De belofte voor Nieuw-Zeeland

Dominee A.T. Vergunst is predikant van de enige Gereformeerde Gemeente van Nieuw-Zeeland, in Carterton, op het Noordereiland. Daarvoor stond hij zes jaar in Kalamazoo in de Verenigde Staten, op de plaats waar zijn vader eerder dominee was.

"Mijn vader was in 1981 geëmigreerd. Ik was achtergebleven in Nederland om mijn opleiding op de Driestar af te maken, " vertelt de dominee. "Enkele maanden daarna overleed mijn vader. Ik reisde naar mijn moeder in Kalamazoo. De bedoeling was dat ik een jaar zou blijven, maar het is een periode van twintig jaar geworden. Wij weten dat soort dingen niet van tevoren.

Ik vond een baan als leraar op een basisschool in Kalamazoo. In die periode liet de Heere mij zien dat ik als Zijn knecht werd geroepen. Maar voordat je knecht van Hem kunt zijn, moet je eerst Zijn kind zijn. Dat was ik toen in mijn beleving niet."

Het duurde tot 1994, toen werd de dominee toegelaten tot de Theologische School. "Vier jaar later kreeg ik een beroep naar Carterton. Mijn vrouw en ik hadden het daar allebei erg moeilijk mee. Ik heb bedankt. Vervolgens heb ik wel twee zondagen in Nieuw Zeeland gepreekt. Twee jaar later kwam er weer een beroepsbrief. Ik kon niet meer ontkennen dat ik moest gaan. De Heere boog ook het hart van mijn vrouw om. Hij doet nooit half werk."

Bijzonder, dat een predikantszoon zelf ook dominee wordt.

"Niet minder bijzonder als de zoon van een boer predikant wordt. Wij groeiden niet op als pastor's kid - zo noemen ze dat in Amerika. Mijn vader hield er niet van om ons zo te behandelen."

Kunt u iets vertellen over de gemeente van Carterton?

"De gemeente van Carterton telt inmiddels 1 50 leden. We zijn een nieuwe kerk aan het bouwen, omdat de huidige te klein zou worden. Nu komen onze eigen school, de pastorie en de kerk naast elkaar te staan. De gemeente is door evangelist Groen opgericht. Hij was in 1949 naar Nieuw-Zeeland gegaan om werk te vinden en de kerk te ontvluchten. Ruim twintig jaar later kon hij het er niet langer uithouden. Juist omdat het Woord van God er niet was.

Hij nam zijn vrouw en kinderen mee terug naar Nederland. Maar na een

aantal jaren voelde hij zich door de Heere geroepen om opnieuw te gaan. Ook in Nieuw-Zeeland moest Zijn Woord worden gepreekt. Evangelist Groen werd toen uitgezonden door het Deputaatschap voor Evangelisatie. De gemeente bestond eerst uit vier gezinnen. In de allereerste catechisatielessen was de jongste leerling drie jaar en de oudste drieënvijftig."

"Onze eigen School met de Bijbel heet Ponatahi Christion School. Die is in 1978 gestart, met veertien leerlingen. Intussen zijn dat er vijfentachtig. 'Ponatahi' is een inheems woord, dat 'verbonden' betekent, of 'veel wegen komen bijeen'. Een mooie naam dus.

Er zijn dertien klassen. We geven basisonderwijs en high school. Dit betekent dat de leerlingen tot hun zeventiende jaar op school zitten. Daarna trekt een gedeelte van hen naar de grote steden om naar de universiteit te gaan. Juist ook doordat gemeenteleden in de steden gaan wonen voor werk en studie, onderzoeken we of we nog een gemeente kunnen stichten. De gemeente in Carterton heet Reiormed Congregations of New Zealand. Dit is meervoud. De 's' in Congregations wordt wel 'de s van de belofte' genoemd; de belofte voor meer gemeenten in Nieuw-Zeeland. Het is aan ons om de middelen hiervoor te gebruiken."

Wat doet de gemeente van Carterton voor jonge mensen?

"Onze gemeente is heel jong: ruim zestig procent bestaat uit jeugd en jonge gezinnen. De JeV, Sola Scriptura. komt een keer per maand bij elkaar. Bijna alle jongeren vanaf vijftien jaar komen; meestal tot ze trouwen. Op zondagavond komen alle jongeren zingen in de pastorie." De oudere jeugd doet elke week een Bijbelstudie met hun predikant.

"Contacten met andere gemeenten zijn jammer genoeg niet mogelijk. De dichtstbijzijnde gemeente van de Free Presbyterian vier uur rijden bij ons vandaan." Church is

De problemen in Nieuw-Zeeland zijn enorm, zegt de dominee. "Het is één van de landen waar de meeste zelfdodingen plaatsvinden. Er zijn ontzettend veel gebroken gezinnen, onder andere door echtscheidingen. Evangelisatie is, zeker ook onder jeugd, nog steeds nodig. Daarom doen wij mee in een project voor straatjeugd van vijftien tot achttien jaar. Ze komen avonden bij elkaar om allerlei ontspannende activiteiten te doen, zoals tafeltennis. In deze avonden verzorgen wij een meditatie en bidden we met hen. De kerk heeft iets te brengen voor alle jongeren! We mogen onze identiteit niet opgeven, maar we mogen ook zeker geen muren bouwen waar jonge mensen niet overheen kunnen. Zendingswerk is steeds meer nodig, ook in Nederland, heel dicht bij huis."

Dominee Vergunst heeft, nu hij in Nederland is, de indruk gekregen dat het erg moeilijk is om hier jong te zijn. "Daarom ben ik blij met het werk dat de Jeugdbond doet. Ik wil jongeren graag de weg wijzen die in de Bijbel staat: om op je knieën bij het Woord te leven. De Heere antwoordt nog steeds op je vragen, als je Hem daarom bidt. Hij blijft altijd Dezelfde. De Heere antwoordt niet als je op zondag zonder vragen naar de kerk komt. We moeten naar het Woord komen met onze vragen. Heb je wel eens gezien dat de Heere aan jou ook antwoorden vraagt in Zijn Woord? "

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen