gaat door met Zijn Kerkvergaderend werk. Opdat Zijn huis vol worde...

Van harte Gods zegen toegewenst op de verenigingen,

Hartelijke groeten,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen