nutteloze beziyhe

De uitkomst was schokkend. Als de patiënten niet wisten of er voor ze werd gebeden, had het gebed geen enkel effect. Maar bij de patiënten die wisten dat er voor hen werd gebeden, waren er duidelijk meer complicaties, zoals hartritmestoornissen, dan bij degene die daarover in

onzekerheid verkeerden. De onderzoekers waren niet tevreden en noemde als mogelijke oorzaak dat het verhoren van een meer tijd kost en dat dertig dagen voor het meten van resultaat te kort was. Of misschien werd het onderzoek vervuild door 'ruis' van andere, onbekende bidders.

De schrijver van de column sluit zijn verhaal af met: "De enige les die uit de grote studie valt te trekken, luidt: bidden voor zieken helpt niet. maar als u het toch doet, vertel het dan niet aan de patiënt, anders berokkent u hem of haar wellicht schade." Toen ik dit verhaal las, waren er drie reacties in deze volgorde: - Verbijstering, hoe kunnen mensen zoiets onderzoeken. Dit is Godslasterlijk.

- Opstand, hier moet een reactie op komen. - Verdriet, medelijden. Wat zijn deze mensen ver bij de Heere en Zijn Woord vandaan.

Als we het bovenstaande eens op ons laten inwerken dan zien we dat alles draait om de mens. Het is allemaal zo menselijk, de moderne mens die God op afroep beschikbaar wil hebben en wil binden aan zijn wensen. Deze benadering staat lijnrecht tegenover wat God in Zijn Woord ons heeft aangegeven over het gebed.

Ik las ergens dat het gebed staat in een reeks van drie, een ketting met drie schakels namelijk, Gebod, Geloof en Gebed. In het gebod zien we hoe God

gediend wilde worden. Voor de zondeval kon de mens de Heere volmaakt dienen, maar nu kan dat niet meer en is de mens een zondaar geworden. De tweede schakel is het geloof; zonder het zaligmakend geloof moet de zondige mens verteren voor Gods wet. Echter door het geloof

wordt de zondige mens rechtvaardig voor God. De derde schakel is het gebed; in het gebed verkeert een kind van

God met Zijn God. Het gebed wordt de ademtocht van de ziel genoemd. Het is de geestelijke zuurstof voor Gods kinderen. Het gebed staat dus niet op zichzelf en dat gevoel kreeg ik wel toen ik de column las.

Wat ik ook zo mis in de column, is het gericht zijn op de eer van God. Als we in de Bijbel lezen hoe er gebeden werd, dan komt de eerbied je tegemoet. Ik noem een paar voorbeelden. Als Abraham zijn pleitgebed doet voor het behoud van Sodom en Gomorra klinken de woorden: Zie toch, Ik heb mij onderwonden te spreken tot den Heere, hoewel ik stof en as ben. Bij de inwijding van de tempel horen we Salomo bidden: Wend U dan nog tot het gebed van Uw knecht, en tot zijn smeking...

Een laatste voorbeeld zien we in Daniël 9. Het gebed van Daniël getuigt van grote eerbied voor de hoge God en hij verootmoedigt zich voor de Heere met de woorden: Och Heere, Gij grote en verschrikkelijke God... Wij hebben gezondigd.

Bidden gaat samen met verootmoediging en rechteloosheid. We lezen dat zo mooi in antwoord 117 van de Heidelberger Catechismus als het gaat om de verhoring van het gebed, waar woorden worden gebruikt als: niettegenstaande wij zulks onwaardig zijn. De Heere is aan ons niet verplicht en heeft geen 'verhoringsplicht'.

Bij het gebed staan niet onze wensen en behoeften centraal maar staat in de allereerste plaats de eer van God centraal. Als we vraag en antwoord 118 van de Heidelberger Catechismus lezen, kan er een misverstand ontstaan. In antwoord 118 lezen we als antwoord op de vraag wat God bevolen heeft van Hem te bidden, dat we alle geestelijke en lichamelijke zorgen aan Hem mogen voorleggen. Maar wel zo als de Heere ons in het Onze Vader als voorbeeld geeft. We zien in het Onze Vader dat de eerste drie beden gaan over de eer van God. De eer van God is het belangrijkste, daar moet het om

draaien in ons gebed. Wat komt daar vaak weinig van terecht als je je gebeden nagaat. Is het vaak niet een opsomming van wensen en behoeften en draait het niet om onszelf? Ook onze gebeden hebben het verzoenend bloed van de Heere nodig. De vraag van de discipelen - Heere leer ons bidden - wordt onze vraag als de Heere laat zien wat onze gebeden zijn. Wat staat deze column ook in schril contrast met de geschiedenis van de Kananese vrouw. Wat had deze vrouw een ootmoedige gebedshouding, wat bleef de verhoring van haar gebed uit. Maar bij haar is het zo dat hoe langer de Heere zwijgt, hoe groter haar nood wordt. Uiteindelijk heeft ze nog maar deze woorden over: Heere, help mij. Dat is het echte bidden, zonder rechten als een arme bedelaar.

Hoe is het bij ons als de Heere niet dadelijk verhoort en we niet ontvangen waar we om vragen? Is ook bij ons dat aanhoudend vragen en bedelen aan Gods genadetroon? Zijn wij gericht op de eer van God in ons gebed? Is bij ons altijd de bede Uw wil geschiede de ondertoon van ons vragen?

Bidden, een nutteloze zaak? Gelukkig niet, want de Heere roept ons op tot bidden. God laat het niet in onze vrijheid of we van Zijn diensten gebruik willen maken of niet. Hij beveelt ons Hem te erkennen in alle dingen van ons leven. Maar wel als een onwaardige, als een bedelaar. Ik hoop dat we iets mogen kennen van het gebed van de tollenaar: O God wees mij zondaar genadig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen