De oma van Mark

2

't Is vroeg in de avond. Mark, papa en mama zijn klaar met eten. Mama ruimt nog even de vaat op en dan gaan ze naar het ziekenhuis. Naar het ziekenhuis... Mark vindt het wel een beetje eng. Hoe zal het met oma zijn? Zal ze veel pijn hebben?

"Kom Mark, trek je schoenen aan. We gaan!" Papa staat al klaar met zijn autosleutels in zijn handen. Mama komt ook al aangelopen. Even later zitten ze in de auto, op weg naar het ziekenhuis, 't Is gelukkig niet ver rijden. Als ze uitgestapt zijn slaat mama haar arm om Mark heen. "Gaat het, Mark? " vraagt mama. Mark kijkt mama aan. Hij knikt. Raar, het lijkt net of zijn stem het niet zo goed doet. Papa weet precies de weg in het ziekenhuis. Eerst met de lift en dan de gang in. Aan het eind van de gang rechtsaf en dan... daar is oma! Mark holt naar oma toe.

"Oma, " roept hij en hij duwt zijn hoofd in de dekens.

"Jongen, toch. Dat is schrikken, hè!" Oma aait Mark over zijn haren.

"Nu kan de logeerpartij niet doorgaan." Mark kijkt oma aan. De logeerpartij! Wat vindt hij het erg dat het niet doorgaat! Oma, lieve oma! Wat heeft hij spijt van zijn lelijke gedachten over de logeerpartij bij oma. O, wat zou hij graag willen dat ze niet gevallen was, dat haar heup niet gebroken was, dat hij gewoon bij haar kon gaan logeren. Was alles maar weer gewoon! En dan moet Mark toch weer huilen. Oma schrikt ervan.

"Mark, je hoeft niet om mij te huilen, hoor!" zegt ze. "'t Is wel erg wat er gebeurd is, maar gelukkig leef ik nog! De Heere heeft me bewaard. En gelukkig heb ik ook niet zo veel pijn meer. Want de dokters hebben mij pijnstillers gegeven."

Denkt oma nu echt dat Mark daarom huilt? Dat hij bang is dat oma zo'n pijn heeft? Dan kan Mark zijn mond niet meer houden: "Oma, daarom huil ik niet, hoor!" zegt hij, terwijl de tranen in zijn ogen staan. "Ik... o oma, ik ben zó gemeen geweest!"

Oma kijkt papa en mama verbaasd aan. Weten zij misschien wat er met Mark aan de hand is? Maar papa en mama kijken net zo verbaasd terug.

"Wat is er dan. Mark? " vraagt oma zacht. En dan komt het hoge woord er uit. Dat Mark helemaal geen zin had in de logeerpartij. En dat hij even... héél even blij was toen hij hoorde dat het logeren niet door ging. Maar nu, hij heeft zó'n spijt!

"Ach jongen, " oma aait weer over Marks hoofd. En in haar ogen staan ook tranen. "Weet je, Mark, je bent niet de enige die niet helemaal eerlijk is geweest. Ik zag óók op tegen de logeerpartij. En ik had er óók niet zo'n zin in, net als jij!"

Mark kijkt oma verbaasd aan. Wat zegt oma nu?

Maar oma gaat weer verder met praten. "Ik wilde jou niet teleurstellen. Mark. Daarom liet ik de logeerpartij doorgaan. Maar eigenlijk... eigenlijk zag ik het helemaal niet zitten. En nu, nu mijn heup gebroken is, nu heb ik ook spijt van mijn gedachten. Ik had het veel beter eerlijk tegen je kunnen zeggen."

Mark zucht van opluchting. "Bent u dan niet boos op me? " vraagt hij zacht. "Nee, Mark! Ben jij dan niet boos op mij? " vraagt oma terug. Mark schudt nee.

"En weet je wat we hier nu allebei van kunnen leren? " vraagt oma. Mark weet het wel.

"Dat we altijd eerlijk zeggen hoe we over iets denken, " zegt hij. "Zo is het!" zegt oma.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen