"Een zegen om vaak in de kerk te zijn"

Wachtend op wat er komen gaat, zingen ze enkele liederen uit de rode bundel, door het zendingsteam van de ZGG in Ecuador samengesteld voor de zondagse en doordeweekse erediensten. "Limpiame Sehor, con Tü Espiritu, " klinkt het uit de monden van de 11 - tot 1 5-jarigen. "Reinig mij, Heere, met Uw Heilige Geest." Niet altijd even zuiver, want zingen leren ze hier lang niet zo goed als op een Nederlandse refoschool. Maar bij het gitaarspel van juf Ingrid gaat het.

De andere juf, Cesi, leest uit het evangelie van Lukas het verhaal van de kruisdood van de Heere Jezus. Na het gebed blijkt dat deze keer niet een sociaal thema, maar de catechismus aan de beurt is. De vorige keer ging het

over het verbond der werken, zo maakt juf Ingrid even de herinnering weer wakker. Over de partijen met wie dat verbond was gemaakt en welke zegen eraan was verbonden.'

Ernstig kijkt de juf de ongeveer vijftien jongeren aan. Vandaag gaat het over de vloek die hoorde bij het verbreken van het verbond der werken, over de straf die volgde op de zondeval in het paradijs. De tekst die daarbij hoort, en die ze na de les samen aanleren, is Romeinen 6:23. Want de bezoldiging der zonde is de dood, maar de genadegift Gods is het eeuwige leven, door Jezus Christus, onzen Heere.

Dat gaat op de - 1 5 in El Amparo (de Schuilplaats) zó. Als je aan de beurt bent, moet je uit je hoofd een klein deel van de tekst opzeggen. Vervolgens mag je de beurt doorgeven aan wie je maar wil, en die persoon moet dan het volgende gedeelte zeggen. En dat gaat natuurlijk net zo lang door tot de hele groep een paar keer foutloos door de tekst heengegaan is.

Zondagschool

Terwijl ze beneden in de kerkzaal aan het oefenen zijn, vergadert boven de plus-vijftien met juf Cristina. Het zijn er deze keer maar zes. maar dat geeft wel de gelegenheid extra diep in de stof te duiken. Het bijbelboek Jeremia is aan de beurt, en ingespannen zitten de twee jongens en vier meisjes rond te tafel te turen in de profetieën die hij eeuwen geleden namens God mocht doorgeven.

De zestienjarige Wendy wil zich wel even vrijmaken om met ons door te praten. Van beneden komen Jesüs (14) en Willemarij (11). Het gaat over het leven in Ecuador; het christenzijn hier, de kerk, de bijbel, de jeugdvereniging. Waarom komen ze eigenlijk naar de JeV?

"Ik vind het fijn om hier te komen, " zegt Jesüs. "Ik kom altijd al. Eerst ging ik naar de zondagsschool, en sinds ik elf werd naar de jeugdvereniging. Daardoor zit je altijd bij jongeren van dezelfde leeftijd, waardoor je goed kunt begrijpen wat er wordt behandeld."

"Ik kom hier om te leren over God en over de Bijbel, " antwoordt Willemarij. "Maar ik vind het gewoon ook erg leuk om bij mijn Ecuadoraanse vriendinnen te zijn."

Wendy vertelt dat ze voor het eerst in de kerk kwam toen ze werd meegenomen door haar broer, die er nu ouderling is. "Vanaf die tijd ben ik naar de zondagsschool gegaan, en later naar de jeugdvereniging. Daar kan ik meer van God leren kennen. Het is een zegen van God om hier veel keren in de week te kunnen zijn. Ik volg hier ook de muziekcursus die gegeven wordt."

"Natuurlijk is het hier op de jeugdvereniging anders dan op de jeugdvereniging in Nederland, " vertelt Willemarij. "Hier gebruiken we bijvoorbeeld een soort schoolbord en hebben we andere manieren om iets aan te leren. We zingen volgens mij ook veel meer dan in Nederland, en met meer instrumenten."

Bijbellezen

Bijbellezen doet Willemarij vanzelfsprekend iedere dag. Thuis aan tafel, en 's avonds voor het slapengaan aan de hand van een dagboek. Maar ook in dat opzicht zijn de Ecuadoraanse manieren weer anders. Jesüs z'n vader leest altijd vóór het eten een dagelijks gedeelte. Wendy leest veel in de bijbel samen met haar moeder, die zelf overigens nog maar een paar jaar geleden heeft leren

lezen. "Mijn vader komt niet naar de kerk, " vertelt ze. Als ze er samen met haar moeder niet uitkomt, vraagt Wendy aan haar broer hoe het zit, "of aan anderen."

Roomse kerk

Praten met anderen over het geloof is in Ecuador best mogelijk, geven de drie El-Amparojongeren aan.

"Soms vragen ze aan me van welke kerk ik nu eigenlijk ben en waarom, " vertelt Jesüs. "Maar meegaan doen ze niet snel. Het is óf te ver weg, óf ze mogen niet mee van hun ouders, omdat die van de roomse kerk zijn."

Wendy zit net op een nieuwe school, waardoor ze nog niet zulke goede contacten heeft met haar medeleeringen. Maar uit de buurt heeft ze onlangs een buurmeisje meegenomen naar de kerk, die nu ook steevast komt opdagen.

Willemarij, die op de Duitse school in Guayaquil zit, geeft aan dat het soms best lastig kan zijn met leerlingen die zo'n heel ander geloof hebben. "Soms vragen ze aan mij of ik ook in de 'virgen' geloof, in de Maagd, in Maria. Dan zeg ik dat ik alleen in de ware God geloof."

* Weet jij het? Anders ook maar eens een jeugdverenigingsavond aan besteden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen