JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

"Mensen denken vaak dat wij gek zijn!"

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

"Mensen denken vaak dat wij gek zijn!"

Begeleid wonen in 't Westhoofd

6 minuten leestijd

Ze hebben een druk, eigen leven. Martin werkt in de kaasopslag van zorgboerderij De Mèkkerstee, bezoekt regelmatig zijn ouders en vrienden en gaat elke week naar de kerk, naar catechisatie en naar CGO. Hij maakt graag natuurfoto's in de duinen en houdt van klassieke muziek. Geerke houdt van lezen en panfluit spelen, zit op een jongerenkoor en werkt behalve op De Mèkkerstee ook in de activiteitenbegeleiding bij bejaarden. Ze heeft vriendinnen in Ouddorp en haar ouders in Genemuiden. Martin en Geerke wonen, anders dan de meeste leeftijdsgenoten, in een beschermende woonvorm, 't Westhoofd in Ouddorp. "Mensen denken vaak dat wij gek zijn of ons hele leven op een dagactiviteitencentrum zitten!"

De jongeren die in het huis van Eleos wonen, op één na tussen de achttien en de dertig, hebben vaak een hele geschiedenis van hulpverlening achter zich. Geerke Lindeboom (20) werd vroeger op school gepest door een aantal meiden. "Ik durfde het niet tegen mijn ouders te vertellen, want ik was bang dat het dan alleen maar erger zou worden. Ik werd er wel heel gespannen van en natuurlijk merkten ze thuis dat er iets aan de hand was. Via de huisarts ben ik bij Eleos beland." Ze ontwikkelde een minderwaardigheidscomplex en liep vast, ook in haar opleiding voor helpende zorg en helpende welzijn. "Het is door het pesten gekomen, ze moesten eens weten wat ze mij hebben aangedaan."

Martin Trouwborst (22) uit Capelle aan den IJssel heeft een heel ander verhaal. "Als kleuter liep ik verstandelijk iets vóór op mijn leeftijdsgenoten, zodoende praatte ik meer met de juf dan met mijn klasgenoten. Emotioneel en sociaal ging ik steeds verder achterlopen. Daarvoor heb ik therapie gekregen. Eerst wilde ik de tuinbouw in, maar vanwege mijn slechtziendheid lukte dat niet. Toen heb ik tweeëneenhalf jaar in een magazijn gewerkt. Ik het begin ging dat best goed. Maar omdat mijn hersens actief bezig willen zijn, kan ik niet tegen geestdodend werk." Bovendien was de sfeer op het werk niet goed voor Martin. Toen hij via-via benaderd werd om bij de Mèkkerstee te komen werken, ging hij ook in 't Westhoofd wonen.

Geerke ondernam zelf actie. "Ik voelde me minderwaardig en wilde aan mezelf werken én later zelfstandig wonen. Maar als ik thuis zou blijven, zou alles hetzelfde blijven. Van een familielid dat hier gewoond had, hoorde ik dat het hier heel fijn was en toen heb ik besloten om bij Eleos te gaan wonen. Ze helpen je om een indicatie te regelen. Eerst vond ik het hier heel moeilijk en wilde ik terug naar mijn ouders, maar nu zit ik op mijn plaats."

'Nummer 74'

'Nummer 74', één van de huizen van 't Westhoofd, is een groot rijtjeshuis met een gezellige woonkamer. De bewoners, mensen met een meer of minder zware psychiatrische ziekte of beperking, wonen hier voor kortere of soms voor onbepaalde tijd. Ze doen met elkaar het huishouden en voeren regelmatig een groepsgesprek, maar hebben een eigen kamer en leiden hun eigen leven. Daarin worden ze gestimuleerd en persoonlijk begeleid. Martin: "Ik ben chaotisch en heb bijvoorbeeld hulp nodig om mijn kamer opgeruimd te houden." Eventuele behandeling volgen ze elders.

Geerke en Martin hebben inmiddels al veel geleerd. Martin: "Ik heb geleerd om stabiel te zijn en om zelfstandig mijn leven te leiden. Met een psychische beperking kun je leren omgaan. Ik heb, onder andere door zomerkampen, een hoop vrienden in het land gekregen. Ik kan nu ook het contact met hen onderhouden; toen ik dertien was, kon ik dat niet. Mijn persoonlijk begeleider houdt mijn beperking in gedachten: je kunt niet alles. Maar met wat je wel kunt, moet je aan het werk."

Geerke: "Ik kon bijvoorbeeld al koken en dat doe ik dan ook zelf. Wat ik kan. moet ik doen en andere dingen moet ik erbij leren. Ik heb leren omgaan met mijn minderwaardigheidscomplex, wat betekent dat ik er zelf meestal wel uitkom als er iets gebeurt. Ook kan ik beter grenzen aangeven naar anderen toe, zodat ik bijvoorbeeld niet méér vertel dan ik kwijt wil. En ik leer voor mezelf opkomen. Ik laat me niet meer aanpraten dat ik te dik ben of dat ik teveel kleren koop."

Uitgeleerd zijn ze nog altijd niet. Geerke: "Elk mens heeft leerdoelen in zijn leven. Wij hebben ze op papier staan, zodat we er echt mee bezig zijn." Sommige bewoners van 't Westhoofd zullen nooit helemaal zelfstandig kunnen wonen en werken; Martin en Geerke hebben dat vooruitzicht wel. Geerke heeft na twee jaar een stap naar zelfstandigheid gezet: ze woont sinds april met een ander meisje apart in een dependance. Geerke: "Ik werk ook al gedeeltelijk buiten de Mèkkerstee. Deze zomer ga ik een beroepentest doen en kijken welke mogelijkheden er zijn.

Ook Martin volgt een individueel trajectplan op de Mèkkerstee, gericht op een plaats in de maatschappij. Hij wil graag de opleiding voor pastoraal werker gaan doen bij het CGO, als die cursus van start gaat.

Een normale meid

De twee jongeren zijn ervan overtuigd dat andere mensen vaak een verkeerd beeld van hen hebben. Volgens Martin denken buitenstaanders dat mensen met psychische klachten altijd in de put zitten en nooit blij zijn. "Van de zomer heb ik tijdens een buitenlandse vakantie een infectie opgelopen. De mensen vragen dan: 'Heb je soms spanningen? Het gaat toch wel goed? '" Geerke: "Als je hoofdpijn hebt, vragen ze al: 'Het is toch niet psychisch? "' Volgens Martin moet je je dan niet gaan verdedigen. "Het bewijst zichzelf wel dat het goed gaat." Geerke: "Je kunt laten zien, dat je toch een normale meid bent: ze praat toch over gewone dingen en ze heeft ook 'gewone' vriendinnen."

Volgens de twee Ouddorpers blijven ze echter met name in hun vroegere woonplaats een stempel houden. Geerke merkt dat de mensen 'kletsen'. "Ze denken dan dat ik niet meer thuiswoon omdat ik ruzie met mijn ouders zou hebben, wat niet waar is. Vroeger vond ik het akelig dat mensen het gek vinden dat ik bij Eleos woon, maar dat hoort bij het leren accepteren. Ik trek me al veel minder aan van wat anderen zeggen. En ik ben nu zelfstandiger dan mijn vriendin die nog bij haar ouders woont."

Martin: "Als mensen daar horen dat ik op het CGO zit, vragen ze soms: 'Maar Martin is toch verstandelijk gehandicapt? ' Dat komt omdat ze mij van vroeger kennen en niet weten hoe ik nu functioneer. Mijn advies is dan ook om niet in je oude woonplaats te gaan wonen, want ze blijven je daar zien zoals je was. Bij mijn vrienden heb ik daar geen last van." Binnenkort kan 't Westhoofd aan meer jongeren plek bieden die begeleiding nodig hebben. Het advies van Geerke en Martin? "Als je tot de doelgroep behoort: altijd doen! Je komt hier verder dan thuis."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 12 mei 2006

Daniel | 33 Pagina's

"Mensen denken vaak dat wij gek zijn!"

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 12 mei 2006

Daniel | 33 Pagina's