Speciale klas voor probeemleerlingen
"In de tweede klas zat ik steeds te klieren. Ik had een grote mond en soms bedreigde ik ook docenten. In een gesprek met mijn ouders en de leiding van de school bleek dat mijn gedrag echt niet kon en dat ik niet meer in mijn klas mocht komen." John belandde in een 'rebound'-klas: speciaal voor leerlingen met problemen.
Niet iedereen heeft het even makkelijk op school. Sinds kort heeft het ministerie van Onderwijs een 'reboundvoorziening' ingesteld Daardoor kan het vroegtijdig schoolverlaten worden voorkomen en kunnen de leerlingen die op de ene of andere manier problemen veroorzaken toch een diploma behalen met mogelijke startkwalificatie voor het vervolgonderwijs.
Ook deJacobus Fruytier-scholengemeenschap heeft zo'n 'rebound' met gemiddeld genomen een achttal leerlingen. De scholieren krijgen tussen de acht en dertien weken te maken met ervaringsleeropdrachten, een survivalweek in het buitenland en het organiseren van een groot project in het kader van betrokken burgerschap. In het vorige cursusjaar is er door de leerlingen een fietssponsortocht georganiseerd vanuit het Zwarte Woud via Bielefeld naar Apeldoorn. Dit cursusjaar zullen de leerlingen weer aan ander groot project moeten gaan werken. De reboundvoorziening is buiten de school geplaatst, en gehuisvest in de gebouwen van ROC Aventus.
Survival
De leerlingen die voor de 'rebound' in aanmerking komen, hebben over het algemeen voor behoorlijk grote problemen gezorgd in de klas. waardoor het leren voor henzelf een belemmering is geworden, maar ook voor de klasgenoten en voor de docenten die lesgeven aan de desbetreffende klassen. Als de leerlingen via het zorgadviesteam worden geplaatst, krijgen zij als eerste een kledingpakket uitgereikt, dat tegen een stootje kan.
Leerlingen kijken daar in het begin wat vreemd tegen aan, maar langzamerhand went het wel. Voordeel is, dat als ze langzaam de school weer binnengaan en enkele lessen gaan volgen, de herkenbaarheid groot is. Het lesprogramma wordt voor een groot gedeelte gevolgd, aangevuld met opdrachten die te maken hebben met groepsvorming, verantwoordelijkheid dragen, met name voor het eigen gedrag, samenwerking en doorzettingsvermogen. Deze opdrachten kunnen op
onverwachte momenten in de week plaatsvinden, en zeker in de survivalweek die elke leerling minimaal één keer mee moet maken. Aan het einde van de week krijgen de leerlingen een zogenaamd weekjournaal, waarin de bevindingen van de docenten staat beschreven, aangevuld met de werkpunten voor de komende periode. Twee docenten en een onderwijsassistente zorgen voor de rebound-leerlingen.
Moeilijk
Petra zat vanaf oktober 2005 in de 'rebound'. "Het was voor mij best wel een verrassing dat ik daar naar toe moest, maar het moest. Al snel bleek dat het ook te maken had met het gedrag van het vorige cursusjaar en het vele spijbelen. In het begin vond ik het heel zwaar om elke dag geconfronteerd te worden met datgene wat ik gedaan had in de klas en buiten de klas. Ik probeerde er heel hard aan te werken om zo
snel mogelijk weer terug te kunnen naar mijn eigen klas. De survivalweek was heel zwaar; het was koud, nat en daardoor ook heel lastig om de spullen, rugzak, tent, kleding droog te houden. Slapen ging heel moeilijk, vanwege het voortdurende getik van de regen en door de lekkages. Toch moesten we door en ik ook en daar ben ik nog steeds trots op, want ik keek heel vaak tegen dingen op die moeilijk waren en ik bleek dat toch te kunnen. er langzaam begonnen met mij terug te plaatsen bij een aantal docenten. Ik mocht voor ongeveer tien uur weer terug naar school en daar was ik heel blij mee. Als ik de leerlingen van mijn oude klas zag, vroegen ze gelijk hoe het met me ging en ook de docenten vroegen dat wel. Het contact met een aantal docenten verbeterde behoorlijk en daar was ik heel blij mee. Aan het einde van het traject ging het toch weer niet zo goed met mij, zodat ik gekozen heb voor het MBO."
Extra begeleiding
In de tweede klas zat John steeds te klieren. "Ik had een grote mond en soms bedreigde ik ook docenten. In een gesprek met mijn ouders en de leiding van de school bleek dat mijn gedrag echt niet kon en dat ik niet meer in mijn klas mocht komen." Ik ben daar erg van geschrokken. Ik baalde enorm van de plaatsing en probeerde er onderuit te komen, maar dat lukte me niet. In de survivalweek die ik meemaakte, was het erg koud en de eerste dag moesten we gelijk een behoorlijk stuk lopen met een zware rugzak en daarna slapen in de bittere kou. Ik heb toen vaak aan thuis gedacht en ik wilde beslist opgeven. Als een andere jongen had gezegd om er mee te stoppen had ik beslist meegedaan en was ik ook weggelopen. Wat ik daarna wel fijn vond dat door de extra begeleiding in het leren, mijn cijfers sterk omhoog zijn gegaan en ik toch naar een volgende klas kon. Ik hoop rond de herfstvakantie weer naar mijn gewone klas te kunnen, want dat is het toch het fijnste.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 8 september 2006
Daniel | 36 Pagina's