Gebed

Genadig God, die in mijn boezem leest! Ik bid tot U, en wil, maar kan niet smeeken. Aanschouw mijn nood, mijn neêrgezonken geest, En zie mijn oog van stille tranen leken!

Ik smeek om niets, hoe kwijnend, hoe bedroefd, Gy ziet me een prooi van mijn bedwelmde zinnen: Gy weet alleen het geen Uw kind behoeft, En mint het meer, dan 't ooit zich-zelf kan minnen.

Geef Vader, geef aan Uw onwetend kroost, Het geen het zelf niet durft, niet weet te vragen! Ik buig my neêr: ik smeek noch kruis, noch troost; Gy, doe naar Uw ontfermend welbehagen!

Ja, wond of heel; verhef of druk my neêr: 'k Aanbid Uw wil, hoe duister in mijne oogen: Ik offer me op, en zwijg, en wensch niet meer: 'k Berust in U, zie daar mijn eenigst pogen!

Ik zie op U met kinderlijk ontzag: Met Christen hoop, noch laauw noch ongeduldig. Ach, leer Gy my, het geen ik bidden mag! Bid zelf in my: zoo is mijn beê onschuldig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen