Waar was jij op 11 september?

Veel mensen zullen net als ik nog wel weten waar ze waren en wat ze deden toen ze op 11 september 2001 de eerste keer hoorden van de aanslagen op het World Trade Center in New York. Door de aard en de gevolgen van de aanslagen, staat deze datum voor altijd in het geheugen en op het netvlies gegrift van miljarden wereldbewoners. Ook nu nog, vijf jaar na dato. Zelf zat ik die dag rond 1 6.1 5 uur in de bus van m'n werk naar huis, en viel op Radio 1 middenin een uitzending waar ik lang niet alles van begreep, maar waaruit ik wel al snel opmaakte dat er iets met vliegtuigen in de Verenigde Staten was gebeurd waarbij vele, vele doden waren gevallen. Verbijsterd heb ik de reis vervolgd, terwijl de puzzelstukjes langzaam op z'n plek vielen. Tot 's avonds laat heb ik niet veel meer gedaan dan hoofdschuddend en geshockeerd naar de radio luisteren.

Maar als je me nu zou vragen waar ik 10 september 2001 was, of 25 maart 2003, of 3 december 2006... Van recente data is misschien nog wel het een en ander via oude agenda's te reconstrueren, maar dan ook nog maar ten dele. Wat dacht ik op 10 september, wat deed ik op 25 maart, wat las ik op 3 december? Van de duizenden dagen waaruit ons leven tot nu toe bestaat, staan er in onze herinnering relatief maar een bizar klein aantal nog levendig voor ogen. Vaak zijn het dagen die een mijlpaal in het leven bevatten: een huwelijk, de geboorte van een kind, een examen, het sterven van iemand die heel dichtbij stond, een ongeluk, een verhuizing. Tussen al die mijlpalen door, verdwijnen er echter heel veel dagen in het niets.

De ene dag gaat, en de andere komt. We hebben gegeten, gedronken, hebben gewerkt, geleerd, zijn onderweg geweest, hebben mensen gesproken, de krant gelezen en zijn naar bed gegaan, maar na kortere of langere tijd is in onze herinnering niets van die dag meer achtergebleven. Dat heeft volgens mij mede te maken met het feit dat we altijd veel meer met de toekomst bezig zijn, dan met het nu. Elke dag druk met de dag na morgen. Alsof er een soort taboe rust op het stilstaan bij en het bewust zijn van een bepaald moment in het heden.

Zo rijgen de dagen zich aaneen tot weken. Een ritme met een soort vanzelfsprekend karakter, lijkt het. Maar dat is slechts schijn. Kevin Cosgrove was op 11 september 2001 waarschijnlijk op dezelfde tijd als anders aan zijn werk begonnen dat leek op het werk van al die andere dagen. Korte tijd later zat hij daar op de 99 e verdieping van de noordelijke toren van het WTC als een rat in de val. Direct onder hem had een van de Boeings zich in de toren geboord. Niemand kon hem redden. Kort na het laatste telefoongesprek met zijn vrouw, stortte de toren in.

Zo vanzelfsprekend is het dus allemaal niet. Dat was in feite ook de boodschap van de kalender die in de keuken hing van het studentenhuis waar ik jaren geleden woonde. Een gewone, dertien-in-een-dozijn-weekkalender, waarop genoteerd werd wie er wanneer kookte, wie er mee-at, of er op een avond bijbelkring bij ons was of dat er misschien een vergadering van de studentenvereniging was. Maar toch, dat was niet alles. Boven de kalender stond namelijk een spreuk, die de vanzelfsprekendheid van alles wat eronder genoteerd werd, ter discussie stelde: "Er bestaat geen wonder, voor wie zich niet verwonderen kan." Het wonder van elke nieuwe dag is uit het leven van tegenwoordig verdwenen. Dagelijks brood, een tweewekelijkse jeugdvereniging, een jaarlijkse verjaardag: we weten niet beter of het is altijd zo geweest en het zal altijd zo zijn. Het leven is geen wonder van de Heere meer, maar we leven het leven als rechthebbende, vanuit de vanzelfsprekendheid. Zonder verwondering echter ook geen herinnering. Daarom verdwijnen zoveel dagen en data in het niets.

De Bijbel roept ons op tot verwondering over elke nieuwe dag. Tot ootmoedige dankzegging over alles wat we dagelijks uit Gods hand ontvangen. Kleine en grote dingen, niet verdiend en toch gekregen. Dan worden dagelijkse dingen bijzonder; dan wordt elke dag speciaal. Dan getuigt elke dag op de kalender niet alleen van 'de voortwenteling der eeuwen', maar vooral van Gods grote daden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen