Jongeren in Israël

"Het is zo warm in Eilat. Het valt gewoon als een deken over me heen. Ik kan haast niet van ons 'hostel' naar de plek in de straat lopen waar we zullen gaan staan. Het is maar twintig minuten lopen. Moet je voorstellen...terug heb ik voor dat korte stukje een taxi genomen.

In die warmte zie ik al die mensen. Het is zo donker in Eilat. Geestelijk donker, bedoel ik. Van te voren vroeg ik me af waarom we helemaal naar het Zuiden moesten gaan om het Evangelie te brengen. In onze eigen stad in Noord-Israël zijn toch ook nog zoveel mensen die de Heere Jezus niet kennen? Waarom zouden we dan zo ver weg gaan? Ik had er veel vragen bij en begreep het niet zo goed.

Het was ook goed. Dat heb ik - en naar ik geloof ook een aantal anderen - wel gezien.

We hebben wonderlijke verhalen gehoord. We moesten er zijn, dat geloof ik nu heel vast.

Verbazing

Het eerste verhaal gaat over Maria. Ongeveer drie jaar geleden kwam ze vanuit Argentinië naar Israël om hier te wonen en werken. In haar land is ze tot geloof gekomen en haar zus woonde in het beloofde land. Ze emigreerde vooral voor haar zus. Helaas vond ze in Eilat geen goede,

Messiasbelijdende gemeente. Het is ook moeilijk om die te vinden in een vreemde omgeving. Zij kan het niet zomaar vragen aan mensen. Dat ligt zo gevoelig. Nu heeft ze gehoord dat er vrijdag een bijeenkomst zal zijn met gelovigen in de stad. Ze weet alleen helemaal niet waar en hoe. Hoe

zal ze er ooit achter komen? Ze bidt of de Heere haar in aanraking wil brengen met deze mensen.

De vriendin van Maria is ongelovig. Wij komen haar tegen op de straat, waar wij staan met traktaten, CD's, boeken en Bijbels. Op onze uitnodiging om vrijdagavond naar de grote bijeenkomst te komen, reageert zij enthousiast. Deze vriendin nodigt Maria weer uit om mee te gaan, zonder dat ze weet waar Maria mee worstelt. Zeg nu zelf... zou de Heere dat niet zo bestuurd hebben?

Vrijdagavond straalt de verbazing nog van Maria's gezicht. Het is net als een kind wat heel veel van zijn ouders houdt. Dat kind is zijn ouders even kwijt geweest, maar heeft ze weer teruggevonden. Zo was haar gezicht: verlegen, het kruipt dicht bij de ouders en is toch intens blij. Als je dat één keer gezien hebt vergeet je het niet meer. Tijdens de vrijdagavond blijkt dat Maria's zus in onze woonplaats woont. Maria gaat volgende week al naar haar toe voor haar verjaardag. We hebben hen nu allebei uitgenodigd om naar de bijbelstudie te komen. We hopen en bidden dat dan ook de zus van Maria bij ons de weg naar de gemeente mag vinden.

Vragen

Het tweede verhaal is dat van Sander. Sander is mijn vriend. Met hem heb ik gewoond in de achterbuurten van Bolivia, het land waar ik vandaan kom. Ik was al een poos in Israël toen ik hem kon overhalen om ook hier naartoe te komen. Hij is van Joodse afkomst en voor Joden is het leven in Israël beter dan in Argentinië. Maar wat viel het tegen toen we ver van elkaar werk kregen. Sander woont nu helemaal in het Zuiden; ik in het Noorden. Toen ik tot bekering kwam, kon ik er niet over zwijgen en ik heb het ook Sander verteld. Via de telefoon heb ik hem vooraf al uitgenodigd om naar de vrijdagavondbijeenkomst te komen. Ik heb hem niet precies gezegd wat voor bijeenkomst het zou zijn. Wel dat er waarschijnlijk een dienst zou zijn en dat we daarna met elkaar zouden eten.

We zijn nog maar net in Eilat of Sander komt al naar ons toe. Hij begint met zoveel vragen te stellen. Ik kan merken dat hij er veel over heeft nagedacht. Hij wil zo veel weten. Ik geef hem een Spaanse Bijbel. Vanuit de Bijbel wil ik hem laten zien wat God tegen hem zegt. Ik wijs hem een gedeelte in de Bijbel aan en vraag hem om dit zelf hardop voor te lezen. Maar hij kan het niet; het komt niet uit zijn keel. Hij probeert het nog een keer. Het eerste woord, maar bij het tweede woord kan hij niet verder. Weer een keer, en weer komt hij maar één woord verder. Het is zo wonderlijk. Het is hem zo te veel. Het Woord van God voor hem?

Zo zijn we op donderdag veel met elkaar bezig. Met tussenpozen zijn we toch steeds weer bij elkaar en lezen de Bijbel. Ik blijf bidden voor Sander. Hij zoekt naar God. Vrijdagavond komt Sander ook naar de bijeenkomst van de Messiasbelijdende gemeente in Eilat. Hij zegt het aan het eind van de avond: 'Ik ben zo slecht'. Ik wil dat wat goed praten en zeggen dat het we) meevalt. Maar dan brengt de Heere me in herinnering wat Hij mij deze week nog liet horen. Een zondaar moet eerst zijn zonden Ieren zien. Anders zal hij nooit terugkomen. Ik ben daarom naar hem terug gegaan en heb gezegd: 'Je hebt gelijk, je bent zo slecht'. Ga daar maar mee naar God. Want bij Hem zijn juist zondarenwelkom."

P/eter Dekker en Judith van Weelden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen